Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 05 stycznia 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 13 października 2021 r. Nr [...], w przedmiocie:
- 1. ustalenia odpłatności A. K. za pobyt syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej w B. od dnia 1 stycznia do 31 stycznia 2021 r. w kwocie [...]zł miesięcznie;
- 2. ustalenia odpłatności A. K. za pobyt syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej w B. od dnia 1 lutego 2021 r. do 31 maja 2021 r. w kwocie [...]zł miesięcznie;
- 3. ustalenia odpłatności A. K. za pobyt syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej w B. od dnia 1 czerwca 2021 r. na czas pobytu M. K. w wymienionym Domu w wysokości stanowiącej 80% różnicy pomiędzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w B., a 70% dochodu mieszkańca - M. K., pomniejszonej o opłatę za okres nieobecności mieszkańca w domu nieprzekraczającej 21 dni w roku kalendarzowym, a przebywającego u ojca - A. K.. Na podstawie informacji strony o urlopowaniu syna Ośrodek każdorazowo, odrębnym pismem informował będzie o wysokości opłaty za ten miesiąc.
Decyzja powyższa zapadła w następującym stanie faktycznym.
M. K., na podstawie decyzji nr [...] z dnia 24 kwietnia 2007 r. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej w B.. Ze względu na stan zdrowia, tj. autyzm i związane z tym zaburzenia rozwojowe w zakresie dojrzałości emocjonalno - społecznej i funkcji intelektualnych na poziomie upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym, wymaga on stałej opieki. A. K., ojciec M. K., jest jedną z osób w kręgu zobowiązanych do ponoszenia kosztów pobytu syna, pana M. K. w Domu Pomocy Społecznej.
A. K. w dniu 02 lutego 2021 r., podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, odmówił podpisania przesłanej mu umowy dotyczącej odpłatności za pobyt syna w Domu Pomocy Społecznej (dalej również jako: "DPS"). Nie zaproponował również treści umowy, jaką byłby skłonny podpisać, do czego zobowiązał się w dniu 29 marca 2021 r.
W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono w dniu 27 września 2021 r. wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że A. K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną – D. K. oraz z dwojgiem jej dzieci z poprzedniego małżeństwa. Rodzina zamieszkuje we W. w domu jednorodzinnym, a A. K. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie inżynierii i doradztwa [...]. Dochód roczny za 2020 r. z prowadzonej działalności wyniósł [...] zł. Jego żona jest zatrudniona w [...] Liceum Ogólnokształcącym w K. (nie wyrażono zgody podczas wywiadu na udostępnienie dochodów żony). Córka D. K. jest studentką Politechniki [...], syn jest uczniem szkoły podstawowej, na którego przyznane jest świadczenie wychowawcze w wysokości [...] zł miesięcznie.
Z uzyskanych informacji – wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego przez pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K., informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 03 sierpnia 2021 r., zaświadczenia o zarobkach wystawionego przez [...] Liceum Ogólnokształcące za miesiące styczeń - wrzesień 2021 r. (dochód netto za styczeń 2021 r. - [...] zł, za luty - [...] zł, za marzec - [...] zł, za kwiecień - [...] zł, za maj - [...] zł, za czerwiec - [...] zł, za lipiec - [...] zł, za sierpień - [...] zł, za wrzesień - [...] zł) oraz oświadczenia pani D. K. o alimentach wynika, że miesięczny dochód netto rodziny wyniósł [...] zł ([...] zł A. K., [...] zł średni miesięczny dochód D. K. oraz alimenty w kwocie [...]zł miesięcznie), co w przeliczeniu na jedną osobę w czteroosobowej rodzinie wynosi [...] zł. W przedstawionym powyżej dochodzie rodziny nie uwzględniono zeznania PIT- 37 za 2020 r., przychodów A. K. z umów zlecenia w kwocie [...]zł oraz przychodów z innych źródeł w kwocie [...]zł (zgodnie z informacją z Urzędu Skarbowego), dodatkowego wynagrodzenia rocznego tzw. "13" D. K. w kwocie [...]zł, a także świadczenia wychowawczego na dziecko F. B. w kwocie [...]zł miesięcznie.
Mając powyższe na względzie Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 października 2021 r. Nr [...], ustalił wysokość odpłatności A. K. za pobyt syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej. W uzasadnieniu powyższej decyzji zwrócono uwagę, że sposób ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej polega na obliczeniu art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej jako: "ustawa" albo "u.p.s."), to jest poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej sumy kwoty odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie: [...] zł (dochód w rodzinie): 4 (osoby w rodzinie) = [...] zł (dochód na osobę w rodzinie) – [...] zł ([...] zł kryterium dochodowe na osobę x 300%) = [...] nadwyżka wynikająca z ustawowego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W wywiadzie środowiskowym A. K. wykazał obciążenia finansowe rodziny, takie jak koszty utrzymania domu, opłaty związane ze studiami córki żony oraz opłaty bieżące, związane z prowadzeniem firmy.
Dochód Pana K. znacznie przekracza kryterium dochodowe na osobę w rodzinie ponad 300%), a kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty za pobyt syna w domu pomocy społecznej nie jest niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W świetle art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej możliwe i zasadne jest obciążenie A. K. opłatami wynikającymi z sentencji decyzji, w maksymalnej kwocie [...]zł miesięcznie, począwszy od miesiąca stycznia 2021 r. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmniejszenia powyższej kwoty.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł do A. K. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzuty:
- 1. naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej;
- 2. naruszenia art. 61 o pomocy społecznej, przez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że odwołujący A. K. jest zobowiązany do ponoszenia wskazanych w sentencji decyzji kwot, które to wyliczone zostały w sposób abstrakcyjny, zarówno w oderwaniu od przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i dokonanych ustaleń, jak i regulacji ustawowej, a także ugruntowanego stanowiska judykatury w zakresie wytycznych dotyczących ustalenia wysokości opłat,
- 3. oparcia się na wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 04 lipca 2011 r., sygn. akt IC [...], przy zignorowaniu wyników przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz regulacji ustawowej, a także ugruntowanego stanowiska judykatury w zakresie wytycznych dotyczących ustalenia wysokości opłat,
- 4. nieustalenia opłaty w sposób proporcjonalny, zgodnie z przepisem art. 61 ustawy o pomocy społecznej;
- 5. nieustalenia opłaty zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. wydanego w sprawie o sygnaturze I OSK [...], a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 10 czerwca 2020 r. wydanego w sprawie o sygnaturze IV SA/Po [...] oraz brzmieniem art. 61 ustawy o pomocy społecznej;
- 6. błędnego ustalenia wysokości dochodu mieszkańca M. K., poza bowiem świadczeniem rentowym uzyskuje on dochód z innych źródeł, w tym alimenty i świadczenie rodzinne,
- 7. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowanie administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 329 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik zakwestionował możliwość powoływania się w przedmiotowej sprawie na wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 04 lipca 2011 r. wydany w sprawie o rozwód A. K. i A. K. (rodziców M. K.) w sprawie o sygn. akt I C [...]. Orzeczenie w punkcie 4, gdzie wskazano, że A. K. jest zobowiązany do ponoszenia 80% kosztów związanych z opieką nad synem, nie kształtuje zasad ponoszenia opłat za jego pobyt w DPS. Dodatkowo odwołując się do stanowiska sądów administracyjnych pełnomocnik wskazał, że wysokość opłaty winna zostać ustalona w następujący sposób: poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej kwoty sumy odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (kryterium to należy pomnożyć w zależności od ilości osób w rodzinie). Wynik powyższego działania matematycznego (o ile stanowi liczbę dodatnią) stanowić będzie górną granicę opłaty jaką obciążyć można daną osobę zobowiązaną.
Zgodnie zatem z powyższym maksymalna wysokość opłaty, którą może zostać obciążony A. K. (wstępny mieszkańca M. K.) to kwota [...]złotych stanowią za różnicę pomiędzy wysokością dochodu na jedną osobę w rodzinie ([...] zł) a sumą kwoty odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (t.j. [...] zł x 300 % x 4 osoby w rodzinie K. = [...] zł., [...] zł- [...] zł = [...] zł).
Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło w pierwszej kolejności treść przepisów ustawy o pomocy społecznej regulujących kwestię odpłatności za pobyt w DPS, wskazując, że w sprawie spełnione zostały warunki wydania decyzji administracyjnej dotyczącej ustalenia kwoty odpłatności jaką zobowiązany jest uiszczać A. K., który jest ojcem M. K.. Na podstawie wyroku Sądu Okrędowego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. sygn. akt I C [...] w pkt. 4 zobowiązano obie strony do ponoszenia kosztów odpłatności za pobyt małoletniego syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej w B. obciążając A. K. tymi kosztami w 80%, a A. K. w 20%. A. K. jest ojcem M. K., zatem jest osobą zobowiązaną do alimentacji, czyli do pokrywania kosztów związanych z pobytem syna w DPS.
W niniejszej sprawie nie jest kwestionowany fakt, że rodzina skarżącego składa się z 4 osób. Z akt sprawy wynika, że organ prawidłowo ustalił, że dochód na osobę w rodzinie strony, który przekracza wskazaną w ustawie kwotę 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie wynosi 528,00 zł, więc 300% kryterium dochodowego w przypadku rodziny A. K. wynosi [...] zł x 4 = [...] zł x 300% = [...] zł. Organ ustalił, że łączny dochód rodziny wynosi: [...] zł dochód na osobę w rodzinie wynosił [...] zł, kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosi: [...] zł x 300%= [...] zł. Zatem [...] zł – [...] zł = [...] zł. Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, że [...] zł minus [...] zł wynosi [...] zł i jest to kwota jaką można obciążyć stronę do ponoszenia odpłatności za pobyt syna w DPS.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K. podnosząc zarzuty naruszenia: art. 61 ustawy o pomocy społecznej, przez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że skarżący A. K. jest zobowiązany do ponoszenia wskazanych w sentencji decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy w Rodzinie w K. z dnia 13 października 2021 r. kwot, które to wyliczone zostały w sposób błędny, przy zastosowaniu wolty w przedmiocie ustalania wysokości kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie skarżącego i przyjęcie tego kryterium w sposób pojedynczy, zamiast - jak wyraźnie stanowi ustawa - poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej kwoty sumy (nie zaś kwoty pojedynczej) odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; nieustalenie opłaty w sposób proporcjonalny, zgodnie z przepisem art. 61 ustawy o pomocy społecznej; nieustalenie opłaty zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I OSK [...], a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartymi w wyroku z dnia 10 czerwca 2020 r. wydanego w sprawie o sygnaturze IV SA/Po [...] oraz brzmieniem art. 61 ustawy o pomocy społecznej; to jest poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej kwoty sumy odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Wynik powyższego działania matematycznego (o ile stanowi liczbę dodatnią) stanowić będzie górną granicę opłaty jaką obciążyć można daną osobę zobowiązaną; błędne ustalenie wysokości dochodu mieszkańca M. K., poza bowiem świadczeniem rentowym uzyskuje on dochód z innych źródeł, w tym alimenty i świadczenia rodzinne; naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty dotyczące wadliwego wyliczenia maksymalnej kwoty, do zapłaty której, może być zobowiązany skarżący.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia 28 marca 2022 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje kwestia prawidłowości ustalenia na rzecz skarżącego wysokości odpłatności z tytułu pobytu syna M. K. w Domu Pomocy Społecznej w B..
W pierwszej kolejności, wskazać należy, że materialną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 1). Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (ust. 2 pkt 2). Ogłoszenie to stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ustala się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego (ust. 4).
Zgodnie natomiast z art. 61 ustawy o pomocy społecznej, obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: mieszkaniec domu, małżonek, zstępni przed wstępnymi, gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność (ust. 1). Przepis art. 61 ust. 2 ustawy doprecyzowuje, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1. mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu;
2. małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;
3. gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.
Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez strony pozostaje, że M. K., na podstawie decyzji nr [...] z dnia 24 kwietnia 2007 r. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej w B.. Skarżący, który jest ojcem M. K. pozostaje, w świetle powołanych przepisów, osobą zobowiązaną do ponoszenia odpłatności z tytułu pobytu syna w DPS, a równocześnie w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawarcia umowy o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zaistniały zatem przesłanki do wydania decyzji w tym przedmiocie, co zresztą nie jest kwestią sporną w niniejszej sprawie.
Sąd podziela również stanowisko organów, które uznały, że w sprawie ma zastosowanie wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 04 lipca 2011 r. wydanego w sprawie o rozwód A. K. i A. K. (rodziców M. K.) w sprawie o sygn. akt I C [...], w którym wskazano, że A. K. jest zobowiązany do ponoszenia 80% kosztów związanych z opieką nad synem. Pomimo stawianych w toku postępowania administracyjnego zarzutów dotyczących wadliwości powyższego wyroku podkreślenia wymaga, że ani organy administracji publicznej ani Sąd rozpoznając niniejszą skargę nie ma możliwości weryfikacji prawidłowości, czy też zasadności prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.
Skarżący nie kwestionuje również podstawy wyliczenia dochodu rodziny. Zarówno w odwołaniu, jak we wniesionej skardze, skarżący nie zakwestionował ustalonego dochodu, a Sąd dokonując analizy akt sprawy nie znalazł podstaw wskazujących na wadliwość ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej.
Jak wskazuje analiza wniesionej skargi istota problemu sprowadza się do ustalenia maksymalnej wysokości opłaty, jaką zobowiązany jest ponosić skarżący. W powyższym zakresie Sąd uznał za nietrafne zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące błędnej wykładni przez organy obu instancji art. 61 ust. 2 pkt 2 lit b ustawy o pomocy społecznej. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż zgodnie z tym przepisem prawidłowy sposób ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej winien polegać na obliczeniu wysokości dochodu na osobę w rodzinie podmiotu zobowiązanego w sposób określony w art. 6 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, to jest poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej kwoty sumy odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wynik powyższego działania matematycznego (o ile stanowi liczbę dodatnią) stanowić będzie górną granicę opłaty, jaką obciążyć można daną osobę zobowiązaną.
Zatem mając na uwadze, iż ustalenia organu dotyczące dochodu rodziny skarżącego nie budzą wątpliwości i nie są kwestionowane przez stronę skarżącą, prawidłowy sposób ustalenia opłaty wynikającej z art. 60 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o pomocy społecznej powinien polegać na odjęciu od kwoty dochodu na osobę w rodzinie wynoszącego [...] zł [[...] zł (dochód w rodzinie): 4 (osoby w rodzinie) = [...] zł] kwoty [...]zł (stanowiącej 300% kwoty kryterium dochodowego w rodzinie wynoszącej [...] zł), co daję kwotę [...]zł. Kwota powyższa ([...] zł) stanowi nadwyżka wynikająca z ustawowego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i jest to maksymalna kwota odpłatności, jaka może być poniesiona przez skarżącego.
Podnoszone w odwołaniu i skardze wyliczenia, w wyniku których, w ocenie skarżącego maksymalna kwota jego odpłatności może wynosić [...] zł jest w ocenie Sądu niezrozumiała i nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa.
Sąd zauważa, że na potwierdzenie zasadności dokonanych przez siebie wyliczeń, skarżący wskazuje na orzeczenia sądów administracyjnych zawartych w innych sprawach. Podkreślenia jednak wymaga, z czego powinien sobie zdawać sprawę zawodowy pełnomocnik, że polski system prawa nie ma charakteru precedensowego. Oznacza to, że wykładnia przepisów prawa dokonana w innych, niż indywidualna i konkretna sprawa będąca przedmiotem skargi, nie jest wiążąca ani dla organów administracji publicznej, ani dla sądu administracyjnego. Przepis art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraża zasadę związania treścią wyroku, który zapadł indywidualnej i konkretnej sprawie. Innymi słowy, wykładnia zawarta w przywołanych przez skarżącego orzeczeniach sądów administracyjnych nie ma charakteru wiążącego w indywidualnej i konkretnej sprawie skarżącego, będącej obecnie przedmiotem sądowej kontroli.
W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, a w konsekwencji prawidłowo ustaliły wysokość odpłatności, jaka spoczywa na skarżącym, z tytułu umieszczenie jego syna w DPS.
Przechodząc do zarzutów związanych z wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy Sąd zauważa, że zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i na etapie skargi do sądu administracyjnego skarżący podnosił argumenty związane z nieprawidłowym ustaleniem dochodów jego syna M. K.. Zauważyć jednak należy, że skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentów potwierdzających stawiane przez niego zarzuty, a w szczególności nie wskazał konkretnych źródeł powyższych dochodów, jak też ich wysokości. Jest to o tyle istotne, że w świetle wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, strony postępowania administracyjnego mają obowiązek współdziałania z organem administracji publicznej przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że strona powołująca się na określone okoliczności ma obowiązek aktywnego współdziałania z organem, w tym przedstawiania dowodów potwierdzających stawiane przez nią tezy.
W przedmiotowej sprawie ani na etapie postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowego skarżący nie przedstawił powyższych dowodów, podnosząc jedynie ogólne zarzuty dotyczące wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu brak współdziałania z organami administracji publicznej powoduje, że stawiany zarzut dotyczący niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie może być uwzględniony. Skarżący miał możliwość przedstawienia dowodów potwierdzających zasadność stawianych przez siebie tez, zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w samej skardze do sądu administracyjnego, a jednak tego zaniechał. Uniemożliwia to sądowi uchylenie decyzji na tej podstawie.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy że w sprawie spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącego obowiązku ponoszenia odpłatności z tytułu umieszczenia jego syna w DPS, a ustalona suma odpłatności jest prawidłowa i została obliczona na podstawie prawidłowej wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.