Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. nr [...]Prezydent Miasta P. udzielił zgody na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń, przeznaczonych na działalność gospodarczą, na lokal mieszkalny w budynku szwalni, położonym na terenie działki nr [...], ark. 4, obręb [...] przy ul. [...] w P..
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że budynek szwalni zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę z [...]1994r., wydanego przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej P. z dnia [...]1994r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nr 22 poz. 46, który to plan w dacie wydawania niniejszej decyzji, teren przy ul. [...] określa jako teren zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej – niskiej, położony w rejonie osiedli mieszkaniowych o różnej formie intensywności, w strefie pośredniej intensywnego zagospodarowania mieszkaniowego i produkcyjno-magazynowego. Ponieważ stan zabudowania działki uniemożliwia zwiększenie powierzchni zabudowy o osobny lokal mieszkalny, organ wydał decyzję opisaną w rozstrzygnięciu uznając, że przeznaczenie części szwalni na lokal mieszkalny zmniejszy uciążliwości związane z funkcjonowaniem warsztatu szwalniczego.
Co do zakresu zmian pomieszczeń, organ w rozstrzygnięciu określił, że winno to nastąpić zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym opracowanym przez mgr inż. arch. I.K..
Odwołanie od decyzji złożył K.S., właściciel nieruchomości przy ul. [...], który zakwestionował zmianę sposobu użytkowania budynku. Stwierdził, że funkcjonowanie warsztatu mu przeszkadza, a na nieruchomości winien powstać wyłącznie budynek mieszkalny typu bliźniak, który będzie przylegał do jego budynku. Twierdził, że inwestorzy zamierzają rozbudować warsztat do 2,5 kondygnacji. W konkluzji wnosił o uchylenia zaskarżonej decyzji.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda W. decyzja z [...]. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił jej argumentację podkreślając, że zmiana części pomieszczeń warsztatowych na mieszkalne wpłynie niewątpliwie korzystnie na sposób oddziaływania nieruchomości inwestorów na nieruchomości sąsiednie, w tym odwołującego się.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skarżący powtórzył zarzuty z odwołania i w istocie żądał rozbiórki warsztatu i przymuszenia inwestorów do pobudowania części budynku bliźniaczego przylegającego do jego nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Warunkiem uzyskania decyzji na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest to aby zmiana była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zainteresowany jest również obowiązany wykazać, iż posiada tytuł do dysponowania nieruchomością. Te przesłanki spełnili małżonkowie R., a nadto spełnili również i inne warunki nałożone przez organ.
Zarzuty skarżącego nie są uzasadnione i to również w tej części, kiedy odnosi się do faktu, że warsztat funkcjonuje sprzecznie z planem zagospodarowania przestrzennego i winien być rozebrany, jak i w tej części, że zmiana sposobu użytkowania zmierza do nadbudowy warsztatu.
Warsztat został wzniesiony w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] nr [...]. Decyzja ta ma przymiot ostatecznej, a inwestorzy dokonali zgłoszenia gotowości obiektu do użytkowania w 2000r.
Skoro plan zagospodarowania przestrzennego Miasta P. z [...] 1994r. pod rządami którego zainteresowani złożyli wniosek o zmianę sposobu użytkowania części obiektu z warsztatowej na mieszkalną – stwierdza, że teren IIMB11m3 ma funkcję mieszkaniową i produkcyjno-maagazynową, to brak było podstaw do odmowy załatwienia wniosku, tym bardziej, że zmiana następuje na mniej uciążliwą dla otoczenia.
Organ wyjaśnił skarżącemu, że na skutek określenia procentu zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe wydanie pozwolenia na zabudowę mieszkalną dodatkowo. W tym względzie zarzuty skargi o potrzebie rozebrania warsztatu i podjęcia przez małżonków R. zabudowy bliźniaczej mogą być oceniane jako nadmierna ingerencja w prawo własności, natomiast organy architektoniczno-budowlane nie mogą zmusić inwestora zarówno do rozbiórki legalnie wzniesionego obiektu, ani do budowy nowego obiektu zgodnie z żądaniem skarżącego.
Generalnie zarzuty skarżącego sugerują jakoby obiekt miał być rozbudowywany, natomiast zarówno wniosek zainteresowanych, jak i decyzja dotycząca wyłącznie zmiany przeznaczenia części pomieszczeń z warsztatowych na mieszkalne przy zachowaniu substancji budynku, a sam projekt uzyskał akceptacje rzeczoznawców z zakresu p. poż., bezpieczeństwa i higieny pracy oraz rzeczoznawcy z zakresu warunków higieniczno-sanitarnych. Zakres robót określony w obiekcie dotyczy wyłącznie ścianek działowych stawianych wewnątrz budynku.
W powyższych okolicznościach uznając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ G.Radzicka /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
MarK