Uzasadnienie
Eleonora M. jest właścicielem nieruchomości położonej w M. oznaczonej jako Kw nr 24 839 /działka nr 239/. Działając przez swojego pełnomocnika Stefanię B. wniosła 27 czerwca 1997 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego przedmiotową działkę.
Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia 6 października 1997 r. (...) na podstawie przepisów art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i szamba szczelnego bezodpływowego.
Postanowieniem z 20 kwietnia 1998 r. Burmistrz Gminy na podstawie przepisu art. 149 par. 1, art. 150 i art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa na żądanie Pawła J., właściciela sąsiedniej nieruchomości wznowił postępowanie w powyższej sprawie.
Decyzją z dnia 2 sierpnia 1998 r. (...) na podstawie przepisów art. 151 par. 2 w związku z art. 146 par. 2 Kpa Burmistrz Gminy orzekł, iż:
1/ decyzja Burmistrza Gminy z dnia 6 października 1997 r. (...) ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr ewid. 239 w M. przy ul. K. budynkiem mieszkalnym i szambem bezodpływowym została wydana z naruszeniem prawa, poprzez to, że strony - właściciele sąsiednich działek bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, 2/ nie uchylam zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podkreślono w uzasadnieniu decyzji, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. i warunkami technicznymi.
Paweł J., Jan J. i Ewa J. zamieszkali przy ul. K. 9 wnieśli odwołanie od decyzji z 6 października 1997 r. (...), żądając jej uchylenia.
Podali, że w postępowaniu objętym tą decyzją bez własnej winy nie brali udziału jako strony. Wprawdzie postępowanie zostało wznowione ale "nie po to aby je przeprowadzić zgodnie z prawem, czyli z udziałem stron. Zrobił to po to aby przedłużyć postępowanie i nic nie zrobić". Podkreślili odwołujący, iż nie uczestniczyli we wznowionym postępowaniu ponieważ nie zostali powiadomieni o terminie i miejscu przeprowadzenia wszystkich czynności wznowionego postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji /decyzja z 6 października 1997 r. (...)/.
Organ odwoławczy stwierdził, iż kwestionowana decyzja jest prawidłowa a odwołujący nie wnieśli żadnych merytorycznych argumentów. Decyzja znajduje oparcie w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, iż odwołujący wnieśli odwołanie od decyzji z 6 października 1997 r. podnosząc, iż zostali pominięci jako strony postępowania administracyjnego i nie byli poinformowani o wydaniu decyzji, o której dowiedzieli się przypadkowo. W tej sytuacji organ odwoławczy zalecił organowi pierwszej instancji wznowienie postępowania. Zgodnie z tym zaleceniem postępowanie zostało wznowione i wydana została decyzja z 2 września 1998 r. (...).
Skargi wnieśli Paweł J., Jan J., Stanisława J. i Ewa J. Skarżący zarzucili, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji a po wznowieniu postępowania nie powtórzono poszczególnych czynności a jedynie poinformowano o ich przeprowadzeniu. Podkreślili, iż działka nr 239 jest przeznaczona na drogę, co wynika z orzeczenia w sprawie II SA/Po 456-457/98.
Zdaniem skarżących właściciel nieruchomości zamierza przekwalifikować działkę przeznaczoną na drogę na działkę budowlaną. W tym też celu podjęli starania o jej powiększenie przez zajęcie fragmentu ulicy K. oraz fragmentu Wielkopolskiego Parku Narodowego, budując bezprawnie ogrodzenia.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest słuszna. Zaskarżona bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa.
Burmistrz Gminy M. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 239 przy ul. K., polegające na budowie budynku mieszkalnego i szamba szczelnie bezodpływowego.
Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. 1999 nr 15 poz. 139/ w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji nie może odmówić ustalenia tych warunków jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43/. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 48a pkt l/.
Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta M., zatwierdzony uchwała Rady Miasta i Gminy z dnia 30 grudnia 1991 r. /Dz.Urz. Woj.P. 1992 nr 2 poz. 13/ określa przedmiotowy teren /działka nr 239/ symbolem E 44 Mnp, oznaczającym teren budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem nieuciążliwych miejsc pracy w budynku mieszkalnym bez prawa zabudowy obiektów warsztatowych, adaptacja stanu istniejącego, pod warunkiem zachowania uwarunkowań dotyczących ochrony gleby, wód i atmosfery według norm dla obszarów szczególnie chronionych.
Stwierdzenie Kolegium Odwoławczego, iż zamierzona inwestycja /budowa budynku mieszkalnego i szamba szczelnie bezodpływowego/ nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego nie nasuwa zastrzeżeń.
Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie może być zarzut skarżących, iż działka według zapisu w ewidencji gruntów jest obszarem przeznaczonym na drogę.
Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak już wyżej wskazano określa się bowiem tylko w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ten teren przeznacza pod budownictwo jednorodzinne.
Powołane przez skarżących orzeczenie w sprawie II SA/Po 456-457/98 pozostaje również bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazanym orzeczeniem uchylił bowiem decyzje organów administracji o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów dotyczących działki nr 239.
Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wniesienia przez skarżących 15 października 1997 r. (...) odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W tej sytuacji decyzja Burmistrza Gminy M. z 2 września 1998 r. (...) wydana po wznowieniu postępowania w sprawie decyzji z 6 października 1997 r., nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.
Brak było niewątpliwie podstaw do wznowienia postępowania skoro decyzja z 6 października 1997 r. nie stała się ostateczna. Problem jednak ewentualnego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego nie należy do zakresu niniejszego postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem prawnym. Uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.