Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2004 r. skarżący cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, złożoną w dniu 25 lutego 2004 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, iż w zakresie objętym skargą Starosta decyzją nr [...] w dniu [...] r. stwierdził wygaśnięcie decyzji, na podstawie której grunt, o którym stanowi zaskarżona decyzja, został nie zasadnie wyłączony z produkcji rolnej w 1994 r. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta wyjaśnił, iż zarówno inwestycja, dla realizacji której doszło do takiego wyłączenia, jak i inwestycja, którą skarżący zamierza realizować, związane są z działalnością rolniczą i stanowią dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16 poz. 78 z zm.), a grunty pod budynkami służącymi temu celowi stanowią w rozumieniu tej ustawy grunty rolne, co czyni bezprzedmiotowym postępowanie o ich wyłączenie z produkcji rolnej.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi przez skarżącego jest skuteczne, a w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące, iż zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje różne możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych. W sprawie zakończonej wydaniem decyzji pierwotnej skarżący skorzystał z możliwości jaką daje art. 156 k.p.a., co pozwoliło zbadać, czy decyzja ta dotknięta była wadą nieważności. Wobec negatywnego wyniku tej oceny, co jest przedmiotem jego skargi, skarżący wystąpił o rozpatrzenie możliwości wzruszenia decyzji pierwotnej w trybie art. 162 k.p.a., czego rezultatem jest pozytywna dla niego decyzja Starosty stwierdzająca wygaśnięcie decyzji pierwotnej. Każdy z wskazanych trybów wymaga spełnienia różnych przesłanek, aby możliwe było wzruszenie decyzji ostatecznej. Przesłanki, które są wystarczające do wzruszenia decyzji w trybie art. 162 k.p.a., mogą nie być wystarczające dla stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a., a odmienny wynik tych weryfikacji nie oznacza, że zaskarżona decyzja SKO dotknięta jest wadą nieważności, co nakazywałoby uznać cofnięcie skargi za nieskuteczne.
Ponieważ w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ewentualna weryfikacja zaskarżonej decyzji wobec treści decyzji Starosty może, zdaniem Sądu, zostać przeprowadzona na szczeblu organu administracji, który wydał zaskarżone orzeczenie.
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, a postępowanie umorzyć na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak
K.B.