Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2002r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa. oraz art. 28 ust. 1 i 2 pkt. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.), Starosta K., w wyniku wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] października 2001r., nr [...] uchylił tę decyzję w zakresie nabycia przez A. J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, orzekł o utracie tego prawa z dniem [...] października 2001r. oraz zobowiązał A. J. do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] października 2001r. do [...] października 2001r. w kwocie brutto 302 zł., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W postępowaniu ustalono, że Wnioskodawca w okresie zatrudnienia w firmie PHU "L." (od [...] sierpnia 2000r. do [...] stycznia 2001r.) nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu, co ustalono na podstawie korespondencji prowadzonej z ZUS oraz na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2002r., który – zdaniem organu I instancji – wyłączył A. J. z ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia we wspomnianej firmie.
W związku z powyższym Wnioskodawca miał udokumentowane jedynie 119 dni pracy w ostatnich 18 miesiącach przed rejestracją, co zgodnie z art. 23 cytowanej ustawy nie pozwala na uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W odwołaniu od decyzji Starosty A. J. wniósł o uchylenie decyzji "w związku z niezakończonym postępowaniem przed Sądem Okręgowym w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...]".
Decyzją z dnia [...] lipca 2002r., nr [...], na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując w całości argumentację organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję A. J. uznał ją za nieważną z mocy prawa, z uwagi na niezakończoną sprawę sądową przed Sądem Okręgowym w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powtórzył argumenty zwarte w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji, wskazując dodatkowo, że orzeczenie w sprawie o wskazanej przez Skarżącego sygnaturze zaopatrzone jest w klauzulę prawomocności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Pomimo niejasnego powołania podstawy prawnej w decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2001r., nr [...], na podstawie której przyznano A. J. zasiłek dla bezrobotnych należy przyjąć, że zasiłek ten, biorąc pod uwagę kwestionowane zatrudnienie w firmie PHU "L." w K., przyznano faktycznie na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.). Z punktu widzenia tego przepisu istotne jest zatem jedynie to, czy osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w tym przepisie.
Nie jest więc niezbędną przesłanką uwzględnienia danego okresu zatrudnienia do wspomnianych 365 dni okoliczność, czy wnioskodawca podlegał w tym czasie ubezpieczeniu społecznemu. Sprawdzeniu podlega bowiem jedynie kwestia zatrudnienia oraz osiągania wynagrodzenia w określonej w przepisie kwocie i to bez względu na to, czy składka na Fundusz Pracy została faktycznie opłacona czy też nie. W niniejszej sprawie kwestia zatrudnienia, oceniana przez pryzmat art. 2 ust. 1 pkt 25 cytowanej ustawy nie budzi wątpliwości, co wynika ze świadectwa pracy wystawionego przez PHU "L.". Wyjaśnienia wymaga jedynie wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia.
Należy ponadto zauważyć, że organy administracji pochopnie zinterpretowały treść wyroku Sądu Okręgowego w P. Ośrodek Zamiejscowy w K., który dotyczył nie tyle wyłączenia Skarżącego z ubezpieczenia społecznego, co tylko wypłaty zasiłku chorobowego. W tym kontekście wadliwe jest powołanie jako podstawy prawnej decyzji organu I instancji art. 28 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy, z uwagi na to, że orzeczenie sądu w niniejszej sprawie nie dotyczyło wypłacenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy czy też odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.
/-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski
JFS