Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S., wydanym na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późń. zm.) oraz art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz.U. Nr 32, poz. 230 z późń. z zm.) pozytywnie zaopiniowała wniosek o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych udzielonych K. Sz. zgodnie z decyzjami Burmistrza Gminy S. z dnia [...] roku o numerach: [...], [...], [...] w barze "B.S." przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że osoby którym udzielono pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zobowiązane są do przestrzegania zasad obrotu tymi napojami, które to zasady zostały określone w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w sytuacji gdy podmiot nie przestrzega zasad - w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy mają miejsce zdarzenia świadczące o zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych zgodnie z wydanym zezwoleniem- zezwolenie cofa się.
Zdaniem Komisji okoliczności faktyczne sprawy wskazują, iż w miejscu sprzedaży napojów alkoholowych - bar "B.S." prowadzonym przez K. Sz. dochodzi do powtarzających się sytuacji zakłócania porządku publicznego i daje to podstawę do stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki określone art. 18 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzasadniające cofnięcie zezwoleń.
Pismem z dnia 23.05.2002 roku K. Sz. wniosła zażalenie na postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z [...]r. Zaprzeczyła, iż mają miejsce powtarzające się sytuacje polegające na zakłócaniu porządku publicznego. Wyjaśniła, że od 1.01.2000 roku do dnia złożenia zażalenia miały miejsce cztery interwencje policji związane z działalnością baru, z czego jedna na żądanie samej skarżącej. W ocenie strony częstotliwość interwencji jest podobna w innych miejscach i nie świadczy to o "powtarzających się zakłóceniach porządku publicznego". Dodatkowo wyjaśniła, iż wszystkie skargi mieszkańców inspirowane są działaniami jednej osoby- J. Z. Zdaniem żalącej się Komisja wydając postanowienia nie poczyniła własnych ustaleń.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęła, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawy do cofnięcia zezwoleń. Zdaniem Kolegium opinia Komisji jest słuszna, gdyż od roku 1997 roku występują zdarzenia świadczące o zakłócaniu porządku i spokoju o czym świadczą pisma Komisariatu Policji w S. i skargi mieszkańców.
W skardze K.Sz. wniosła o uchylenie postanowienia gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i zarzuciła, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także je poprzedzające postanowienie Gminnej Komisji opiniujące pozytywnie wniosek o cofnięcie udzielanych pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zostały wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 75 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej organy administracji wydając postanowienia oparły się jedynie na skargach mieszkańców i materiale dowodowym zgromadzonym wcześniej w identycznej sprawie.
Wyjaśniła, ze zarzuty stawiane w skargach mieszkańców były przedmiotem postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Sz. w toku którego skarżąca została uniewinniona. Zdaniem strony przed wydaniem opinii Komisja nie zgromadziła w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a oceny dowodów będących w jej dyspozycji dokonała z przekroczeniem zasady swobody oceny dowodów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie (odpowiedź z dnia 26.09.2002r. k. 10-11).
Na rozprawie w dniu 19.
- 11. 2004r. swój udział w sprawie zgłosił prokurator.
Skarżąca podtrzymała skargę i dodatkowo podała, że bar gastronomiczny prowadziła od 1.05.1996r. do roku 2002 t.j. do momentu odebrania koncesji na sprzedaż alkoholu. Podkreśliła, że wydane postanowienie dotyczy koncesji udzielonych w roku 2000, zaś skargi mieszkańców i notatki policyjne dotyczą okresu wcześniejszego. W roku 2001 nie miała żadnych problemów z otrzymaniem koncesji na sprzedaż alkoholu. Wcześniej otrzymała pozwolenia na sprzedaż w roku 1996. Interwencje policji w roku 2002 były wynikiem wezwań skarżącej.
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je z [...]r., z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności zasad postępowania dowodowego, tj. nie zebranie przez samą Komisję materiałów koniecznych do wydania opinii i rozstrzygnięcia na podstawie dokumentów, które powinny być przedmiotem oceny w postępowaniu o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26.10.1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 32, poz. 230 ze zm.) pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę. Cofnięcie zezwolenia wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych (art. 18, ust. 7 cytowanej ustawy). Wydanie opinii przez właściwą Komisję następuje w drodze postanowienie w warunkach tzw. postępowania wpadkowego, incydentalnego zgodnie z art. 106 kpa. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Komisję w swej naturze procesowej nie może zastępować postępowania dowodowego prowadzonego przez organ rozstrzygający co do istoty sprawy tj. w przedmiocie wniosku o cofnięcie pozwolenia na sprzedaż alkoholu.
Okoliczność, iż postępowanie w przedmiocie zaopiniowania wniosku ma charakter incydentalny nie zwalnia podmiotu zobligowanego do wydania opinii od konieczności dokonania własnych ustaleń na podstawie zebranego samodzielnie materiału dowodowego, poprzez realizacje uprawnień wynikających z dyspozycji art. 106 § 4 kpa.
Zdaniem Sądu zasadny jest zarzut skargi, że wydane postanowienia naruszają art. 75 i 77 kpa.
Organ administracji publicznej winien dokonywać ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem- w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Jednakże należy stanowczo podkreślić, że notatki policyjne nie mogą być dowodami w sprawie skoro przepis art. 174 kpa zakazuje wszelkiego substytuowania dowodów z zeznań świadka innymi środkami dowodowymi(pismami, zapiskami, notatkami urzędowymi).
W rozpatrywanej sprawie komisja w uzasadnieniu postanowienia z [...]r. podaje, że " z ustalonego stanu sprawy wynika....", jednakże nie przedstawia stanu faktycznego ustalonego przez Komisję i nie przywołuje dowodów na podstawie których stan faktyczny ustaliła, co nie tylko narusza normy prawne- art. 75 i 77 kpa ale także art. 7 kpa i 107 § 3 kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu podziela stanowisko organu I instancji dokonując ustaleń stanu faktycznego bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i wysnuwa wnioski tożsame z organem I instancji na podstawie skarg mieszkańców i notatek policyjnych sporządzonych w dacie przed wydaniem w 2001r. skarżącej pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zaś w żadnej części swojego uzasadnienia nie donosi się do zarzutów zawartych w zażaleniu.
W ocenie Sądu pozwala to na przyjęcie, ze zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 7, 75, 77 i 107 § 3 kpa. Należy bowiem podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie stanu faktycznego w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji I instancji uległy zmianie. Organ odwoławczy winien zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) i zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) dokonać oceny materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji i sam przeprowadzić postępowanie dowodowe jedynie w zakresie ograniczonym dyspozycją art. 136 kpa.
W rozpatrywanej sprawie zasady te zostały, jak wskazano powyżej, naruszone.
Rozpatrując ponownie sprawę w przedmiocie zaopiniowania wniosku o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wydanych zgodnie z decyzjami Burmistrza Gminy S. z dnia [...]r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych winna mieć na uwadze, iż przed wydaniem opinii zobowiązana jest do samodzielnego zgromadzenia dowodów, na podstawie których winna ustalić stan faktyczny i dokonać oceny wniosku w odniesieniu do dokonanych ustaleń. Jednocześnie ocena ta, aby mogła być przydatna do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia powinna być wyrażona w odniesieniu do normatywnego pojęcia "powtarzających się zakłóceń porządku publicznego", a więc z uwzględnieniem danych dotyczących na przykład ogólnej liczby zakłóceń porządku publicznego związanych ze sprzedażą alkoholu w innych placówkach usytuowanych w S., do czasookresu występowania zakłóceń, do zakresu działalności gospodarczej strony itp.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) albowiem naruszenie przepisów postępowania wskazanych w uzasadnieniu miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozstrzygają o kosztach postępowania miał na uwadze dyspozycje art. 200 p. s. a.
/-/ M. Kosewska /-/ B. Koś /-/ B. Sokołowska