Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r.- nr [...] na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 27a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. 64/98/414 ze zm.- dalej ustawa) Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N. odmówił przyznania D. A. pomocy społecznej w postaci renty socjalnej.
W uzasadnieniu Dyrektor Ośrodka wskazał, że na podstawie podania z [...] maja 2002 r. z wszystkimi załącznikami i wywiadu środowiskowego ustalił, iż Zainteresowany mieszka z pracującą żoną i trzynastoletnią córką. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w N. wynika, że ustalono Wnioskodawcy lekki stopień niepełnosprawności, datujący się od [...] lutego 2002 do [...] listopada 2002 r. Z wypisu z orzeczenia Lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] maja 2002 nr [...] wynika, że D. A. jest zdolny do pracy. Zainteresowany nie spełnia wymogów art. 27a ustawy, bowiem jest zdolny do pracy a Powiatowy Zespół zaliczył D. A. do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
Po rozpoznaniu odwołania D. A., Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 4 ust.1, art. 27a ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. 64/98/414 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzją z dnia [...] lipca 2002 r.- nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium podniosło, że podstawowym warunkiem otrzymania renty socjalnej jest całkowita niezdolność do pracy osoby ubiegającej się. Z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, że D. A. jest zdolny do pracy; lekki stopień niepełnosprawności, stwierdzony orzeczeniem Powiatowego Zespołu, nie wyklucza podjęcia przez Zainteresowanego pracy zarobkowej. Wnioskodawca nie spełnia warunków do otrzymania renty socjalnej. Celem pomocy społecznej w formie renty socjalnej jest zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych osób, które ze względu na swą całkowitą niezdolność do pracy i brak dochodów z innych źródeł, nie są w stanie same ich zapewnić. Zainteresowany nie podejmuje pracy z uwagi na brak ofert pracy, a nie ze względu na swą całkowitą niezdolność do pracy. Strona może kwalifikować się do otrzymania innych form wsparcia z pomocy społecznej.
Odwołujący się zwrócił się o przyznanie konkretnych form wsparcia z pomocy społecznej (zasiłek stały wyrównawczy, zasiłki celowe). W tym zakresie materiały dowodowe winny zostać wyłączone do odrębnego postępowania przez organ I instancji a w sprawie winna zapaść decyzja merytoryczna.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. A. ocenił decyzję jako krzywdzącą i zarzucił jej niezgodność ze stanem faktycznym. Skarżący podniósł, że Jego inwalidztwo powstało w wieku 7 lat- wówczas rozpoznano u Niego skoliozę idiopatyczną, bowiem miał jedno ramię niżej. Miewa straszliwe bóle głowy, postępujące wraz z wiekiem. Stan bólowo- depresyjny zmusił Go do zasięgnięcia porady psychiatry. W wieku 11 lat pogorszył się stan zdrowia Wnioskodawcy, tak że dziś nie może ani leżeć, ani stać, ani siedzieć, gdyż odczuwa zdrętwienie, bóle kręgosłupa i głowy oraz nudności. W wieku 23 lat odbywał karę pozbawienia wolności- w wyniku ciężkiej pracy fizycznej Jego stan fizyczny i psychiczny się pogorszył- leczy się u psychiatry w N. Placówki medyczne zniszczyły Jego karty zdrowia z lat 1968-79, zatem dysponuje jedynie kartami zdrowia od 1980 r. i nie może wykazać ciągłości choroby w latach 1968-80.
Dyrektor [...] Regionalnej Kasy Chorych odmówił zgody na bezpłatne badanie Zainteresowanego rezonansem magnetycznym. Dnia [...] lutego 1998 r. Wnioskodawca doznał wypadku w pracy (stłukł biodro), co pogorszyło stan Jego zdrowia. Skarżący wniósł o: uznanie przez Sąd Administracyjny Jego prawa do renty socjalnej wskutek choroby powstałej przed osiemnastym rokiem życia- skoliozy idiopatycznej- nieleczonej w dzieciństwie, a rozwijającej się i postępującej z wiekiem; spowodowanie, by organ I instancji przyznał Mu konkretną formę wsparcia- np. stały zasiłek lub odszkodowanie z powodu skazania w 1984 r. na karę pozbawienia wolności- jako więzień sumienia doznał uszczerbku na zdrowiu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się bezzasadną.
W sprawie - wbrew zarzutom skargi - nie doszło do błędnych ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji publicznej nie przeinaczyły dowodów z dokumentów: wypisu orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] maja 2002- nr [...] (uznającego D. A. zdolnym do pracy); orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Powiatowego Zespołu do Spraw orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w N., zaliczającego D. A. do lekkiego stopnia niepełnosprawności o charakterze okresowym i wskazującego, że w związku ze schorzeniem występuje u Zainteresowanego lekkie naruszenie sprawności organizmu, nie ograniczające aktywności zawodowej na otwartym rynku pracy (k. 29, 31 akt administracyjnych).
Kwestionowanie decyzji lekarza orzecznika oraz Powiatowego Zespołu mogło nastąpić wyłącznie w odrębnych postępowaniach- odpowiednio- na podstawie art. 477[8] § 1 kpc (zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...]), bądź na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 a następnie art. 6c ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776 ze zm.- zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Powiatowego Zespołu- k. 29, 30). W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Skarżący nie złożył żadnego dowodu, wskazującego na zmianę owych decyzji bądź o odmiennym orzeczeniu lekarza orzecznika (art. 5 ustawy o rehabilitacji).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie Sąd nie jest władny dokonywać odmiennych ustaleń, niźli ustalenia oparte na niepodważonych skutecznie w odrębnych postępowaniach orzeczeniach lekarza orzecznika ZUS i Powiatowego Zespołu.
Nie doszło zatem do naruszenia prawa materialnego- w szczególności art. 27a ust. 1 i 2 ustawy.
Zarówno organ I, jak i II instancji trafnie wskazali, że Skarżący i jego rodzina mogą ubiegać się o inne formy pomocy społecznej- na podstawie wyłączonych w tym zakresie materiałów dowodowych (k. 28, 41b akt administracyjnych), jak i na podstawie ewentualnych nowych wniosków. Przyznanie owych świadczeń nie należy do kompetencji Sądu Administracyjnego, lecz właściwego rzeczowo i miejscowo organu administracji publicznej.
Dochodzenie roszczeń odszkodowawczych, wynikających z odbywania kary pozbawienia wolności, wymaga rozważenia wystąpienia przez Zainteresowanego z roszczeniem do właściwego Sądu powszechnego (art. 177 in princ. Konstytucji RP z 2.4.1997 r.- Dz.U. 78/97 /483, sprost. 28/01/319).
Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1271 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
/-/B.Popowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski
KB/