Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r., nr (...) (dalej jako: "postanowienie organu I instancji"), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), oddalił zarzuty wniesione przez zobowiązanego – Miasto P. (jak określono, reprezentowane przez "A" Sp. z o.o. – dopisek Sądu), w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że Powiatowy. Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. prowadzi wobec zobowiązanego Miasta P., reprezentowanego przez "A" Sp. z o.o., administracyjne postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku usunięcia złego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na posesji przy ul. (...). Obowiązek ten wynika z decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r., wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. (sygn. (...)). Pierwotnym adresatem powyższej decyzji była funkcjonująca na wspomnianej posesji wspólnota mieszkaniowa. Pismami złożonymi w siedzibie organu w dniu (...) i (...) września 2013 r. "A" (występujący w powyższych terminach jeszcze w formie zakładu budżetowego, dalej jako ""A"") wyjaśnił, że od dnia (...) czerwca 2012 r. na powyższej nieruchomości przestała funkcjonować wspólnota mieszkaniowa, w związku z nabyciem w tymże dniu przez Miasto P. ostatniego wyodrębnionego własnościowo lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z informacją "A" przedmiotowy budynek został włączony do zasobu komunalnego Miasta P. W związku z brakiem realizacji nakazanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prac naprawczych organ wystawił w dniu (...) listopada 2015 r. upomnienie wzywające aktualnego właściciela budynku - Miasto P., reprezentowane przez "A" Sp. z o.o. do dobrowolnego wykonania nakazanych prac. Następnie w dniu (...) grudnia 2015 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr TW - (...) oraz postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r., nr (...) orzekł o zastosowaniu pierwszego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Akty te zobowiązany otrzymał w dniu (...) grudnia 2015 r. W dniu (...) grudnia 2015 r. do organu wpłynęły zarzuty z dnia (...) grudnia 2015 r. w sprawie prowadzenia postępowania na podstawie tytułu wykonawczego nr (...). Zarzuty zostały wniesione przez zobowiązanego – Miasto P. reprezentowane przez radcę prawnego D. B..
Zobowiązany podniósł zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 34 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany kwestionuje prawidłowość doręczenia tytułu wykonawczego (i postanowienia o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia) do "A" Sp. z o.o., twierdząc że spółka ta nie jest pełnomocnikiem zobowiązanego. Następnie wskazuje się na brak tożsamości pomiędzy podmiotem, którego dane zamieszczono w tytule wykonawczym a zobowiązanym, co skutkować ma zajściem błędu co do osoby zobowiązanego. W ostateczności zobowiązany kwestionuje fakt związania decyzją PINB konstytuującą egzekwowany obowiązek.
Rozpoznając wniesione zarzuty Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr (...), prowadzonej dla nieruchomości przy ul. (...) w Poznaniu Miasto P. pozostaje właścicielem spornego budynku. Oznacza to, że jest podmiotem, który zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) jest zobowiązany do utrzymania należącego do niego obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Miasto P. stając się właścicielem budynku stało się także adresatem decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r. Decyzja ta ma bowiem charakter realny, tj. odnoszący się i związany z obciążająca je rzeczą (nieruchomością) i wiąże każdoczesnego właściciela tego obiektu budowlanego. Obecnie nie ma więc wątpliwości, iż wynikający z powyższej decyzji obowiązek przeszedł z nieistniejącej już wspólnoty mieszkaniowej na aktualnego właściciela budynku, a więc Miasto P..
Następnie organ wskazał, że Miasto P., jako tabularny właściciel spornego budynku, wchodzącego w skład zasobu mienia komunalnego, w zakresie gospodarowania miejskimi zasobami lokalowymi reprezentowane jest przez "A", który od dnia (...) października 2013 r. funkcjonuje w postaci spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Uchwała Rady Miasta P. nałożyła na ten podmiot obowiązek realizowania w imieniu Miasta funkcji właścicielskich w stosunku do zasobów lokalowych, w zakresie gospodarowania lokalami mieszkalnymi, dbałości o stan techniczny i prawidłowa eksploatacje budynków, budowli, lokali i związanej z nim infrastruktury, reprezentowanie Miasta P. we wspólnotach mieszkaniowych oraz opracowywania założeń polityki czynszowej i mieszkaniowej. Wynikający z powyższych założeń fakt reprezentowania Miasta P. przez "A" Sp. z o.o. na powyższym polu nie był także nigdy dotąd kwestionowany - nawet w niniejszej sprawie "A" Sp. z o.o. korespondował z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego czyniąc to w imieniu właściciela.
Na tej podstawie, przyjmując nadaną mocą uchwały Rady Miasta P. reprezentację Miasta P. przez "A" Sp. z o.o., tutejszy organ kierował całą korespondencję w sprawie do Miasta P. poprzez "A" Sp. z o.o. W ten sam sposób wystawiono tytuł wykonawczy nr (...) oraz postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W związku z powyższym zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego należy uznać za bezzasadny. Oczywistym jest bowiem, że zobowiązanym do wykonania egzekwowanego obowiązku jest Miasto P., które reprezentowane jest w zakresie realizacji tego nakazu przez "A" Sp. z o.o. Przy tak jasnym i konsekwentnym określeniu zobowiązanego zawarcie w tytule wykonawczym danych "A" Sp. z o.o. jest w ocenie organu prawidłowe.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Miasto P., reprezentowane przez radcę prawnego D. B., wnosząc o jego uchylenie oraz o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia podniesiono, że z treści postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wynika, że zobowiązanym jest Miasto P.. Tymczasem postanowienie zostało doręczone rzekomemu pełnomocnikowi zobowiązanemu - "A" Sp. z o.o., na adres siedziby spółki. Tymczasem Miasto P. nie ustanowiło spółki "A" Sp. z o.o. jako swojego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie administracyjnej, co powoduje, że przedmiotowe postanowienie zostało doręczone z naruszeniem art. 8 oraz art. 10 w zw. z art. 40 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a."). Jak podniesiono, organ egzekucyjny uporczywie wskazuje jako rzekomego pełnomocnika Miasta P. oraz doręcza pisma spółce "A" Sp. z o.o. pomijając przy tym prawidłowo ustanowionego pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Za bezzasadne uznano stanowisko organu I instancji, że umocowanie do reprezentowania Miasta P. przez "A" Sp. z o.o. w każdorazowej sprawie administracyjnej wynika z uchwały Rady Miasta P. w sprawie: utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "A" oraz reorganizacji Urzędu Miasta P.. Sam fakt, że zakład budżetowy "A" został przekształcony w spółkę prawa handlowego nie oznacza, że spółka ta automatycznie staje się pełnomocnikiem Miasta P. w każdej sprawie, czy to cywilnej, czy też administracyjnej. Podobnie powoływanie się przez organ na korespondencję prowadzoną wcześniej z "A" Sp. o.o. nie może stanowić domniemania udzielonego pełnomocnictwa. Wszakże faktu udzielenia pełnomocnictwa w ogóle nie można domniemywać.
W ocenie Miasta organ egzekucyjny bezustannie myli osobę pełnomocnika z osobą zobowiązanego. Czytając uzasadnienie do postanowienia nr (...), uzasadnienie postanowienia nr (...) oraz analizując treść tytułu wykonawczego (...) można dojść do wniosku, że organ administracyjny w niniejszej sprawie nawet nie widzi różnicy pomiędzy Miastem P. a rzekomym pełnomocnikiem spółką "A" Sp. z o.o. i traktuje te dwa odrębne od siebie podmioty jak jedną osobę. Przejawia się to w szczególności w tym, że raz organ adresuje postanowienia do Miasta P. reprezentowanego – przez "A" Sp. z o.o., innym razem wskazuje "A" Sp. z o.o. jako zobowiązanego (patrz tytuł wykonawczy (...)), a jeszcze innym razem organ uzasadnia, że nakłada na Miasto P. grzywnę, której wysokość jest uzasadniona wielkością kapitału zakładowego spółki "A" sp. z o.o. tak też w uzasadnieniu postanowienia nr (...)). W powyższym świetle wątpliwości budzi, kto jest podmiotem zobowiązanym w istocie do realizacji egzekwowanego obowiązku.
Jak wyjaśniono, postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia określało jako zobowiązanego Miasto P., natomiast załączony do postanowienia tytuł wykonawczy określał jako podmiot zobowiązany spółkę "A" Sp. z o.o. Tymczasem zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. prawidłowo wystawiony tytuł egzekucyjny powinien zawierać m.in. oznaczenie firmy zobowiązanego i jego adresu. W związku z powyższym niedopuszczalne jest, aby organy egzekucyjne prowadziły egzekucję na podstawie postanowienia oraz tytułu wykonawczego, w których to dokumentach, jako zobowiązane zostały oznaczone dwa zupełnie odrębne podmioty.
Tym samym na podstawie art. 33 § 1 ust. 4 u.p.e.a. należy stwierdzić, że w niniejszym administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego, a zarzut ten powinien prowadzić do umorzenia postępowania. Co więcej, skoro postanowienie zostało wydane w stosunku do Miasta P., a tytuł wykonawczy w stosunku do odrębnego podmiotu jakim jest spółka "A" Sp. z o.o., to w obrocie prawnym istnieją dokumenty, które stwarzają wątpliwości, kto tak naprawdę wg. organu administracyjnego jest podmiotem zobowiązanym. Mając na uwadze treść art. 8 K.p.a. (Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej) oraz wyżej przytoczony stan faktyczny, należy stwierdzić, że postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone w związku z błędnie wystawionym tytułem wykonawczym oraz postanowieniem o nałożeniu grzywny.
Na marginesie Miasto podniosło, że decyzja nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. została wydana wobec Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. (...). Co prawda Miasto P. stało się jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości poprzez wykup udziałów w prawie własności od pozostałych współwłaścicieli, jednakże w tym miejscu należy przytoczyć ogólną zasadę obowiązującą w prawie administracyjnym, która mówi o tym, że administracyjny stosunek materialnoprawny ma charakter osobisty, co oznacza, że publiczne prawa i obowiązki pozostają trwale związane z tą osobą, dla której zostały ustanowione.
Mając na uwadze ww. zasadę oraz fakt, że adresatem ww. decyzji była wspólnota mieszkaniowa, postanowienie nr (...) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia niezasadnie zostało skierowane do Miasta P., i to biorąc nawet pod uwagę treść art. 28a u.p.e.a., przed rozpoczęciem postępowania egzekucyjnego (co miało miejsce w niniejszej sprawie, jako że postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte wobec wspólnoty mieszkaniowej), należało wpierw przeprowadzić postępowanie administracyjne od początku z udziałem nowego właściciela - Miasta P..
W zażaleniu wskazano wreszcie, że Miasto P. sprzedało przedmiotową nieruchomość w dniu (...) grudnia 2015 r. osobie trzeciej. W związku z powyższym od dnia (...) grudnia 2015 r. Miasto P. nie posiada już żadnych udziałów w prawie własności w przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji nie jest zasadnym nakładanie na byłego właściciela grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, skoro ani Miasto P. ani spółka "A" sp. z o.o. nie jest uprawniona do dysponowania przedmiotową nieruchomością.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia (...) lutego 2016 r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 17 § 1, art. 20 § 1 pkt 4, art. 33 pkt 8 i art. 34 § 4 ustawy z o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Miasto P. - reprezentowane przez radcę prawnego D. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) grudnia 2015 r., dotyczącego egzekucji obowiązku usunięcia złego stanu technicznego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, zlokalizowanego na posesji przy ul. (...).
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie, odnosząc się do podniesionych zarzutów, wskazano, że zgodnie z treścią księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przy ul. (...), Miasto P. pozostaje właścicielem spornego budynku. Zatem słusznym jest twierdzenie organu I instancji, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to ten podmiot jest zobowiązany do utrzymania należytego stanu technicznego obiektu. Miasto P. stając się właścicielem budynku stało się adresatem decyzji z dnia (...) listopada 2011 r., przy czym decyzja powyższa ma charakter realny, tj. odnoszący się i związany z obciążającą je rzeczą (nieruchomością) i wiąże każdoczesnego właściciela obiektu budowlanego. Organ odwoławczy nie miał również wątpliwości, że wynikający z powyższej decyzji obowiązek przeszedł z nieistniejącej już wspólnoty mieszkaniowej na aktualnego właściciela budynku, tj. Miasto P., w imieniu którego działa "A" Sp. z o.o. Dlatego też prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec tego podmiotu uznaje się za prawidłowe.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się organem I instancji, że Miasto, jako jedyny właściciel spornego budynku, wchodzący w skład zasobu mienia komunalnego, w zakresie gospodarowania miejskimi zasobami lokalowymi reprezentowane jest przez "A", który od dnia (...) października 2013 r. funkcjonuje w postaci spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Stąd wskazanie powyższego podmiotu w tytule wykonawczym jako zobowiązanego uznać należało za prawidłowe.
Odnosząc się do uchylenia zaskarżonego postanowienia wyjaśniono, że chociaż organ I instancji wskazał właściwie akt prawny, na podstawie którego wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, to posłużył się on przepisami w brzmieniu już nieobowiązującym. Powyższe uchybienie nie miało znaczenia dla prawidłowości rozpoznania zarzutów wniesionych przez Miasto P. - reprezentowane przez radcę prawnego – D. B. i mogło zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt2 K.p.a.
Skargę na powyższe postanowienie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Miasto P. reprezentowane przez radcę prawnego D. W. wnosząc o jego uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia w treści nieznanej K.p.a. podczas gdy na skutek wniesionego zażalenia organ odwoławczy winien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości; naruszenie art. art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez wydanie tytułu wykonawczego na "A" sp. z o.o. i tym samym w sposób błędny określenie podmiotu zobowiązanego; naruszenie art. 28a u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie także w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne nie zostało jeszcze wszczęte, podczas gdy stosowanie art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszczalne jest w związku z kontynuowaniem postępowania egzekucyjnego już wszczętego; naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie na Miasto P. grzywny w celu przymuszenia spełnienia obowiązku remontowego nieruchomości podczas gdy skarżący nie jest już właścicielem nieruchomości ani nie posiada uprawnień do rozporządzania nieruchomością; naruszenie art. 33 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie przez organy administracyjne, że pełnomocnikiem skarżącego jest spółka "A" Sp. z o.o., pomimo tego, że pełnomocnictwo do reprezentowania Miasta P. przez spółkę "A" Sp. z o.o. w tej sprawie nie zostało przedłożone; naruszenie zasad ogólnych K.p.a. określonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz w. 107 § 1 i 3 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację podniesioną w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budlowlanego, który postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Miasto P. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) grudnia 2015 r., dotyczącego egzekucji obowiązku usunięcia złego stanu technicznego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, zlokalizowanego na posesji przy ul. (...).
Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zarzuty są szczególnym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które po ich wniesieniu nie podlegają modyfikacji. Rola zarzutów sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który to zarzut może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Oznacza to, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela - jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem).
W realiach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego zarzut sprowadza się do naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez zaistnienie błędy, co do osoby zobowiązanej. Jak bowiem zauważa skarżąca, w realiach przedmiotowej sprawy adresatem tytułu wykonawczego z dnia (...) grudnia 2015 r. był "A" Sp. z o.o., natomiast w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia określono jako zobowiązanego Miasto P. W ocenie skarżącej, zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. prawidłowo wystawiony tytuł egzekucyjny powinien zawierać m.in. oznaczenie firmy zobowiązanego i jego adresu. W związku z powyższym niedopuszczalne jest, aby organy egzekucyjne prowadziły egzekucję na podstawie postanowienia oraz tytułu wykonawczego, w których to dokumentach, jako zobowiązane zostały oznaczone dwa zupełnie odrębne podmioty.
Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego (na wniosek lub z urzędu) nie wymaga wydania przez organ odrębnego orzeczenia, a pierwszą czynnością uzewnętrzniającą to postępowanie jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Powyższe czynności wszczynają egzekucję. Doręczenie tytułu wykonawczego w tej sytuacji powinno nastąpić bezpośrednio zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. Sam błąd co do osoby zobowiązanego, o jakim mowa w art. 33 § 4 u.p.e.a. ma zatem miejsce wtedy, gdy egzekucja jest kierowana do podmiotu nie będącego adresatem egzekwowanego obowiązku. Co niezwykle istotne, dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1228/12, Baza NSA).
W realiach przedmiotowej sprawy okolicznością bezsporną pozostaje, że ostateczną decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., zobowiązano wspólnotę mieszkaniową nieruchomości położonej przy ul. (...) do dokonania określonych prac remontowych. Od dnia (...) czerwca 2012 r. na powyższej nieruchomości przestała funkcjonować wspólnota mieszkaniowa, w związku z nabyciem w tymże dniu przez Miasto P. ostatniego wyodrębnionego własnościowo lokalu mieszkalnego, a budynek ten został włączony do zasobu komunalnego Miasta P. W związku z brakiem realizacji nakazanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prac naprawczych organ wystawił w dniu (...) listopada 2015 r. upomnienie wzywające aktualnego właściciela budynku - Miasto P., reprezentowane przez "A" Sp. z o.o. do dobrowolnego wykonania nakazanych prac.
Następnie w dniu (...) grudnia 2015 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr (...) (skierowany do "A" Sp. z o.o. – k. 31 akt administracyjnych) oraz postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r., nr (...) (skierowane do Miasta P. reprezentowanego przez "A" Sp. z o.o. – k. 34 akt administracyjnych) orzekł o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Niewątpliwie, wbrew zarzutom skarżącej, obowiązki wynikające z decyzji z dnia (...) listopada 2011 r. mają charakter rzeczowy, a więc odnoszą się bezpośrednio i są związane z wymienioną w niej nieruchomością. Konsekwentnie, obowiązki powyższe wiążą każdoczesnego właściciela obiektu budowlanego, co powoduje, że zmiana właściciela nieruchomości nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji, a co za tym idzie, konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego. Konsekwentnie obowiązek wynikający z powołanej powyżej decyzji z dnia (...) listopada 2011 r. przeszedł z nieistniejącej wspólnoty mieszkaniowej na kolejnego właściciela budynku, jakim było Miasto P. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje, że właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...), pozostawało, w dacie wystawienia tytułu wykonawczego Miasto P.. Ten też podmiot, jako właściciel nieruchomości pozostawał podmiotem zobowiązanym w rozumieniu przepisów u.p.e.a., do którego powinien być skierowany tytuł wykonawczy.
Sąd podziela stanowisko skarżącej, że za bezzasadne uznać należało odwołanie się przez organy nadzoru budowlanego do treści uchwała Rady Miasta P. z dnia 29 lipca 1999 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "A" oraz reorganizacji Urzędu Miasta P.. mocą której nałożono na "A" Sp. z o.o. obowiązek realizowania w imieniu Miasta P. funkcji właścicielskich w stosunku do zasobów lokalowych, w zakresie gospodarowania lokalami mieszkalnymi, dbałości o stan techniczny i prawidłowa eksploatacje budynków, budowli, lokali i związanej z nim infrastruktury. Zauważyć bowiem należy, że zakład budżetowy "A" został przekształcony w spółkę prawa handlowego, a co za tym idzie, "A" Sp. z.o.o. stał się podmiotem mogącym nabywać własność nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie została jednak przeniesiona na "A", a co za tym idzie, jak właścicielem pozostawało cały czas Miasto.
Mając na względzie powyższe okoliczności przyjąć należało, że organy egzekucyjne wadliwie przyjęły, że podnoszony przez skarżącą zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego, o jakim mowa w art. 33 § 4 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia. W treści tytułu wykonawczego wadliwe wskazano bowiem jako zobowiązanego "A" Sp. z o.o., a nie właściciela nieruchomości, jakim było w dacie wystawienia tytułu wykonawczego Miasto P.. Stąd też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest do rozważania możliwości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego względem Miasta, z uwagi na fakt, że własność przedmiotowej nieruchomości przeszła w dniu (...) grudnia 2015 r. na osobę trzecią.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.