Uzasadnienie
Dnia [...] lutego 2000r. Starosta L. decyzją nr [...] udzielił A.M. pozwolenia wodno – prawnego w zakresie budowy zbiornika wodnego retencyjno – rekreacyjnego na działce nr [...], położonej w D..
Dnia [...] lipca 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją nr [...] nałożył na A.M. obowiązek wykonania operatu wodno – prawnego w zakresie wybudowanego samowolnie zbiornika wodnego, retencyjnego na działce nr [...] w D., gm. R. oraz uzyskania pozwolenia wodno – prawnego na w/w inwestycję w terminie do 15 września b.r.
W uzasadnieniu wywiedziono, iż W.S., właściciel sąsiedniej działki nr [...], zgłosił do Inspektoratu, że A.M. wykopała staw.
Wizja przeprowadzona na przedmiotowej posesji wykazała, że inwestorka rozpoczęła wykonywanie robót budowlanych związanych z wykopaniem stawu na podstawie pozwolenia wodno – prawnego wydanego przez Starostę L. w dniu [...] lutego 2000r. nr [...].
Podczas wizji stwierdzono także, że przedmiotowe urządzenie wykonano niezgodnie z pozwoleniem wodno – prawnym. Powiększono staw. Inwestorka potwierdziła, że nie dokonała zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych w Starostwie, do czego ją obliguje prawo budowlane.
Fakt dokonania samowoli budowlanej jest zatem bezsporny. Prace zakończono w styczniu 2002r.
Zdaniem organu do użytkowania stawu będzie można przystąpić po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.
Podstawę prawną wskazano w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.S..
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie dotyczące zbiornika wodnego na działce nr [...] w D. gm. R., stanowiącego własność A.M..
W uzasadnieniu wywiedziono, że z decyzji pozwolenia wodno – prawnego wynika, że przedmiotowy zbiornik nie jest stawem.
Sprawy związane z wykonaniem zbiornika wodnego – retencyjnego, zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane należą do właściwości wojewody.
Wydanie decyzji pozwolenia na budowę bądź zgłoszenie robót budowlanych na przedmiotowym obiekcie zawsze poprzedza obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia wodno – prawnego, które zostało wydane przez Starostę L..
Z pisma W.S. w ocenie organu wynika, że sprawa dotyczy zmiany stosunków wodnych i wynikających z tego szkód, tak więc zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne sprawa leży w kwestii Starosty powiatowego w L..
Stąd akta sprawy należało przesłać według właściwości.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył W.S..
Zarzucił organom obydwu instancji, iż ich działanie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
W ocenie organu zgodnie z obowiązującym prawem – art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne, jak również argumentami podnoszonymi przez W.S. w odwołaniu przedmiotowa sprawa dotyczy stosunków wodno – prawnych i wynikłych z tego tytułu szkód. Należy ją więc rozpatrzyć w oparciu o ustawę "Prawo wodne". Stąd decyzję organu II instancji uznać należy za prawidłową.
W ocenie organu skarga W.S. porusza sprawy samowoli, co w uprzednio prowadzonym postępowaniu nie było argumentowane. W związku z pojawieniem się nowego wątku w sprawie koniecznym będzie przeprowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie podnoszonych w skardze zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Inwestorka A.M. wykonała zbiornik wodno – retencyjny na działce nr [...] w D. dysponując jedynie pozwoleniem wodno – prawnym.
Nie wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę. Do uzyskania pozwolenia na budowę była zobligowana przepisem art. 28 w związku z art. 3 pkt 1 ppkt 6, pkt 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Roboty budowlane można bowiem rozpocząć w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29, 30 cytowanego prawa budowlanego.
Zbiornik wodno – retencyjny mieści się w pojęciu "budowla" z art. 3 pkt 3 cytowanej ustawy.
Wykonując roboty budowlane bez koniecznego pozwolenia na budowę A.M. dopuściła się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego.
W myśl tego przepisu właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie bądź wybudowanego bez wymaganego pozwolenia.
Konieczność zastosowania przepisu art. 48 wyłącza dopuszczalność stosowania przepisu art. 51 prawa budowlanego, art. 50 odnosi się natomiast do robót budowlanych nie będących budową. Zgodnie z art. 3 pkt 6 i 7 będą to prace polegające na montażu, remoncie, rozbiórce obiektu budowlanego.
Do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48, 50, 51, 62 ust. 3, 65, 66, 67 ust. 1, 68, 69, 70 ust. 2, 71 ust. 3, 74, 75 ust. 1 pkt 3 lit a, art. 78 oraz art. 97 ust. 1 prawa budowlanego.
Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
Organy nadzoru budowlanego mają obowiązek działania w razie zaistnienia warunków z zacytowanych wyżej przepisów.
Tym samym za nie znajdujące żadnych podstaw prawnych uznać należy stanowisku organu II instancji co do braku właściwości organów nadzoru w niniejszej sprawie.
Za pozostające w sprzeczności z prawem uznać należy także rozstrzygnięcie organu I instancji, który nałożył na inwestorkę obowiązek na zasadzie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, który w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania z przyczyn wyłuszczonych wyżej.
Podkreślić należy, że organ nadzoru budowlanego ma obowiązek każdorazowego działania w razie stwierdzenia samowoli budowlanej, niezależnie od uprawnień innych organów wynikających z przepisów prawa wodnego.
Mając na względzie powyższe orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego rozstrzygną zgodnie z poczynionymi wyżej wywodami.
Jak w punkcie II orzeczono na zasadzie art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.
W sprawie zastosowano art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
/-/E. Podrazik /-/A. Zieliński /-/A. Łaskarzewska kk