Uzasadnienie
Dnia [...].11.2007 r. Z. K. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na remoncie lokalu mieszkalnego poprzez wykonanie otworu drzwiowego w elewacji, w miejscu dawnego wyjścia do ogrodu. Do wniosku skarżący załączył zgodę członków wspólnoty mieszkaniowej na realizację planowanej inwestycji, za wyjątkiem S. S., która stosownej zgody odmówiła.
Postanowieniem z dnia [...].11.2007 r. Prezydent Miasta P. (d.[...].11.2007 r.) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący żądanego oświadczenia nie złożył.
Decyzją z dnia [...].11.2007 r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zgłosił sprzeciw co do wykonania przez inwestora objętych wnioskiem robót budowlanych.
W przewidzianym ustawą terminie skarżący złożył odwołanie wyjaśniając, że S. S. nie wyraża zgody na planowaną przez niego inwestycję.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...].12.2007 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że w myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego na zgłaszającego organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Planowana inwestycja w ocenie organu należy do robót wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 1 i podlega procedurze zgłoszeniowej. Wojewoda wyjaśnił, że wobec niewykonania w zakreślonym terminie nałożonego na inwestora obowiązku, zasadne było zgłoszenie sprzeciwu przez Prezydenta Miasta.
Skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. K. i Z. K. domagając się uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.
W skardze podniesiono, iż planowane roboty budowlane mają na celu przywrócenie dawnego stanu budynku, który otwór drzwiowy przewidywał. Zdaniem skarżących planowana inwestycja mieści się w pojęciu zwykłego zarządu rzeczą wspólną, zatem wystarczająca jest zgoda większości współwłaścicieli.
Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalanie skargi, wskazując w uzasadnieniu, na argumenty powołane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Zgodnie z art. § 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdza, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
W świetle wskazanych przepisów przyjąć należy, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa w zakresie powyżej przytoczonym.
Słusznie, w sprawie niniejszej organy obu instancji przyjęły, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia ocena funkcjonalności planowanej inwestycji w postaci wybicia otworu drzwiowego. Ocenie organów podlegało jedynie to czy zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym.
Planowany otwór drzwiowy, według zgłoszenia miał być usytuowany w ścianie zewnętrznej budynku, co łączyło się z naruszeniem elewacji i konstrukcji samego budynku.
Planowaną inwestycję organ ocenił jako roboty budowlane. Inwestycja miała być wykonana w budynku niestanowiącym wyłącznej własności zgłaszającego. Zatem kluczowe dla rozstrzygnięcia było czy potrzebna jest zgoda pozostałych współwłaścicieli, poprzedzająca oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawo Budowlane.
Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokalu. Zmiana elewacji budynku przez wybicie otworu drzwiowego stanowi zmianę części wspólnych budynku (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 1999r. sygn. IV SA 175/97, LEX nr 47177). Ingerencja budowlana w rzecz wspólną stanowi czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu. Zastosowanie ma zatem przepis art. 199 k.c. o współwłasności do których odsyła art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. u. z 2000r., Nr 80, poz. 903). Wskazany przepis prawa cywilnego, przewiduje wymóg zgody wszystkich współwłaścicieli w przypadku kiedy planowana czynność przekracza zakres zwykłego zarządu.
Skarżący nie przedstawił zgody wszystkich współwłaścicieli, zatem słusznie organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 roku na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane wezwał go do uzupełnienia zgłoszenia przez złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nieuzupełnienie zgłoszenia skutkowało wniesieniem sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 2.
Nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia uzyskanie przez inwestora pozwolenia na prowadzenie prac remontowych udzielonego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, o czym skarżący został poinformowany w wydanym pozwoleniu.
Z powyższych względów zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z prawem a skarga okazała się nieuzasadniona co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/W.Batorowicz /-/E.Podrazik
E.W.