Uzasadnienie
Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) oraz ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzonego uchwałą nr V/35/94 Rady Gminy w G. z dnia 3 grudnia 1994 r. (opubl. w Dz.Urzęd. Woj. Kaliskiego Nr 22/94 poz. 174) ustalił na wniosek B. i P. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...].
W powołanej decyzji między innymi stwierdzono, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń planu miejscowego. Zgodnie bowiem z jego postanowieniami działka nr [...] położona w K. jest przeznaczona pod zabudowę rolniczo-siedliskową z możliwością wydzielenia działek jednorodzinnych wraz z lokalizacją usług nieuciążliwych w ramach jednostki bilansowej 38 MR/MN/U. Wskazano, że przedmiotowy obiekt winien spełniać warunki określone w dokumentacji technicznej oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 150 ze zm.). Wyjaśniono, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawione zostały na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik do decyzji.
J.K. wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W jego uzasadnieniu podała, że nie wyraża zgody na usytuowanie garażu w granicy z jej działką, bowiem inwestor jest osobą konfliktową, uciążliwą i nie przestrzega zasad dobrosąsiedzkich. W konkluzji J. K. wniosła o zachowanie odległości 3 metrów od granicy działki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujące ustalenia i wnioski. Projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy G. z dnia 3.XII.1994 r. Teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę rolniczo-siedliskową z możliwością wydzielenia działek jednorodzinnych i lokalizacją usług nieuciążliwych.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, a w myśl art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami planu miejscowego. Skoro przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem to odwołanie nie mogło być uwzględnione. Zgodnie z art. 46 ust. 2 cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
J. K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagając się jej uchylenia podniosła, że w granicy nieruchomości istnieje wzniesiony przez skarżącą płot, a nadto znajdują się tam "nasadzenia". Skarżąca obawia się, że realizacja garażu w granicy działki spowoduje konieczność rozebrania płotu. Skarżąca nie sprzeciwia się budowie garażu jednak z uwagi na istniejący konflikt sąsiedzki domaga się jego lokalizacji w odległości 3 metrów od granicy, zgodnie z rozporządzeniem z 14.XII.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Tymczasem mapa sytuacyjna stanowiąca załącznik do decyzji Wójta Gminy G. sytuuje garaż w granicy działek.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Również o oddalenie skargi wnieśli uczestnicy postępowania B. i P. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy G. przewidywał dla terenu, na którym znajduje się działka inwestora zabudowę rolniczo-siedliskową z możliwością wydzielenia działek jednorodzinnych i lokalizacji usług nieuciążliwych. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organów obu instancji, że projektowana inwestycja w postaci budowy garażu nie narusza ustaleń planu miejscowego.
Odległości nowo wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już budynków określały powołane w decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm. (obecnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - Dz.U. Nr 74 poz. 690 ze zm.).
Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Wójt Gminy G. wskazał, że projektowany obiekt winien spełniać wymogi określone w powołanym rozporządzeniu, a zatem również te jego przepisy, które określają zasady sytuowania budynku na działce budowlanej.
Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest przepisem wykonawczym do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.). Zatem na etapie ewentualnego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę właściwy organ budowlany zobowiązany będzie ocenić dopuszczalność usytuowania obiektu w granicy działki oraz rozważyć, czy projektowany obiekt zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach wykonawczych do tego prawa, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Dlatego za przedwczesne należy uznać obawy skarżącej związane z ostatecznym umiejscowieniem projektowanego garażu na terenie działki inwestorów. Żadna też inwestycja realizowana na określonej działce budowlanej nie może prowadzić do rozebrania obiektów istniejących na sąsiedniej działce.
Skoro zatem zamierzenia inwestycyjne małż. K. nie naruszały ustaleń obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji planu miejscowego, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odwołuje się do wymogów sytuowania obiektów określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu, to zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
MK