Uzasadnienie
Uchwałą nr XIV/203/2003 z dnia 2 grudnia 2003r. Rada Miejska O. odrzuciła zarzut wniesiony dnia [...] września 2003r. przez M., S. i S. M. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. terenu w rejonie ulicy [...].
W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że zarzut dotyczył przebiegu projektowanej drogi lokalnej KL, przez działkę nr [...] ark. mapy 107, stanowiącej współwłasność M., S. i S. M. Dalej Rada stwierdzała, że przekształcenie niezainwestowanego układu osadniczego w osiedle typu miejskiego, wraz z istotnym, kilkakrotnym przyrostem terenów zainwestowanych, wymagało stworzenia sprawnego układu komunikacyjnego, obsługującego obszar oraz realizującego jego niezbędne powiązania z zewnętrznym układem przestrzenno-komunikacyjnym i osadniczym.
Przy wytyczaniu nowego układu ulic, nie można całkowicie uniknąć ingerencji w dotychczasową, bardzo często złożoną strukturę własnościową gruntów, gdyż ulice nie mogą być dowolne i swobodnie przeprowadzane, podlegają bowiem ograniczeniom w zakresie jak przebiegu ulic oraz parametrów technicznych.
Projektowany przebieg drogi dojazdowej KL, wynika z potrzeb zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej nieruchomości, położonych na terenie objętym opracowaniem planu oraz zapewnieniem dojazdu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą nieuciążliwą działalnością gospodarczą (M/G) i terenów działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie, przy czym przebieg drogi jest kontynuacją, projektowanej drogi lokalnej, zlokalizowanej bezpośrednio na południe. Ponieważ projektowany przebieg drogi uznano, za najbardziej optymalny i rozwiązujący problem dostępu do drogi wszystkim nieruchomościom, znajdującym się w tym rejonie, zarzut odrzucono kierując się ponadlokalnym dobrem społeczności samorządowej i ekonomicznym interesem gminy. W uzasadnieniu podkreślono, że wprawdzie projekt narusza interes prawny składających zarzut, ale równocześnie jego opracowanie jest zgodne z prawem w ramach przyznanego gminom władztwa planistycznego.
Nadto zacytowano przepisy art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) stwierdzając, że składający zarzut, będą mogli z tych przepisów korzystać, a od obowiązków określonych w przepisach gmina się nie uchyla.
W skardze do Sądu, S.M. zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej uchwały, brak rozpoznania wszystkich zarzutów, naruszenie interesu prawnego współwłaścicieli działki nr [...] oraz arbitralne rozstrzygnięcie w przedmiocie odrzucenia zarzutów.
W konkluzji skarżąca żądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska O. wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Ta swoboda gminy jest jednak ograniczona przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest uchwalany w wyniku stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami ustawy przewidzianej w art. 6 i 18 ustawy, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego.
Sąd kontrolując zaskarżoną uchwałę w oparciu o przepisy art. 3 § 2, art. 13 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) dokonuje oceny zgodności zaskarżonej uchwały z obowiązującym prawem, w świetle stanu faktycznego ustalonego podczas rozpoznania zarzutu. Również w ramach kontroli Sąd ocenia, czy organ w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zgłoszonych zastrzeżeń, a w przypadku zgłaszania przez zainteresowanych rozwiązań wariantowych, czy przeprowadził analizę tych rozwiązań i podał powody, dla których propozycje wnoszone przez osobę składającą zarzut nie zasługują na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Uchwała Rady Miejskiej O., wbrew zarzutom skargi, odnosi się do zastrzeżeń zgłaszanych przez składających zarzut. W zarzucie tym podkreślano kwestię szerokości działki, niemożliwości jej zagospodarowania po wytyczeniu drogi, wreszcie sentymentów do nieruchomości z uwagi na to, że jest to działka rodzinna.
Uchwała Rady Gminy wyjaśnia, że zaprojektowanie dróg i to w terenie częściowo posiadającym drogi i zabudowanym, musi stanowić funkcjonalny układ, a nadto projekt jest determinowany przepisami dotyczącymi szerokości dróg, linii przebiegu, zaprojektowaniu rozwiązań komunikacyjnych najmniej kolizyjnych.
Projektowana droga przez działkę nr [...] stanowi część drogi lokalnej KL łączącą ulicę [...] - istniejąca drogę główną KG, z nowo projektowana drogą lokalną KL, równoległą do linii kolejowej. Jej zadaniem będzie obsługa terenów zabudowy mieszkaniowej i działalności gospodarczej. W przypadku uwzględnienia żądań skarżącej, aby drogę prowadzić częściowo przez jej działkę, a częściowo przez działkę przyległą, bądź wyłącznie przez działkę przyległą, droga ta nie miałaby prostego skrzyżowania z ulicą [...], lecz przebiegałaby zakosami. Działka skarżącej jest wąska gdyż ma szerokość 24 metrów. Poprowadzenie drogi tylko częścią działki uczyniłaby ją również trudna czy wręcz niemożliwą do wykorzystania na cele mieszkaniowe z nieuciążliwą działalnością gospodarczą.
Rada Miejska O. przyznała, że narusza interes prawny skarżącej, ale już na etapie projektowania, zaproponowano skarżącej działkę zamienną. Wynika to z treści protokołu obrad Sesji Rady na której rozpoznawano zarzuty. Skarżąca brała w niej udział i nawet zabierała głos. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia czynnego udziału w postępowaniu.
Granice interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określają przepisy między innymi dotyczące ochrony własności, natomiast poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają zarzuty skarżącej wyrażające się w osobistych zapatrywaniach, postulatach i życzeniach, co do określonej polityki planowania przestrzennego w tym kształtu dróg i ich przebiegu.
W ramach sprawowanej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie naruszono trybu postępowania i właściwości organów, o których mowa w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu spełnia wymogi art. 29 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie zarzut został podpisany wyłącznie przez S.M. natomiast organ odniósł się do niego w liczbie mnogiej, tak jak by go składali wszyscy współwłaściciele, to jednak ten błąd nie ma wpływu na istotę sprawy, a pozostali współwłaściciele po otrzymaniu uchwały, nie zaprzeczyli aby byli nadawcami zarzutu, jakkolwiek nie wnieśli skargi, stąd postanowienie w protokole rozprawy z 8 września 2004r. (k. 30 akt).
Skoro więc, kontrolując niniejsza sprawę Sąd uznał, że uchwała będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa, na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skargę należało oddalić.
/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ G.Radzicka /-/ St.Małek
MarK