Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku.
Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie może obejmować właściwe oznaczenie strony, w tym jej imienia (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964r., sygn. akt II CR 194/63 – OSNC 1965, nr 2, poz. 27 i wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998r., sygn. akt II CKN 817/97 – OSNC 1999, nr 1, poz. 16). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżącym jest "J. H.", a nie jak napisano w komparycji wymienionego wyroku "X H.". Stanowiło to w istocie oczywistą omyłkę.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 156 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak