Uzasadnienie
4/II SA/Po 2451/03
Decyzją z dnia [...] IX 2003 r., nr [...], na podstawie art. 104 kpa. oraz art. 6 pkt 6 lit. c i art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 XII 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.) Starosta C. – T. zobowiązał T. A. do spłaty zasiłku przedemerytalnego za okres od 28 XI 2001 r. do dnia 31 V 2003 r. w kwocie 10.587,30 zł brutto z uwagi na fakt, że w dniu rejestracji, tj. 27 XI 2001 r. T. A. nie spełniała warunków uprawniających do otrzymania statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie – do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji T. A. wskazała, że w dniu rejestracji spełniała wszystkie przesłanki konieczne do uznania ją za osobę bezrobotną. W dniu 24 XI 2001 r. Odwołująca się posiadała staż pracy wynoszący 30 lat i 7 miesięcy, miała ukończone 50 lat życia a rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w trybie ustawy z dnia 28 XII 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.). Staż pracy był w całości udokumentowany świadectwami przedłożonymi w Powiatowym Urzędzie Pracy. Ostatni pracodawca – A. – M. Sp. z o.o. w T. - wydał Odwołującej się dwa kolejne świadectwa pracy, przy czym drugie świadectwo zostało wydane na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w T. (Sądu Pracy) z dnia [...]XI 2002 r., sygn. akt [...] uznającego wadliwe rozwiązanie umowy o pracę i nakładającego obowiązek wypłaty wynagrodzenia za przysługujący Odwołującej się trzymiesięczny okres wypowiedzenia.
W odwołaniu wskazano, że tylko zasiłek przedemerytalny wypłacony za okres tych trzech miesięcy, tj. od grudnia 2001 r. do 28 II 2002 r. można ewentualnie uznać za nienależne świadczenie w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Decyzją z dnia [...] X 2003 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 28 ust. 1, art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 XII 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, iż skoro na podstawie wyroku Sądu Rejonowego Sadu Pracy w T. z dnia [...] XI 2002 r. okres zatrudnienia u ostatniego pracodawcy uległ wydłużeniu do 28 II 2002 r. to należy uznać, że w dniu 27 XI 2001 r., tj. podczas rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Odwołująca się nie spełniała kryteriów uprawniających do przyznania statusu osoby bezrobotnej.
W skardze na decyzję organu II instancji T. A. podniosła te same zarzuty co w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna, bowiem rozstrzygnięcie organu II instancji narusza przepisy prawa materialnego.
Zważyć należy, iż informując organ I instancji o treści rozstrzygnięcia zapadłego przed Sądem Pracy strona działała w zaufaniu do organów administracji publicznej, jak również w przekonaniu, iż raz nabytego prawa nie zostanie pozbawiona. Tymczasem w wyniku przyjętej w zaskarżonych decyzjach argumentacji korzystny dla niej wyrok Sądu Pracy spowodował pozbawienie Skarżącej statusu osoby bezrobotnej na dzień 28 XI 2001 r. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie działanie to spowodowane było wadliwą wykładnią przepisu art. 51 § 2 ustawy Kodeks pracy.
Zgodnie z tym przepisem pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie. Przepis ten reguluje kwestię zachowania ciągłości pracy pracownika, który został pozbawiony zatrudnienia przez pracodawcę w sposób sprzeczny z prawem, a następnie został przywrócony do pracy lub uzyskał odszkodowanie z tego tytułu. Jednocześnie w art. 56-58 k.p. wprowadzono rozróżnienie między wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy a odszkodowaniem. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje wówczas, gdy orzeczono o przywróceniu do pracy, a pracownik podjął pracę w wyniku tego przywrócenia (art. 56 § 1 i 57 § 1 k.p.). W przypadku Skarżącej zarówno z zestawienia daty zwolnienia, wystąpienia z powództwem do Sądu Pracy oraz prawomocności wyroku, jak i jego treści wynika, iż na mocy tego wyroku nie została ona przywrócona do pracy.
Tym samym zasądzone wynagrodzenie jest w istocie odszkodowaniem za bezprawne (tutaj przedwczesne) rozwiązanie umowy o pracę (art. 50 § 1 k.p.a.), a w tym przypadku zgodnie z art. 51 § 2 k.p. okres za który przyznano odszkodowanie wlicza się do okresu zatrudnienia. Jednocześnie przepis ten nie stwarza fikcji prawnej, że okres ten był okresem zatrudnienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z 28.09.1990 r. PZP 15/90 – OSNCP 1991 nr 4 poz. 45). W niniejszej sprawie okoliczność ta uszła uwadze organów rozstrzygających sprawę, które w wyniku przyjętej jego wykładni stworzyły fikcję prawną, że skarżąca była zatrudniona do dnia 28 II 2002 r. i tym samym nie przysługiwał jej status osoby bezrobotnej w dniu rejestracji w PUP. Zgodnie z art. 51 § 2 k.p. okres od 27 XI 2001 r. do 28 II 2002 r. należy doliczyć do okresu jej zatrudnienia, w oparciu o który ustalane jest jej prawo do każdej z przedmiotowych instytucji zabezpieczenia przedemerytalnego, co jednakże nie niweczy skuteczności rejestracji w PUP, która miała miejsce w dniu 27 XI 2001 r., jak również przyznanego wówczas stronie statusu osoby bezrobotnej.
Tym samym stwierdzić należy, iż skutkiem wyroku Sądu Pracy stronie wzrósł staż, w oparciu o który ustalane jest prawo do zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie o ile w wyniku tego wyroku nie ulega zmianie data rejestracji w PUP, to takiej zmianie ulega data rozwiązania ze stroną ostatniego stosunku pracy, na dzień 28 lutego 2002 r. Skoro więc rejestracja i uzyskanie statusu bezrobotnego od 28 XI 2001 r. zachowują swą ważność to bezzasadne jest żądanie zwrotu pobranego świadczenia jako nienależnego w rozumieniu art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 XII 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W opisanej sytuacji, Sąd uwzględnił skargę i działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/J.Stankowski /-/G.Radzicka
MB