Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 104 kpa oraz art. 39 i 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) Wójt Gminy T. ustalił na wniosek K. N. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji rozbudowy warsztatu ślusarskiego o magazyn materiałów metalowych i galanterii metalowej na działce nr [...] w T. Organ stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XXX/148/92 z 8 XII 1992 r. (Dz.U. Woj. Pozn. nr 1/93, poz.
5) część działki, na której ma być budowany magazyn znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 77 MNp, oznaczającym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością realizacji nieuciążliwego miejsca pracy. Odnosząc się do podniesionych w postępowaniu przez B.K. zarzutów organ uznał, że lokalizacja obiektu jest z pewnością zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skoro wydano już wcześniej decyzję o warunkach zabudowy dla takiej samej inwestycji, która to decyzja stała się prawomocna. Wójt wskazał jednocześnie, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych.
W odwołaniu od powyższej decyzji B.K. podniósł, że organ nie ustalił, czy wnioskodawca ma prawo do gruntu. Ustalenie to – zdaniem Odwołującego się - jest konieczne w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. B.K. wskazał ponadto, że planowana budowa stanowi zagrożenie dla niego i jego rodziny jako sąsiadów, gdyż spowoduje zanieczyszczenie powietrza i hałas. Odwołujący się podniósł też, że zgodnie z projektem budowla będzie usytuowana w zbyt bliskiej odległości od granicy sąsiedniej nieruchomości.
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 X 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a także art. 46a, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 i art. 42 ust. 1 ustawy w dnia 7 VII 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji podtrzymał w całości argumenty podniesione przez Wójta Gminy T. wskazując, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podkreśliło, że inwestor musi wykazać prawo do dysponowania terenem dopiero na etapie występowania z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.
W skardze na powyższą decyzję B.K. podniósł zarzuty zawarte już wcześniej w odwołaniu, a także wskazał, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślił też, że K. N. zamierza wybudować warsztat, a budowa magazynu ma być jedynie pretekstem do udzielenia pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 85 ust. 1 obowiązującej w dniu wydania decyzji przez organ II instancji ustawy z dnia 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony w niniejszej sprawie dnia [...]r., a więc przed wejściem w życie cytowanej ustawy. W tej sytuacji organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast art. 46 ust. 2 stanowił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
W kontekście tych przepisów należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zajęło w przedmiotowej sprawie prawidłowe stanowisko twierdząc, że w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie trzeba wykazywać swego prawa do gruntu, a jedyną podstawa wydania decyzji odmownej może być sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Tymczasem istotne wątpliwości Sądu budzi w niniejszej sprawie sposób stwierdzenia przez organy orzekające zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z zebranych w sprawie materiałów wynika, że teren, którego dotyczy inwestycja oznaczony jest symbolem 77 MNp, któremu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XXX/148/92 z 8 XII 1992 r. (Dz.U. Woj. Pozn. nr 1/93, poz.
5) nadano następujące znaczenie: "Teren istniejącej zabudowy mieszkalnej o niskiej intensywności położony w centrum wsi. Zakłada się modernizację budynków w celu uzyskania wyższego standardu mieszkań. Zaleca się realizację usług w parterach, szczególnie w zakresie handlu, gastronomii i nieuciążliwego rzemiosła. Wysokość budynków w nawiązaniu do gabarytu sąsiadującego II – III kondygnacyjna". Tymczasem z niezrozumiałych względów organy obu instancji przyjęły, że symbol ten oznacza "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością realizacji nieuciążliwego miejsca pracy". Ustalenie to nie znajduje żadnego poparcia w materiałach zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Organ orzekający nie ustalił przede wszystkim, czy w świetle prawidłowego brzmienia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne jest lokowanie jakichkolwiek inwestycji poza parterami istniejących już budynków, a także czy zamierzenie, którego dotyczył wniosek mieści się w kategorii "nieuciążliwego rzemiosła". Kwestie te powinny być zbadane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.
/-/ B. Kamieńska /-/ A. Zieliński /-/ E. Brychcy