Uzasadnienie
Decyzją ostateczną nr [...], z dnia [...] 2000 r. wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30, poz. 179 ze zm.) Komendant Miejski Policji w P. przyznał J. Ł. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem dwóch norm zaludnienia.
Decyzją ostateczną nr [...], z dnia [...] 2006 r. Komendant Miejski Policji w P., na podstawie 162 § 1 pkt 1 k.p.a., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania, i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, (Dz. U. nr 100, poz. 919 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania, i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, (Dz. U. 266 poz. 2246) stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2006 r. ww. decyzji z dnia 14 lipca 2000 r. W uzasadnieniu wskazano, iż rozporządzenie zmieniające uchyliło § 8 rozporządzenia z dnia 22 czerwca 2002 r., który to przepis umożliwiał przyznawanie równoważnika za remont również emerytowi i renciście policyjnemu oraz osobom uprawnionym do renty rodzinnej po zmarłym policjancie, emerycie i renciście policyjnym.
Pismem z dnia 24 września 2009 r. J. Ł. złożył wniosek o przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazał, iż rozporządzenie z dnia grudnia 2005 r. zostało wydane niezgodnie z prawem, a wydane na jego podstawie decyzje administracyjne tracą moc.
Decyzją z dnia [...] 2010 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Komendant Miejski Policji w P. umorzył postępowanie w sprawie przyznania J. Ł. równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazano, iż art. 91 ustawy o Policji nie przewiduje przyznania przedmiotowego równoważnika emerytowi i renciście policyjnemu. § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2002 r. wbrew ustawie przyznawał ten równoważnik również emerytowi i renciście policyjnemu, natomiast rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2005 r. - uchylając ww. § 8 - doprowadziło do stanu prawnego zgodnego z ustawą.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. Ł., zarzucając naruszenie art. 91 ustawy o Policji oraz art. 105 i art. 107 § 1 k.p.a. Odwołujący wskazał, iż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania, i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie pozbawiło go prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, albowiem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji winien nakazywać przepis prawa, czego żaden przepis ww. rozporządzenia nie przewidywał. Zdaniem odwołującego, Komendant Miejski Policji w P. winien merytorycznie orzec czy J. Ł. zostanie wypłacony równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu.
Decyzją z dnia [...] 2011 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji ustalił, że J. Ł. nie legitymuje się ostateczną decyzją o przyznaniu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, ponieważ decyzja o przyznaniu tego świadczenia został skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, poprzez wydanie decyzji o jej wygaśnięciu. Dlatego też organ I instancji zobowiązany był – na podstawie art. 105 k.p.a. - do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł J. Ł., zarzucając:
- - naruszenie art. 91 § 1 ustawy o Policji,
- - wskazanie przez organy błędnej podstawy prawnej – art. 105 k.p.a. bez wskazania o który paragraf tego przepisu organom chodziło, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przewidującego konieczność zawarcia w decyzji prawidłowej podstawy prawnej;
- - naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie mimo, iż J. Ł. domagał się wydania merytorycznego rozstrzygnięcia o przyznaniu lub nieprzyznaniu świadczenia.
Skarżący wskazał, iż zachował prawo do przedmiotowego równoważnika, a decyzja nr [...] z dnia 14 lipca 2000 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika za remont nie wygasła, a zatem zdaniem J. Ł przysługuje mu prawo do zwracania się do organu I instancji o wypłatę ww. świadczenia. Według skarżącego decyzja Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...], z dnia [...] 2006 r. miała wyłącznie deklaratywny a nie konstytutywny charakter.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
W przedmiotowej sprawie postępowanie należało rozpocząć od ustalenia podstawowej okoliczności, a więc czy J. Ł. legitymuje się ostateczną decyzją przyznającą mu bezterminowo równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz czy decyzja ta nie została (ostatecznie) wzruszona w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania. Należy zauważyć, iż skarżący wskazał, że jego zdaniem decyzja o przyznaniu mu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nadal obowiązuje.
Ustalenie faktu czy wobec wnioskodawcy składającego oświadczenie mieszkaniowe w rozumieniu § 3 ust. 2 i § 5 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydana została ostateczna decyzja o przyznaniu mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu – ma decydujące znaczenie dla sposobu załatwienia tego oświadczenia i nie pozostaje także bez znaczenia z punktu widzenia problematyki określenia właściwości organu Policji.
Przyznanie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego policjantom, co wcześniej dotyczyło także osób wymienionych w § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., następuje w formie decyzji administracyjnej (por. § 9 ust. 1 oraz treść uchylonego ust. 2 rozporządzenia). Wykonanie decyzji o przyznaniu tego równoważnika wymaga corocznego ustalenia kwoty równoważnika i jego wypłaty na podstawie oświadczenia mieszkaniowego składanego corocznie przez beneficjenta równoważnika. Ustalenie i wypłata świadczenia następują w formie czynności materialno-technicznych organu. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. ustalenia uprawnień policjanta do otrzymywania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, oraz liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym w nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego.
Oświadczenie mieszkaniowe stanowi zatem formę obowiązkowej deklaracji składanej corocznie przez uprawnionego, w oparciu o którą dokonuje się ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu oraz jego wysokości. Jest to przy tym obowiązek należący do beneficjenta świadczenia związany z wykonaniem decyzji.
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że otrzymawszy wniosek wraz z oświadczeniami mieszkaniowymi organ obowiązany był przeprowadzić czynności w ramach postępowania i ustalić czy J. Ł. dysponuje decyzją o przyznaniu mu bezterminowo równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Od tego ustalenia zależało bowiem czy możliwa jest wypłata tego równoważnika na podstawie obowiązującej decyzji czy pismo z dnia 24 września 2009 r. należy potraktować jako nowy wniosek o przyznanie równoważnika.
Komendant Miejski Policji w P. ustalił, że J. Ł. nie legitymuje się ostateczną decyzją przyznającą bezterminowo równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Ostateczną decyzją Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...], z dnia 11 września 2006r. stwierdzono bowiem wygaśnięcie - z dniem 1 stycznia 2006 r. - decyzji o przyznaniu skarżącemu tego równoważnika.
Wobec stwierdzenia że J. Ł. nie legitymuje się decyzją o przyznaniu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wniosek skarżącego należało potraktować jako nowy wniosek o ustalenie uprawnienia do równoważnika.
Skarżący jest emerytem policyjnym i należy do jednej z kategorii osób wymienionych w § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2006 r. wobec których uchylono następnie przepisy konstytuujące uprawnienie do równoważnika oraz przepisy o właściwości organów. Z tych powodów Komendant Miejski Policji w P. prawidłowo uznał, iż z uwagi na brak możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia postępowanie należało umorzyć (art. 105 K.p.a.). Należy również zauważyć, iż wobec uchylenia § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2002r komendanci miejscy i powiatowi nie mogą już orzekać co do istoty sprawy (także odmownie) w odniesieniu do osób wskazanych uprzednio w § 8 tego rozporządzenia w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2006 r. Stwierdzając powyższe Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 25 stycznia 1990 r. sygn. akt II SA 1240/89, ONSA 1990, nr 1 poz. 16.
Skarżący nie zaskarżył decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia 11 września 2006 r. stwierdzającej wygaśnięcie przyznanego świadczenia. Nie próbował również doprowadzić do uchylenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Na marginesie należy zauważyć, iż wskazane przez skarżącego orzeczenia dotyczyły innych stanów faktycznych, w których osoby, co do których stwierdzono wygaśnięcie decyzji przyznających przedmiotowe świadczenie, doprowadziły do zaskarżenia niekorzystnych dla nich decyzji.
W niniejszym postępowaniu decyzja z 11 września 2006 r. - jako funkcjonująca w obrocie prawnym - jest wiążąca dla organu I instancji. Jednocześnie w obecnym stanie prawnym żaden przepis nie pozwala na przyznanie tego świadczenia emerytowi policyjnemu.
Wbrew zarzutom skarżącego Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 107 § 1 k.p.a. W szczególności decyzja z dnia 2 grudnia 2010 r. została wydana na podstawie prawidłowej podstawie prawnej, to jest art. 105 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.