Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104kpa i § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz w oparciu o orzeczenie lekarskie wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych WOMP z dnia [...], odmówił R. T. uznania za chorobę zawodową rozpoznanego obustronnego ubytku słuchu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Poradnia Chorób Zawodowych WOMP, w oparciu o przeprowadzone badania, stwierdziła, iż uszkodzenie słuchu ma charakter pozaślimakowy i w związku z tym nie jest ono spowodowane warunkami pracy.
R. T. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa, §1 i §10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.Nr 65, poz. 294 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w związku z tym, że skarżący nie zgadzał się w odwołaniu z orzeczeniem lekarskim od rozpoznania klinicznego choroby, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przesłał akta dochodzenia epidemiologicznego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Instytut Medycyny Pracy w dniu [...] wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Rozpoznano u skarżącego obustronny odbiorczy wysokoczęstotliwosciowy ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Stwierdzony ubytek słuchu nie jest charakterystyczny dla skutków przewlekłego urazu akustycznego. Zawodowe uszkodzenie słuchu ma lokalizację ślimakową.
Wykonane badania audiomeria tonalna progowa i nadprogowa, audometria impedancyjna, pomiary słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu i ototemisji akustycznej nie potwierdziły takiej lokalizacji ubytku słuchu. Dla wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej niezbędne są dwa pozytywne elementy spełnione jednocześnie: orzeczenie lekarskie stwierdzające chorobę zawodową i wyniki dochodzenia epidemiologicznego, wskazujące na istnienie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy. Brak jednego z tych elementów uzasadnia decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
R. T. wniósł skargę na wyżej wskazaną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wskazując, iż nie zgadza się z decyzją i wnosząc o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) chorobą zawodową jest choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Jednocześnie należy podkreślić, że sam fakt wystąpienia u określonej osoby choroby wymienionej w wykazie, stanowiącym załącznik do wymienionego wyżej rozporządzenia, nie przesądza, iż mamy do czynienia z przesłanką pozwalającą na uznanie tej choroby za zawodową. Według utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wystąpienie takich przesłanek, jak: ustalenie u określonej osoby schorzenia zakwalifikowanego jako choroba zawodowa, pracy w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego i związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach, a schorzeniem (wyrok NSA z dnia 5.08.1998 r., I SA 471/98 niepublikowany, wyrok NSA z 25.05.1999 r., I SA 1665/98 niepublikowany, wyrok NSA z 9.12.1999 r., I SA 771/99 niepublikowany).
Przepis § 1 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych wskazuje, że przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałami pochodzącymi od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. Po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, upoważniona jednostka wymieniona w § 7 rozporządzenia wydaje orzeczenie wskazujące, czy rozpoznana u danej osoby choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. W dalszym zaś toku postępowania administracyjnego, organy Inspekcji Sanitarnej ustalają, w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dokumentacyjny, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy a stwierdzonym schorzeniem wymienionym w wykazie chorób zawodowych. Rozstrzygnięcie w omawianym zakresie następuje poprzez wydanie decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż R. T. był zatrudniony w Zakładzie "A" W. L. w R. w latach 1991 - 2001 roku na stanowisku stolarza, gdzie był narażony na ponadnormatywne działanie hałasu. Jednakże, dwie niezależne jednostki lekarskie, wydające opinie w sprawie, zgodnie orzekły, że nie było podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej słuchu. Jak wynika z uzasadnień obu orzeczeń, do lekarskiego rozpoznania choroby nie było podstaw dlatego, że - w świetle pkt 15 Wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do powołanego rozporządzenia - chorobę zawodową stanowi uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, natomiast u skarżącego stwierdzony ubytek słuchu ma lokalizację pozaślimakową, co oznacza, iż nie został spowodowany działaniem hałasu, bowiem zawodowe uszkodzenie narządu słuchu, spowodowane urazem akustycznym - działaniem hałasu, ma lokalizację ślimakową.
Z uwagi zatem na brak istnienia u skarżącego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, mimo narażenia na hałas powyżej NDN w trakcie wykonywania zatrudnienia, brak było podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej.
Jak wskazano wyżej bezwzględną przesłanką do uznania konkretnej choroby za chorobę zawodową jest umieszczenie jej w wykazie chorób zawodowych. Skoro zaś schorzenie stwierdzone u skarżącego nie mieści się we wskazanym wyżej wykazie, co zostało w sposób nie budzący wątpliwości wykazane w przedmiotowej sprawie, organy inspekcji sanitarnej obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego.
W tym stanie rzeczy, uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji
/-/W.Długaszewska /-/M.Lorych-Olszanowska /-/B.Sokołowska
AR