Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 2595/03

Uzasadnienie

Starosta P. decyzją z dnia [...]..

1. 09. 2003r. orzekł o uchyleniu dwóch swoich wcześniejszych decyzji podjętych wobec M. B.: z dnia [...]..

1. 07. 2002r. o utracie z dniem 12.

1. 06. 2002r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania i z dnia [...]..
2. 10. 2002r.o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 16.

1. 08. 2002r. z powodu otrzymania renty z tyt. niezdolności do pracy, a także orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 26.

1. 06. 2001r. z powodu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Powyższa decyzja podjęta została na podstawie art. 151 §1 pkt. 2 ustawy z 14.

1. 06. 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U.2000r.,Nr. 98, poz. 1071 ze zm.- dalej kpa) oraz art.

1. 2. ust. 1 pkt. 2 lit f i art. 6 pkt 6 lit a oraz lit b ustawy z 14.
2. 12. 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. jedn. Dz. U. 2003r., Nr 58, poz. 514- dalej Ustawa), po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5, art.147, art. 149 §1 oraz art. 150 § 1 kpa. Nową okolicznością w sprawie, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt.5 kpa, było ujawnienie podczas kontroli przeprowadzonej przez Wielkopolski Urząd Wojewódzki, że M. B. prowadził działalność gospodarczą od dnia 26.

1. 06. 2001r.

W odwołaniu Strona podała, że jej działalność została zarejestrowana 01.

1. 10. 1997r. jako Taxi NR [...], natomiast w czerwcu 2001r. " (...) Urząd Miasta zmienił numery taksówek i datę zarejestrowania działalności." W międzyczasie ze względu na stan zdrowia M. B. " wyrejestrował" działalność w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i ponownie ją w ZUS-ie "zarejestrował" 01.

1. 06. 2003r; obecna nazwa: Taxi NR [...]..

Wojewoda decyzją z dnia [...]..

1. 10. 2003r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ dokonał ustaleń faktycznych i prawnych, dochodząc do wniosku, że skoro działalność gospodarczą Strona rozpoczęła 26.

1. 06. 2001r.(dowodem jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 28. 06 2001r.), to właśnie od tego dnia nie spełniała warunków wynikających z definicji osoby bezrobotnej, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f Ustawy.

W skardze M. B. przedstawił chronologię zdarzeń, wskazując jako datę pierwszego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej- dzień 24.

1. 09. 1997r. Skarżący doprecyzował też fakty podane w odwołaniu odnośnie do "zawieszenia" działalności gospodarczej. w ZUS-ie i w Urzędzie Skarbowym, załączając jako dowody: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 24.

1. 09. 1997r.(k-4) oraz zaświadczenie z ZUS-u potwierdzające okresy ubezpieczenia społecznego (k-6).Skarżący potwierdził, że 02.

1. 06. 2003r. podjął na nowo działalność gospodarczą. M. B. zarzucił organom brak " zagłębienia się w meritum sprawy", dodając, że w aktach nie ma jego wniosku o rejestrację działalności z dniem 26. 06 2001r. Skarżący powołał się także na orzecznictwo i wyraźne rozróżnianie w ustawie: wpisu do ewidencji oraz faktycznego podjęcia działalności, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył ustalenia podane w zaskarżonej decyzji, dodając, że zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 28.

1. 06. 2001r., Nr [...]. wydane zostało na wniosek Skarżącego z 26.

1. 06. 2001 r.(k- 44). W związku z tym organ przyjął, że Skarżący oświadczył prawdę, podając jako datę podjęcia działalności-28.

1. 06. 2001r.Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie, zarówno z powodów proceduralnoprawnych jak i materialnoprawnych.. Zgodnie z zasadą oficjalności, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzją z dnia [...]..

1. 09. 2003r. Starosta P. w stosunku do M. B. orzekł o uchyleniu dwóch swoich wcześniejszych decyzji podjętych w przedmiocie utraty prawa do zasiłku i utraty statusu osoby bezrobotnej oraz na nowo orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 26.

1. 06. 2001r. z powodu rozpoczęcia działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie sporną kwestią jest data rozpoczęcia działalności gospodarczej przez M. B., a także w związku z treścią art.

1. 2. ust. 1 pkt. 2 lit f i art. 6 pkt 6 lit a oraz lit b ustawy z 14.
2. 12. 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. jedn. Dz. U. 2003r., Nr 58, poz. 514- ze zm.- dalej Ustawa), to czy Skarżący podjął działalność od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania działalności.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności nie zostały w sposób należyty wyjaśnione ani w postępowaniu przed organem I instancji ani w postępowaniu przed organem II instancji, przez co doszło do naruszenia następujących artykułów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z 14.

1. 06. 1960r.; t.jedn. Dz. U. 2000r., Nr. 98, poz. 1071 ze zm.- dalej kpa):7; 77 par.1; 80 oraz 107 par.3.

Ustalając datę rozpoczęcia działalności gospodarczej przez M. B. na dzień 26.

1. 06. 2001r., Starosta P. oparł się na zawiadomieniu o przeprowadzonej kontroli przez Wielkopolski Urząd Wojewódzki, z której wynika, że M. B. prowadził działalność gospodarczą od dnia 26.

1. 06. 2001r (k-34) oraz na załączonym do w/w zawiadomienia – Zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28. 06 2001r., w którym wskazano dzień 26.

1. 06. 2001r- jako datę rozpoczęcia przez Stronę działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu TAXI NR [...].

Jednak w odwołaniu M. B. wyraźnie stwierdza, że jego działalność gospodarcza, polegająca na prowadzeniu TAXI NR [...]. –" została zarejestrowana" 01.

1. 10. 1997r., a następnie wyrejestrowana w ZUS-ie dnia 01.

1. 10. 2000r. Skarżący wyjaśnił też, że w czerwcu 2001r. " Urząd Miasta zmienił numery taksówek i datę zarejestrowania działalności", a także, że działalność ponownie zarejestrował w ZUS-ie dnia 01.

1. 06. 2003.

Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji zamieścił przytoczone w odwołaniu dane, ale w ogóle nie odniósł się do nich, ograniczając się do ustaleń z kontroli oraz do przytoczenia treści art.

2. ust. 1 pkt. 2 lit f i art. 6 pkt 6 lit a oraz lit b Ustawy. W związku z treścią w/w przepisu organ nawet nie ustalił, czy M. B., po dokonaniu wpisu do ewidencji w dniu 28. 06 2001r., podjął działalność gospodarczą. Tymczasem dopiero ta ostatnio wymieniona okoliczność upoważnia do stwierdzenia, że osoba nie jest bezrobotnym w rozumieniu w/w przepisu.

Należy dodać, że po wydaniu zaskarżonej decyzji uzyskano w Urzędzie Miasta w P. informację, że Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28. 06 2001r. wydano na wniosek M. B. (notatka służbowa-k-44). Tę informację Wojewoda zawarł w odpowiedzi na skargę, jako kolejny argument wspierający zapadłe rozstrzygnięcia.

Problem polega jednak na tym, zdaniem Sądu, że ani ta ostatnio wymieniona informacja ani oświadczenia M. B., złożone w odwołaniu, nie zostały zweryfikowane poprzez odnośne dokumenty, z uwzględnieniem obowiązujących wówczas właściwych przepisów prawnych, tj. ustawy z 19.

11. 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.- dalej Pdg).Dopiero do skargi M. B. dołączył Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 24. 09.1997r., w dokumentacji zebranej przez organ, nie ma natomiast wniosku, o którym mowa wyżej. W oparciu o tak selektywny materiał dowodowy trudno o prawidłowe ustalenia oraz rozstrzygnięcie.

Nie leży w kompetencjach Sądu dokonywanie takich ustaleń, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Sąd zwraca natomiast uwagę, że z oświadczeń Skarżącego i zebranych dowodów wynika, iż w obrocie prawnym są trzy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dotyczące aktywności zawodowej M. B. Pierwszego wpisu dokonano dnia 24.

1. 09. 1997r., ze wskazaniem NR TAXI 520 (zaświadczenie k-4 akt sądowych); drugiego wpisu dokonano dnia 28.

1. 06. 2001r.r., ze wskazaniem NR TAXI 36 (zaświadczenie k-33 akt administracyjnych), a -według relacji Skarżącego- trzeci wpis wskazuje na podjęcie działalności od dnia 02.

1. 06. 2003r. (k-3 akt sądowych).Z akt sprawy nie wynika natomiast, czy kolejnych wpisów dokonywano w odpowiedzi na zgłoszenie zmian stanu faktycznego i prawnego odnoszących się do przedsiębiorcy, co przewiduje art. 88d Pdg, ani czy w międzyczasie organ nie dokonał wykreślenia wcześniejszego wpisu, co przewiduje art. 88e Pdg.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie konieczne jest ustalenie obu w/w okoliczności w odniesieniu do drugiego wpisu, tj. z dnia 28.

06. 2001r. Zdaniem Sądu, z notatki (k-44)nie wynika, że owego wpisu dokonano w odpowiedzi na zgłoszenie M. B. jego "nowej" działalności. W notatce mowa bowiem o "wniosku o wydanie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej", a to nie przesądza ani treści "wpisu do ewidencji", ani treści zaświadczenia o wpisie. Wpisu dokonuje się i odpowiedniej treści zaświadczenie wydaje się także, gdy wnioskodawca zgłosi odnoszące się do niego zmiany stanu faktycznego i prawnego (art. 88d Pdg). Zdaniem Sądu, w świetle przepisów Pdg, nie może być jednak tak, że w obrocie prawnym istnieją dwa (a może trzy) zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej konkretnego przedsiębiorcy, każdy wskazujący inną datę rozpoczęcia przez niego działalności gospodarczej, bez podjęcia przez właściwy organ, w myśl art. 88e ust.1 pkt.1 Pdg, decyzji o wykreśleniu poprzedniego wpisu. Zgodnie z w/w przepisem: Wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej.

Rzeczą organu będzie zatem dokonanie, w oparciu uzupełniające materiały dowodowe, ustaleń także co do treści zgłoszenia o wpisie dokonanego dnia 28.

1. 06. 2001r. i wyciągnięcie na podstawie całego materiału dowodowego wniosków odnośnie do sytuacji Skarżącego w świetle obowiązującej wówczas ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Podzielając w związku z powyższym odnośne zarzuty skargi, Sąd nie może jednak zgodzić się z argumentacją Skarżącego, dotyczącą "zawieszenia" jego działalności gospodarczej w ZUS-ie i w Urzędzie Skarbowym. Ustawa z 19.

1. 11. 1999r. Prawo działalności gospodarczej nie zna takiej kategorii, a nie ma wątpliwości, że właśnie do tej ustawy nawiązuje definicja bezrobotnego zamieszczona w art.

1. 2. ust. 1 pkt. 2 lit f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Owo "zawieszenie działalności gospodarczej" ma znaczenie jedynie w sprawach związanych z działalnością gospodarczą, rozstrzyganych w ZUS-ie i w Urzędzie Skarbowym. W świetle Pdg takie "zawieszenie" nie ma znaczenia, co oznacza, że podmiot ciągle prowadzi działalność gospodarczą, tzn. że jest przedsiębiorcą, do momentu wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący ma natomiast rację, powołując się na rozróżnienie w art.

1. 2. ust. 1 pkt. 2 lit f Ustawy: "wpisu do ewidencji działalności gospodarczej" i faktycznego podjęcia działalności gospodarczej. Należy powtórzyć, że tej okoliczności organy w ogóle nie badały.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm. dalej- ppsa), w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1271 ze zm.), orzeczono jak w pkt. 1 sentencji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 ppsa.

/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/B.Popowska /-/E.Makosz-Frymus

MB