Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...], przyjmując, że uprawomocniła się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...], zatwierdził projekt budowy i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego, wielorodzinnego, położonego przy ul. D. W decyzji tej określono, że inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] Prezydent Miasta P. udzielił Administracji Domów J.M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego w P. przy ul. D. W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku oględzin stwierdzono, że roboty budowlane zostały zakończone, a inwestor załączył do akt wymagane przepisami art. 57 prawa budowlanego dokumenty oraz stwierdzenie kierownika budowy, że roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami.
Zdaniem organu orzekającego zaistniały więc warunki do wydania decyzji na podstawie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 ze zm.).
W odwołaniu od tej decyzji A.K. podniosła, że w trakcie prac budowlanych nie zachowane zostały odległości od granicy sąsiedniej nieruchomości przewidziane w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Decyzją z dnia [...] października 2002r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia i rozważania organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, lokalizacja budynku została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2001r., którą to decyzją utrzymana została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2000r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Powyższa decyzja Wojewody [...] jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Skarżąca A.K. wskazała, że już na etapie postępowania wszczętego na wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgłaszała zastrzeżenia co do odległości garaży podziemnych od granicy jej nieruchomości, ale nie otrzymała nigdy odpowiedzi na swoje pisma. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc że zarzuty zawarte w skardze nie mogą być badane w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a ze zgromadzonych dokumentów wynika, że były one przedmiotem rozstrzygnięć w drodze ostatecznych decyzji: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2001r. nr [...] oraz Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001r. nr [...].
Wyrokiem z dnia 25 września 2003r w sprawie II SA/Po 827/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...] znak [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2001r błędnie przyjął, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Prezydenta Miasta P z dnia [...] grudnia 200 r. jest ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych, jest zasadna.
Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2000r nr [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul D. w P., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001r. nr [...]. Następnie jednak owe decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2003r. w sprawie II SA/Po 827/01.Konsekwencją tej sytuacji jest powstanie podstawy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją zgodnie z art. 145 § 1pkt 8 kpa.
W świetle bowiem tego przepisu wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei konsekwencją zaistnienia podstawy wznowienia postępowania administracyjnego jest możliwość uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270), zwaną dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdził naruszenie prawa dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie jest przy tym istotne, że podstawa wznowienia postępowania administracyjnego nie istniała w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b, art. 200 i art. 152 P.p.s.a. oraz art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
/-/ B. Drzazga /-/ J. Szaniecka /-/ St. Małek