Uzasadnienie
Decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] odmówił R. B. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad B. M..
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że R. B. wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad B. M., dołączając do wniosku orzeczenie o niepełnosprawności B. M. z którego wynika, iż legitymuje się ona znacznym stopniem niepełnosprawności wydanym na stałe.
Zdaniem organu wnioskodawca nie spełnia ustawowych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Choć nad B. M. sprawuje faktyczną opiekę i jest jej opiekunem prawnym, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w L. sygn. akt III RNs [...] z dnia [...] listopada 2018 r., to jednak nie jest z nią spokrewniony i nie jest osobą, na której ciąży względem niej obowiązek alimentacyjny. Ponadto niepełnosprawność B. M. istnieje dopiero od 37 roku życia, co zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych jest przesłanką do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Od decyzji organu I instancji odwołał się R. B. wskazując, iż jest jedyną osobą, która może zapewnić opiekę swojej partnerce B. M.. Opisując swoją sytuacją rodzinną oraz bytową odwołujący podniósł, że od blisko 20 lat jest w nieformalnym związku z B. M., z którą ma dwoje małoletnich dzieci i razem zamieszkują oraz prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Podniósł, że zgodnie z art. 32 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze i organy publiczne, co w konsekwencji winno uprawniać go do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Wyjaśnił, że z przyczyn obiektywnych (choroba partnerki i jej ubezwłasnowolnienie) nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego, co planowali przed urodzeniem się drugiego ich dziecka. Wskazał, że podczas porodu doszło do komplikacji, w wyniku których jego partnerka jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym sprzężonym i została całkowicie ubezwłasnowolniona z uwagi na poważne zaburzenia neurologiczo-psychiatryczne spowodowane uszkodzeniem mózgu na skutek długotrwałego niedotlenienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium) decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej: "u.ś.r.") wywodząc, że ustawodawca uzależnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego innym osobom niż matka, ojciec czy opiekun faktyczny dziecka, które nie podejmują lub rezygnują z pracy zarobkowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, od tego, czy na osobach tych ciąży wobec osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny, zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Organ wskazał, że obowiązek alimentacyjny zdefiniowany w art. 128 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy i
- - sprowadza się do dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania i obciąża on krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo, przy czym krewnymi w linii prostej są osoby, z których jedna pochodzi od drugiej, natomiast krewnymi w linii bocznej są osoby, które pochodzą od wspólnego przodka, a nie są krewnymi w linii prostej. Ustawodawca ustala jednocześnie kolejność zobowiązanych stanowiąc w art. 129 Kodeksu, że obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Jeżeli zatem ustalenie podmiotów uprawnionych do wnioskowania o świadczenie pielęgnacyjne wymaga wskazania osób zobowiązanych do alimentacji, to brak po stronie skarżącego uprawnienia do przyznania przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego.
Kolegium odwołało się do wykładni art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. wyrażonej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 5/13). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził tezę, że "osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust, 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych".
Kolegium wyjaśniło, iż wyrażony w powołanej uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. pogląd prawny wraz z argumentacją na jego poparcie, zachowuje aktualność również w obecnym stanie prawnym.
Zatem warunkiem koniecznym ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Natomiast brak obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne na podstawie powołanych przepisów, stanowi negatywną przesłankę do przyznania takiego świadczenia. Skarżący zatem nie wchodzi do określonego przepisami o charakterze iuris cogentis, kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, a kwalifikacji tej nie może zmienić okoliczność, że jest opiekunem prawnym B. M. i stanowi dla niej najbliższą osobę. Zdaniem Kolegium z powodów wyżej wskazanych wykładnia językowa przepisów nie pozwala na przyznanie Wnioskodawcy żądanego świadczenia.
Przechodząc do wykładni prokonstytucyjnej, a zatem wykładni pozajęzykowej systemowej i celowościowej, odwołującej się do zasad i wartości eksponowanych w ustawie zasadniczej Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1286/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) akceptowane jest następujące rozumienie pojęcia wykładnia prokonstytucyjna: "Artykuł 2 ustawy zasadniczej stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zasadę tę spełniają w szczególności sądy, których obowiązkiem jest przestrzeganie wyznaczonego przez Konstytucję porządku prawnego. Stosownie bowiem do Konstytucji, jej przepisy stosuje się bezpośrednio, co oznacza, że sądy posiadają środki do zgodnego z Konstytucją rozstrzygnięcia sprawy. Do środków tych należy wykładnia rozszerzająca, oparta na założeniu racjonalnego ustawodawcy, w której dopuszczalne jest odstępstwo od tej racjonalności w sytuacji, gdy istnieją ważniejsze, niż literalne pojmowanie normy, zasady i wartości.
Toteż kierując się wyrażoną w art. 178 ust. 1 i art. 8 Konstytucji RP zasadą podległości sędziów Konstytucji rozumianą w ten sposób, że interpretując przepisy ustaw sędziowie zobowiązani są wziąć pod uwagę nie tylko ich literalną treść, ale też przepisy ustawy zasadniczej, a w sytuacji w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu należy wybrać taką wykładnię, która w sposób najpełniejszy umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych (por. uchwała SN z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt i KZP 14/00, Wokanda 2000 nr 9, poz. 16)".
Kolegium podzieliło pogląd prezentowany w ww. uchwale Sądu Najwyższego, że w sytuacji, gdy wykładnia przepisu nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w sposób najpełniejszy umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych. Może to prowadzić do odstępstwa od wykładni literalnej i zastosowania wykładni rozszerzającej. W przypadku rozbieżności pomiędzy efektami procesów interpretacyjnych dokonanych za pomocą różnych rodzajów wykładni, wybór rezultatu wykładni winien być dokonany z poszanowaniem dla akceptowanej w ustawie zasadniczej hierarchii wartości. W każdej jednak sytuacji wykładnia powinna pozostać wykładnią, a nie prawotwórstwem, ze względu na wynikający z Konstytucji RP podział władz.
Przechodząc zatem do wykładni pozajęzykowej spornego przepisu Kolegium stwierdziło, że cel i funkcja tego przepisu, analizowane z poszanowaniem dla zasad i wartości konstytucyjnych, a w szczególności zasady równości, sprawiedliwości społecznej oraz zasady ochrony i opieki nad rodziną, nie pozostają w kolizji z brzmieniem tych przepisów i ich wykładnią językową. Wszystkie rodzaje wykładni dają tożsamy efekt i brak podstaw do wywodzenia, że istnieje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie niezobowiązanej do alimentacji. Dodatkowo Kolegium wskazało, że stanowiący podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05, jak i w wyrokach z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07, Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego, wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę i podopiecznym.
Wręcz przeciwnie, Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono, że celem tych regulacji jest, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w wykonaniu ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny (tak wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt IV SA/GI 686/17 z dnia 19.01.2018 r.).
Kolegium podniosło, że wpisując się w ten tok rozumowania istotnym elementem decydującym o przyznaniu prawa do świadczenia jest istnienie po stronie opiekuna obowiązku alimentacyjnego. Z tym obciążeniem prawodawca racjonalnie i zgodnie z zasadą równości i sprawiedliwości społecznej połączył uprawnienie do otrzymania świadczenia. Nie jest sprzeczne z zasadą ochrony i opieki nad rodziną ograniczenie kręgu osób zobowiązanych do alimentacji do niektórych tylko członków rodziny. Konsekwentnie więc trzeba było skorelować z tym obowiązkiem uprawnienie do uzyskania świadczenia.
Co więcej, analizując te kwestię na gruncie wykładni systemowej wewnętrznej dostrzec trzeba, że prawodawca również w zakresie przesłanek negatywnych przyznania świadczenia (art. 17 ust. 5 pkt 2b ustawy) skorelował obowiązek alimentacyjny z uprawnieniem, nie tamując osobie stanowiącej rodzinę zastępczą spokrewnioną (obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym) możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Regulacja jest spójna, a jej kształt stanowi również efekt zastosowania się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego.
Kończąc Kolegium podniosło, że organy administracyjne, jak i sądy, zobowiązane są do stosowania przepisów ustawowych, w związku z czym nie można uznać Wnioskodawcy za osobę uprawnioną do omawianego świadczenia, skoro nie spełnia jasno sprecyzowanych warunków ustawowych. W niniejszej sprawie głównym i jedynym powodem dla którego należało odmówić przyznania R. B. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt, iż nie jest On osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem B. M..
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. B. zarzucił zaskarżonym decyzjom błędną wykładnię systemową i celowościową prawa z naruszeniem ustawy zasadniczej, co jego zadaniem potwierdza szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz stanowisko Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, które są dla niego i całej rodziny krzywdzące. Wyjaśnił, że matka partnerki jest osobą coraz starszą i nie mogła już podołać obowiązkom wynikającym ze sprawowania funkcji opiekuna prawnego córki. Dlatego teraz to on został opiekunem prawnym partnerki, co potwierdza stan faktyczny, bowiem faktyczną opiekę nad B. M. sprawuje od lat.
Również musi sam podołać opiece i wychowaniu wspólnych ich dzieci. Pracę zawodową może wykonywać tylko dorywczo, w chwilach wolnych od sprawowania opieki. Stan partnerki nie ulegnie już poprawie, co tym bardziej przemawia za przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego, które zrekompensuje rodzinie brak możliwości pełnego zarobkowania.
SKO w L. odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ podtrzymał dotychczasowe swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przechodząc do merytorycznej kontroli rozpatrywanej obecnie sprawy wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 111, dalej u.ś.r.), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
1a. Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
- 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W świetle cytowanych powyżej przepisów świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1359) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Skoro zgodnie z powyższym przepisem świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, to konieczne jest odwołanie się do przepisów tego Kodeksu. Art. 28 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ustanawia obowiązek wzajemnej pomocy względem małżonków. Są oni obowiązani do "wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli". Obowiązki alimentacyjne obciążają także, zgodnie z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Osoby te zobowiązane są bowiem do dostarczania wymienionym krewnym oraz rodzeństwu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ustanawia natomiast wzajemnego obowiązku alimentacyjnego względem osób pozostających w związku nieformalnym, nawet jeżeli osoby te wychowują wspólne dzieci.
Oznacza to, że literalnie odczytując art. 17 ust. 1 u.ś.r. w zw. z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, osobie opiekującej się niepełnosprawną partnerką, z którą pozostaje w nieformalnym związku, specjalny zasiłek opiekuńczy nie może być przyznany. W takiej sytuacji znajduje się Skarżący.
W tym miejscu Sąd podkreśla, że zdaje sobie sprawę, jak trudna jest sytuacja osobista Skarżącego, który zapewnia opiekę bliskiej mu osobie i matki wspólnych dzieci. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Skład orzekający miał też na względzie, że skarżący znalazł się w sytuacji, której nie można rozwiązać,bowiem z powodów prawnych nie może zawrzeć związku małżeńskiego z całkowicie ubezwłasnowolnioną partnerką.
W uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 5/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych". W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny opowiedział się za literalną wykładnią art. 17 ust. 1 u.ś.r. Podkreślił zwłaszcza, że nie można tego przepisu interpretować rozszerzająco, z powołaniem się na wartości konstytucyjne. "Nie można (...), z powołaniem się na wykładnię prokonstytucyjną, nadawać znaczenia przepisom ustawy sprzecznego z jej brzmieniem, uzasadniając to tym, że sędziowie w sprawowaniu swego urzędu podlegają zarówno Konstytucji, jaki i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP).
Stosowanie prawa przez sądy nie powinno bowiem wypełniać istniejących instytucji prawnych zupełnie nowymi treściami, wbrew jasno wyrażonej woli ustawodawcy. Nie można zatem, powołując się na ogóle zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwala przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobie niezobowiązanej do alimentacji, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną".
Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że nie zachodzą podstawy do odstąpienia w niniejszej sprawie od stanowiska przyjętego w uchwale I OPS 5/13. Podkreślić należy, że trudna sytuacja skarżącego, dla której Sąd wyraża zrozumienie, nie pozwala Sądowi odstąpić od brzmienia ustawy, tym bardziej, że trafność literalnej wykładni analizowanej regulacji została potwierdzona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dodać też należy, że rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności decyzji, a więc jej prawidłowości w świetle przepisów ustaw. Ustawy z kolei nie mogą być interpretowane w sposób zaprzeczający ich brzmieniu (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Po [...], utrzymany w mocy wyrokiem NSA z [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] – wydane w związku ze skargą R. B. na decyzje w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Powyższe rozstrzygniecie dotyczy wyłącznie świadczenia pielęgnacyjnego. Z treści skargi wynika, że Skarżący i cała rodzina objęci są pomocą MOPR w L.. Ustawa o świadczeniach rodzinnych przewiduje różne rodzaje wsparcia, w tym zasiłki rodzinne na dzieci wraz z dodatkami oraz zasiłki pielęgnacyjne dla osób niepełnosprawnych. Niezależnie od tego Skarżący może składać wnioski o świadczenia na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r, o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1507). Poza zasiłkami przyznawanymi na podstawie art. 39 i 40, ustawa ta daje możliwość przyznania usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych (art.
50) dla osoby niepełnosprawnej, których przyznanie obiektywnie mogłoby odciążyć skarżącego od konieczności ciągłego doglądania i opieki na partnerką, a przez to być może umożliwiłoby mu podjęcie zatrudnienia w szerszym wymiarze. Szeroko pojęty system wsparcia rodzin obejmuje zatem różne formy pomocy osobom i rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, co oznacza, że Państwo nie pozostawia takich osób i rodzin. Świadczenie pielęgnacyjne jest tylko jedną z takich form.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.