Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. Rada Miejska O. odrzuciła zarzut W.K. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. obszaru w rejonie ulicy D. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że obszar objęty planem położony jest na obrzeżach miasta, w jego wschodniej części. Znajduje się tam zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego z 1994 roku obszar ten przeznaczony był pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną, jednakże w wyniku działań parcelacyjnych właścicieli nieruchomości powstał przypadkowy układ ulic, nie spełniających obowiązujących przepisów, jak choćby w zakresie szerokości pasów drogowych.
Głównym celem planu jest kompleksowe uporządkowanie struktury przestrzennej oraz poprawa warunków życia mieszkańców poprzez rozbudowę infrastruktury technicznej i usprawnienie układu komunikacyjnego. Celem realizacji zamierzeń dotyczących poprawy warunków komunikacyjnych konieczne jest wprowadzenie ciągów ulic poprzecznych w stosunku do dominującego układu ulic, wprowadzenie ulicy o lepszych parametrach - klasy ulicy lokalnej, której zadaniem będzie wprowadzenie ruchu z północnego obszaru osiedla, a nadto przyjęcie dla nowych ulic, oraz ulic istniejących, przechodzących przez tereny niezabudowane, standardów wymaganych obowiązującymi obecnie przepisami.
Od strony północno-zachodniej i północno-wschodniej obszar objęty planem otoczony jest kompleksem leśnym, a w przyszłości po wschodniej stronie planowana jest budowa obwodnicy miasta w ciągu drogi krajowej nr [...].
W związku z powyższym dostęp do osiedla jest i będzie musiał być realizowany za pośrednictwem ul. G. (ulicy zbiorczej).
Nowe ulice projektowane są zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Przyjęta w projekcie planu koncepcja docelowego układu przestrzennego osiedla, uelastyczniająca i usprawniająca jego bezpieczną obsługę komunikacyjną, umożliwia odstąpienie od poszerzenia (do wymaganych parametrów) ulic przebiegających przez tereny o wysokim stopniu zainwestowania. Rezygnacja z któregokolwiek elementu projektowanego nowego układu komunikacyjnego (np. z ulicy lokalnej czy też niektórych "poprzecznych" ulic dojazdowych), spowodowałoby potrzebę - dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego - odpowiedniego poszerzenia istniejących ulic także na terenach o intensywnej zabudowie, konsekwencją czego byłaby niejednokrotnie konieczność wyburzenia istniejących zabudowań.
Przyjęcie proponowanych rozwiązań, pomimo istniejącej dużej intensywności zabudowań - nie wywoła potrzeby likwidacji budynków mieszkalnych, a jedynie dwóch budynków gospodarczych na całym obszarze planu.
Kwestionowany przez W.K. odcinek pasa planowanej ulicy lokalnej stanowi najważniejszy element całego układu komunikacyjnego osiedla. Powstanie tej ulicy istotnie usprawni funkcjonowanie komunikacji w skali całego osiedla, a nadto otworzy nowe tereny dla rozwoju zabudowy, w szczególności w kierunku północnym Sporna ulica lokalna przecina działkę nr "1", będącą własnością W.K. w taki sposób, że umożliwia wydzielenie kilku nowych działek budowlanych z jego nieruchomości. Ponadto, uzyskano w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, na których częściowo znajduje się działka skarżącego, na cele nieleśne - decyzją Wojewody W., co pozwoli na zabudowę terenu zgodnie z ustaleniami planu.
W ocenie Rady Miejskiej O. ustalenia projektu planu naruszają wprawdzie interes prawny W.K., jednakże mieszczą się one w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, wynikającego z art. 4 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na dopuszczalność naruszenia w uzasadnionych przypadkach interesu prawnego lub uprawnienia właściciela lub użytkownika nieruchomości przez ustalenia planu wskazuje pośrednio art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w którym określono system rekompensat za poniesione szkody.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. W.K. zarzucił, że zaskarżona uchwała narusza przepisy prawa materialnego, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez niedopuszczalne naruszenie istoty prawa własności; art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędną wykładnię to jest uznanie, że władztwo planistyczne nie jest ograniczone; art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń i propozycji zawartych w zarzutach. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, albo o stwierdzenie, że uchwała ta została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska O. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, a nadto ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzając, że niedopuszczalne naruszenie istoty prawa własności wyrażone w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP nie może być interpretowane dogmatycznie, albowiem niemożliwym byłoby zrealizowanie żadnej inwestycji celu publicznego.
Ponadto Rada nie wskazywała w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały na nieograniczone władztwo planistyczne. Nieprawdą jest, iż nie zostały rozważone zaproponowane w zarzutach przez I. i S. B. możliwości przesunięcia drogi, lecz propozycje te nie dotyczyły nieruchomości skarżącego.
Odnośnie ograniczenia możliwości zabudowy nieruchomości skarżącego, to uzyskana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów z leśnych na cele budowlane, umożliwi z pewnością zagospodarowanie nieruchomości skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), pod rządami której zapadła zaskarżona uchwała, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Ta swoboda jest jednak ograniczona przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest uchwalany w wyniku stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami ustawy, przewidzianej w art. 16 i 18 ustawy, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego, gdyż samodzielność gminy w stanowieniu prawa miejscowego musi być realizowana na podstawie i w granicach obowiązujących ustaw.
Jednym z obowiązków gminy przy tworzeniu planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązek poszanowania prawa własności. Jak to słusznie podnosi skarżący własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Niewątpliwie jednak ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym należy do ustaw, które ograniczają wykonywanie prawa własności.
Zgodnie bowiem z art. 33 tejże ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż art. 64 ust. 3 Konstytucji nie dopuszcza naruszenia istoty prawa własności.
Gdyby tak interpretować powołany przepis, to, jak słusznie podnosi Rada Miejska O., niemożliwym byłoby zrealizowanie jakichkolwiek inwestycji chociażby w zakresie budowy, czy modernizacji układów drogowych.
Również nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż Rada Miejska O. uznała, iż przysługuje jej nieograniczone władztwo planistyczne. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, iż w projekcie planu gmina starała się uwzględnić interesy prawne wszystkich właścicieli nieruchomości, również skarżącego, i wybrała koncepcję najmniej kolizyjną. Nie można pominąć okoliczności, iż w ramach projektu uzyskano zgodę Wojewody W. na zmianę przeznaczenia części gruntów skarżącego z leśnych na cele nieleśne, a nadto możliwość zlikwidowania istniejącego rowu melioracyjnego, co umożliwi zagospodarowanie nieruchomości skarżącego. Istotną okolicznością jest również cel stworzonego projektu planu - to jest poprawa dotychczasowych warunków komunikacyjnych i pobudowanie systemu kanalizacyjnego osiedla, a więc dobra mające służyć wszystkim mieszkańcom osiedla, w tym, skarżącemu.
W ocenie Sądu takie rozumienie władztwa planistycznego ze strony Rady Miejskiej O. nie narusza przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W zakresie zarzutu co do nie ustosunkowania się przez Radę Miejską w zaskarżonej uchwale do propozycji zawartych w zarzutach, a dotyczących możliwości przesunięcia drogi, to stwierdzić należy, iż skoro propozycje te nie dotyczyły bezpośrednio nieruchomości skarżącego, lecz odcinka drogi przebiegającego przez nieruchomość I. i S. B. - to Rada nie miała obowiązku ustosunkowywać się do niej w podjętej uchwale, dotyczącej nieruchomości W.K.
Mając na względzie powyższe okoliczności uznać należało, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa i w związku z powyższym należało skargę jako niezasadną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).
/-/L.Drewniak-Żaba /-/G. Radzicka /-/B. Drzazga
MP