Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].11.1997 r. B. J., W. J. i M. J. złożyli wniosek o zwrot m.in. nieruchomości położonej w S. przy ul. S. – stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, która była zapisana w księdze wieczystej KW nr [...] jako własność Miasta i Gminy S. – wywłaszczonej aktem notarialnym z dnia [...].04.1976 r. [...], na podstawie przepisów ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. 1974.10.64 j.t.), z przeznaczeniem pod zalesienie, a to ze względu na niezrealizowanie celu wywłaszczenia.
Decyzją Starosty P. z dnia [...].11.2007 r. nr [...], na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 139, art. 140, art. 141, art. 142 ust. 1, art. 217 ust. 2, oraz art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, orzeczono o m.in. o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w S., stanowiącej obecnie działkę nr [...] o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW [...] jako własność Miasta i Gminy S., odpowiadającej w części działce nr [...] o pow. [...] m2.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż wnioskodawcy W. J., M. J. i B. J. są spadkobiercami właścicieli wywłaszczonych nieruchomości. Nieruchomość, o której mowa we wniosku skarżących, stanowiąca rolę i łąkę, została nabyta na rzecz Skarbu Państwa-Zarządu Zieleni Miejskiej w P. aktem notarialnym z dnia [...].04.1976 r. Działka ta odpowiada obecnie działce nr [...] (po podziale działkom nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2). Na mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...].01.1997 r. nr [...] własność przedmiotowej nieruchomości nabyła nieodpłatnie, z mocy prawa Gmina S. Zgodnie z kartą inwentaryzacyjną nr [...], stanowiącą integralną część tej decyzji, działka nr [...] znajdowała się w zarządzie i użytkowaniu lasów komunalnych Miasta P. Teren ten zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był pod strefę ochronną Jeziora S. W toku postępowania przeprowadzono oględziny nieruchomości, które wykazały, że część gruntu zagospodarowana została ciągiem pieszym (chodnikiem), a na pozostałej części znajduje się: boisko sportowe (wyasfaltowane), plac zabaw oraz urządzenia infrastruktury technicznej: wodociąg, kanalizacja deszczowa, gazociąg i słupy energetyczne.
Uzbrojenie energetyczne niskiego napięcia w rejonie stacji transformatorowej rozpoczęło się w 1965 r., wodociąg powstał w 1985 r., a gazociąg został wybudowany w 1989 r. W latach 1986-1994 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzony dnia [...].12.1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Poznańskiego Nr 5 z dnia 15.07.1987 r., poz. 69), w którym działka nr [...] była przeznaczona pod rolnicze wykorzystanie ścieków komunalnych, zaś w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym dnia [...].02.1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Poznańskiego Nr 4 z dnia 28.03.1994 r., poz.
43) działka nr [...] położona była na obszarach oznaczonych jako tereny istniejących łąk oraz teren projektowanego osadnika wód deszczowych. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w S. w dniu [...].03.2001 r. przedmiotowy teren przeznaczony jest pod tereny usług i rekreacji oraz wypoczynku i turystyki. Na przedmiotowej działce istnieją również urządzenia do odczyszczania ścieków deszczowych, które zrealizowano w latach 2001-2002. Na podstawie pisma z dnia [...].04.2006 r. Zarządu Dróg Powiatowych w P. ustalono, że na części działki nr [...], przed [...] grudnia 1998 r. został wybudowany chodnik, który z dniem [...] stycznia 1999 r. wszedł w skład drogi powiatowej - ul. S. na terenie miasta S. Na podstawie pisma Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].03.2006 r., do którego załączono wkreśloną linię rozgraniczającą ul. S. w S., ustalono, iż ulica ta jest drogą powiatową, a wykreślona linia wskazuje minimum niezbędne dla odzyskania poniesionych przez Gminę nakładów na budowę chodnika i oświetlenia ulicznego. Zaistniała zatem konieczność przeprowadzenia postępowania podziałowego, którego celem było wydzielenie z działki nr [...] o pow. [...] m2 ciągu pieszego (chodnika), a następnie zwrotu na rzecz jej poprzednich współwłaścicieli pozostałej części nieruchomości, która stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Decyzją z dnia [...].08.2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. W wyniku podziału powstały działki: nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2. Reasumując organ uznał, iż nieruchomość przejęta na rzecz Skarbu Państwa - Zarządu Zieleni Miejskiej w P. nie została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia. Z uwagi na okoliczność, iż działka nr [...] o pow. [...] m2, zabudowana została chodnikiem, który stanowi integralną część drogi publicznej powiatowej nr [...], nie ma w świetle obowiązujących przepisów prawa możliwości zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej lub nabytej na podstawie przepisów wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.00.46.543 j.t. ze zm.), jeżeli nieruchomość objęta żądaniem wprawdzie okazała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (umowie sprzedaży nieruchomości), lecz w czasie orzekania o zwrocie stanowi część drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...].03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.00.71.838 j.t. ze zm.). Powołano się w tej mierze na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29.05.2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1206/01. Organ wskazał, iż nawet gdyby postępowanie zakończyło się decyzją o zwrocie obu działek, to w związku z tym, że działka nr [...] o pow. [...] m2 stanowi część pasa drogowego, właściciel nie mógłby jej zagospodarować w inny sposób, niż jest obecnie wykorzystywana, to jest jako chodnik. Niemożliwość zwrotu tej działki wynika również z art. 2 a ust. 2 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu i gminy. W związku z tym niemożliwe jest przekazanie drogi w całości lub w części osobom fizycznym. Drogi publiczne są bowiem rzeczami wyjętymi z obrotu publicznego, nie mogą one być przedmiotem obrotu ani egzekucji.
Od powyższej decyzji B. J., W. J. i M. J. złożyli odwołanie w zakresie odmowy zwrotu działki nr [...]. Podniesiono, iż w dniu składania wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości na działce nr [...] nie został zrealizowany cel wywłaszczenia. Chodnik zbudowany został w kwietniu 2002 r., co rażąco naruszało przepis art. 136 w zw. z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stało w sprzeczności z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obecnie według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S. działki nr [...] i [...] to tereny usług i rekreacji oraz wypoczynku i turystyki (UT), nie mogą zatem stanowić część drogi powiatowej. W wykazie zmian gruntowych działka nr [...] oznaczona jest symbolem RVI, zaś drogi oznaczone są symbolem DR. Skarżący podnieśli również, że Burmistrz Miasta i Gminy S. nie potwierdził, że część działki [...] stanowi część drogi powiatowej.
Decyzją z dnia [...].03.2008 r., Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, w szczególności w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie zwrotu działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ opisał szczegółowo stan faktyczny i prawny w sprawie, podzielając w tym zakresie ustalenia poczynione przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe prawidłowo i w jego wyniku ustalił, iż przejęta na rzecz Skarbu Państwa - Zarządu Zieleni Miejskiej w P. nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, albowiem część gruntu zagospodarowana została ciągiem pieszym (chodnikiem), a na pozostałej części znajduje się boisko sportowe (wyasfaltowane), plac zabaw oraz urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodził się również z organem I instancji, że nie ma w świetle obowiązujących przepisów prawa możliwości zwrotu działki nr [...], z uwagi na przepisy ustawy o drogach publicznych.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, stwierdził, iż materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji jest wystarczający do wydania decyzji, został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.
Skargę na decyzję Wojewody wnieśli B. J., M. J. i W. J. tylko w zakresie rozstrzygnięcia mającego za przedmiot odmowę zwrotu działki nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, iż nie budzi wątpliwości, że działka [...] w żadnej części nie została użyta na cel wywłaszczenia i w konsekwencji powinna być zwrócona w całości, stosownie do art.136 w zw. art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarzucono organowi II instancji, iż jedynie powtarza stwierdzenia organu I instancji o rzekomym wydzieleniu i zbudowaniu przed [...].01.1999 r. drogi powiatowej. Skarżący powołali się na art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami podkreślając, iż w dniu wejścia w życie tej ustawy "żadna droga nie istniała" i, zdaniem skarżących, do dnia dzisiejszego, w sensie prawnym wydzielona działka [...] nie jest drogą publiczną, a drogi prywatne stanowią własność prywatną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem z dnia 17.12.2008 r. w sprawie II SA/Po 375/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. J., M. J. i W. J. Sąd wskazał, iż bezspornym jest, że skarżący są spadkobiercami J. J., A. J. i J. D., którzy na podstawie aktu notarialnego [...] kwietnia 1976 r. nr rep. [...] sprzedali w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa - Zarządu Zieleni Miejskiej w P. działkę nr [...] (oznaczoną wówczas jako działka nr [...] z mapy nr [...], nr rej. grun. [...], dla której prowadzono księgę wieczystą KW nr [...]), działka ta na podstawie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z [...] stycznia 1997 r., wydanej na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, stała się z mocy prawa własnością Gminy S. z dniem [...] maja 1990 r., działki nr [...] i [...] zostały użyte na cel inny niż określony w umowie o wywłaszczeniu.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że działka nr [...] z dniem [...] stycznia 1999 r. weszła w skład drogi publicznej - drogi powiatowej, której część pokrywa się z ulicą S. w S., w pasie tej drogi w 2002 r. został wybudowany chodnik stanowiący część składową drogi powiatowej nr [...]. Okoliczności te wynikają z pism Zarządu Dróg Powiatowych w P. z [...] kwietnia 2006 r. i [...] czerwca 2007 r. oraz z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2005 r., a potwierdza to także dokumentacja dotycząca postępowania w przedmiocie budowy nawierzchni jezdni i chodników w ulicy S. oraz przebudowy i usunięcia kolizji energetycznych i telekomunikacyjnych, zakończonego decyzją Starosty P. nr [...] z [...] sierpnia 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Sąd wskazał że w świetle art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami działkę nr [...] można uznać za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. O ile spełnienie przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości odnośnie działki nr [...] nie budzi wątpliwości zdaniem Sądu i zostało prawidłowo rozstrzygnięte przez organy obu instancji, tak zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] ze względu na fakt, że jest ona częścią drogi publicznej, wymaga odniesienia się do przepisów ustaw o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 6 tej ustawy chodnik jest częścią drogi, zaś w myśl art. 2a ust. 2 ustawy drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. W takiej sytuacji zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na rzecz skarżących, spowodowałby sytuację, w której osoby fizyczne, niewskazane w art. 2a ust. 2 ustawy, stałyby się właścicielami nieruchomości stanowiącej drogę publiczną.
Zdaniem Sądu ograniczony obrót nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne jest także przeszkodą, której istnienie można uzasadnić w kategoriach podobnych, jak te wskazane w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną złożyli B. J., M. J. i W. J. W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił datę złożenia wnioseku o zwrot przedmiotowej nieruchomości, wniosek taki bowiem został złożony już w dniu [...] listopada 1997 r. W związku z tym wszelkie działania faktyczne lub prawne w stosunku do działek gruntu nr [...] oraz [...] podjęte po dniu [...] listopada 1997 r. nie mogą mieć wpływu na stan faktyczny, bądź prawny nieruchomości, której zwrotu domagają się skarżący. Żaden z organów administracyjnych, ani też Sąd, nie wskazał podstawy uznania działki [...] za drogę publiczną na dzień złożenia wniosku o zwrot nieruchomości. Wskazano, że z dokumentacji udostępnionej przez Wydział Administracji Architektoniczno – Budowlanej Starostwa Powiatowego w P. wynika, że dopiero na podstawie decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...], Zarząd Gminy S. otrzymał pozwolenie na budowę "nawierzchni jezdni i chodników w ulicy S."', przy czym decyzja ta nie obejmowała swym zakresem spornej działki gruntu nr [...] i dotyczyła tylko ulicy S. Również w wykazie zmian gruntowych oraz wypisie z rejestru gruntów sporządzonych na dzień [...] lipca 2007 r. dla działki o nr [...] widnieje oznaczenie "R" (rola).
Podniesiono, że Sąd pierwszej instancji pominął znajdujące się w aktach sprawy pismo Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] czerwca 2001 r., z którego wynika, że działka nr [...] "zgodnie z wypisem nie jest to działka drogowa". Zdaniem skarżących ewentualne zajęcie nieruchomości pod pas drogowy - a więc zaliczenie do obszaru znacznie większego niż droga - nie powoduje wyjęcia nieruchomości z obrotu prawnego na podstawie art. 2a ustawy o drogach publicznych. Zakwestionowano pogląd, że fakt, iż działka nr [...] jest częścią drogi publicznej, spowodował konieczność zastosowanie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, na mocy przepisu art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto w ocenie skarżących Sąd pierwszej instancji dokonał także błędnej interpretacji art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wyrokem z dnia 05.02.2010 r. w sprawie I OSK 548/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05.03.2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż w odniesieniu do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można zarzucić Sądowi pierwszej instancji jego naruszenie tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Podkreślono przy tym, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli pod względem legalności zaskarżonego aktu nie ustala ponownie stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, ustaliły ten stan, a następnie, czy prawidłowo zastosowały do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji takiej oceny nie dokonał. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zostało bezsprzecznie ustalone, czy działka nr [...] jest drogą publiczną, czy też nie. Stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że z dniem [...] stycznia 1999 r. przedmiotowa działka weszła w skład drogi publicznej – drogi powiatowej – jest, zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, niewystarczające, zbyt ogólne i nie stwarza jasności rozstrzygnięcia. Nie można zatem uznać, że materiał dowodowy w sprawie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony.
Tym samym należy dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem uznać należy, że zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134, jak również art. 141 § 4 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest usprawiedliwiony.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanowiska stron nie uległy zmianie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Działając przy tym w myśl art. 134 § 1 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, iż orzekał w niej już Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 05.02.2010 r. sygn. I OSK 548/09 uchylił wyrok Sądu I instancji. Zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd któremu, skutkiem uchylenia wyroku, sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.02.2010 r. sygn. I OSK 548/09.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wymienionym wyżej wyroku zgromadzony dotychczas materiał dowodowy jest niewystarczający do ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy działka nr [...] jest drogą publiczną. Podkreślić przy tym należy, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte pismem skarżących z dnia [...].11.1997 r., należało więc ustalić, czy w dacie złożenia wniosku działka nr [...] była już częścią drogi publicznej, czy stała się nią dopiero w toku postępowania zwrotowego, kiedy dokładnie to nastąpiło i co było podstawą do włączenia jej do drogi publicznej (uznania za fragment takiej drogi). Kwestii tej nie wyjaśniają w szczególności znajdujące się w aktach sparwy pisma Zarządu Dróg Powiatowych w P. Informacje zawarte w tych pismach są zbyt ogólne i niejasne, nadto podają odmienne daty wybudowania chodnika na przedmiotowej działce. W piśmie z dnia [...].06.2007 r. Zarząd Dróg Powiatowych stwierdził jedynie, iż z dniem [...] stycznia 1999 r. przedmiotowa działka weszła w skład drogi publicznej (drogi powiatowej), a w 2002 r. w pasie tej drogi został wybudowany chodnik.
Natomiast w pismie z dnia [...].04.2006 r. podano, iż na części działki nr [...] przed [...].12.1998 r. wybudowano chodnik, który z dniem [...].01.1999 r. stał się częścią drogi powiatowej. Z pism tych zdaje się wynikać, iż dopiero w dniu [...].01.1999 r. przedmiotowa działka stała się częścią drogi publicznej, przy czym podawana przez Zarząd Dróg Powiatowych data nie jest niczym poparta, nie wiadomo także co było podstawą włączenia działki nr [...] w tej konkretnie dacie do fragmentu drogi publicznej – ulicy S. w S. Zauważyć należy, iż data [...].01.1999 r. nie jest związana z faktycznym wybudowaniem na przedmiotowej działce chodnika, co jednoznacznie wynika z wymienionych pisma zarządcy drogi.
W niniejszej sprawie nie można zatem uznać, że materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, nie ustalono okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zaś Wojewoda zaskarżoną decyzją naruszył również przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Tym samym należy dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość taka skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu należy uzupełnić materiał dowodowy w stopniu pozwalającym ustalić wymienione wyżej okoliczności, dokonać wnikliwej oceny jego całokształtu i stosownie do poczynionych ustaleń rozstrzygnąć sprawę.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy.
O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E.Podrazik /-/ W.Batorowicz /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak
MK