Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą zameldowania J.J. na pobyt czasowy ponad 2 miesiące w lokalu położonym w budynku przy ul. [...] w K. W motywach decyzji wyjaśnił, że [...] J.J. wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt czasowy, ponad 2 miesiące, w lokalu położonym w K. przy ul. [...]. Do wniosku nie dołączył dokumentu potwierdzającego fakt przebywania pod wskazanym adresem. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie, którego celem było wyjaśnienie powyższej okoliczności. Oględziny lokalu przeprowadzone [...] sierpnia 2003r. nie potwierdziły faktu zamieszkiwania J.J. pod wskazanym adresem.
Powyższe ustalenia potwierdził sam zainteresowany w protokole przesłuchania z dnia [...] i wyjaśnił, że przedmiotowy lokal opuścił [...], a wcześniej przebywał w nim bez zameldowania. Bezpośrednim powodem opuszczenia lokalu było orzeczenie Sądu Rejonowego w K. Wydziału Karnego z [...] sygn. akt [...] zakazujące J.J. przebywania na posesji przy ul. [...] w K. Fakt nie przebywania w przedmiotowym lokalu potwierdziła Komenda Powiatowa Policji w K. w piśmie z [...].
W świetle powyższych ustaleń organy obu instancji uznały, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o zameldowanie. W zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. l ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 200l r. Nr 87 poz. 960 z późn. zmianami) warunkiem dopełnienia obowiązku zameldowania jest zamieszkiwanie pod wskazanym adresem. Urzędowe potwierdzenie przebywania w określonym miejscu na pobyt stały lub czasowy powinno odpowiadać stanowi rzeczywistemu. Skoro zatem J.J. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w K. nie może zostać w nim zameldowany. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, J.J. podniósł zarzut naruszenia art.14 § 2, art. 72 oraz art.183 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania tendencyjnie i niejawnie przy uwzględnianiu wyłącznie stanowiska J.J.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 10 ust. l ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) "Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia". Z przytoczonego przepisu wynika, że czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim (por. wyr. NSA z 6 sierpnia 1999r. sygn. Akt V SA 3/99 - LEX nr 49962).
Z bezspornych ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżący w dacie składania wniosku o zameldowanie tj. w dniu [...] r. nie zamieszkiwał w lokalu położonym w K. przy ul. [...] tj. lokalu wskazanym jako "adres miejsca pobytu czasowego ponad dwa miesiące". Jak wynika bowiem z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z [...] roku w sprawie o sygn. akt [...] Sąd ten zakazał skarżącemu J.J. przebywania na posesji przy ul. [...] w K. W świetle powyższych ustaleń zasadnie organy obu instancji uznały, że brak jest podstaw do zameldowania skarżącego pod wskazanym przez niego adresem skoro faktycznie w lokalu w którym ma być zameldowany nie przebywa, a urzędowe potwierdzenie przebywania w określonym miejscu na pobyt stały lub czasowy powinno odpowiadać stanowi rzeczywistemu. Bez znaczenia dla powyższego stanowiska są powody uniemożliwiające skarżącemu zamieszkiwanie pod wskazanym adresem.
Decyzja odmawiająca zameldowania J.J. w lokalu położonym w K. przy ul. [...] odpowiada zatem prawu co stanowi o braku podstaw do uwzględnienia skargi. Zarzuty podniesione w skardze dotyczące relacji pomiędzy skarżącym, a jego siostrą również nie mogą prowadzić do jej uwzględnienia. Dotyczą one bowiem okoliczności, które wykraczają poza przesłanki przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Fakt zaś, że skarżący wcześniej zamieszkiwał na przedmiotowej nieruchomości, jeśli warunku tego nie spełniał w dacie złożenia wniosku o zameldowanie, także nie może prowadzić do zameldowania, bowiem zameldowanie takie nie byłoby rejestracją stanu faktycznego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 Ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. l271).
/-/W. Długaszewska /-/M. Lorych-Olszanowska /-/B. Koś
EW