Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem Nadleśniczego Nadleśnictwa S. od decyzji Naczelnika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Administracji Architektoniczno - Budowlanej działającego z upoważnienia Starosty w Z. z dnia [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na zalesienie gruntów rolnych obejmujących określone działki należące między innymi do M. B..
Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikało, że w ocenie tego organu odwołujący się Nadleśniczy nie posiada przymiotu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. Wskazane postępowanie nie dotyczy ani interesu prawnego ani obowiązku Nadleśniczego. Organ pierwszej instancji wydał decyzję w oparciu o ustawę z dnia 08 czerwca 2001r. - o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001r. Nr 73, poz. 764) na mocy której nadleśniczy realizuje ustawowe obowiązki jako organ, na którego z mocy przepisów prawa został nałożony określony obowiązek. Taka pozycja Nadleśniczego w postępowaniu wyklucza jego udział jako strony postępowania administracyjnego, co skutkowało umorzeniem postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Od decyzji Kolegium, skargę złożył Nadleśniczy Nadleśnictwa S.. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że wskazywana ustawa nałożyła na niego pewne obowiązki związane z wykonaniem zalesienia, podobnie jak na składających wniosek o zalesienie, zatem jest stroną postępowania, podobnie jak wnioskodawcy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji to jest wobec braku, po stronie Nadleśniczego przymiotu strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z art. 127 § 1 kpa legitymowana do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji jest jedynie strona. Jeżeli odwołanie wnosi podmiot któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 kpa. Nie byłoby natomiast właściwym stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (por. uchwała NSA z 05 lipca 1999r. sygn. OPS 16/98, ONSA 1999, Nr 4 poz. 119).
Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wobec tego trafnie organ odwoławczy rozważając, czy Nadleśniczemu Nadleśnictwa S. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie przeznaczenia do zalesienia gruntów rolnych, odwołał się do kryterium interesu prawnego.
Utrwalony w orzecznictwie pogląd nakazuje wiązać interes prawny określonego podmiotu z konkretnym przepisem prawa materialnego (por. m. innymi uchwałę NSA z 03 lutego 97r. OPS 9/96, ONSA z 1997r. Nr 3 poz. 102).
Konsekwencją tego poglądu jest konieczność wyraźnego oddzielenia interesu prawnego od interesu faktycznego.
Wydana na podstawie art. 3 ust. 1, 7, 9 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, decyzja Starosty Powiatowego wywołuje skutki w sferze praw i obowiązków podmiotów którym przysługują prawa do gruntów rolnych przeznaczonych do zalesienia. Nie ulega wątpliwości, że osoby te są stronami postępowania administracyjnego.
Art. 5 ust. 1 wskazanej ustawy przewiduje obowiązek, właśnie ze względu na położenie gruntu Nadleśniczego, sporządzenia w terminie 30 dni od otrzymania decyzji Starosty planu zalesienia oraz dostarczania właścicielowi gruntu odpowiedniej ilości sadzonek.
Z art. 3 ust. 9 tejże ustawy wynika obowiązek przekazania decyzji Starosty do wiadomości Nadleśniczego.
Aczkolwiek art. 5 ust. 1 określa pewne obowiązki po stronie Nadleśniczego, nie można przyjąć by w ten sposób dochodziło do ingerencji w sferze praw i obowiązków o charakterze prawnym.
Zgodnie z art. 35 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. 2000r. Nr 56, poz. 679 ze zm.), Nadleśniczy jest jednym z podmiotów reprezentujących Skarb Państwa w zakresie zarządzania mieniem (lasem) z tego też tytułu obowiązany jest do różnego rodzaju czynności natury faktycznej w tym udostępniania sadzonek drzew i krzewów (art. 35 ust. 2 pkt 3 ustawy o lasach).
Podobny charakter mają czynności faktyczne dotyczące sporządzania planu zalesienia i dostarczania sadzonek stosowanie do art. 5 ust 1 o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Zauważyć przy tym należy, że Nadleśniczy nie jest samodzielnym podmiotem prawa a jedynie reprezentuje Skarb Państwa w zakresie zarządzania lasami.
Stąd też nie można przyjąć aby decyzja dotyczyła jego własnych obowiązków. Tymczasem skarżący w odwołaniu a później w skardze powoływał się na trudności natury faktycznej związane z nawałem obowiązków.
Trafne co do istoty było stanowisko organu odwoławczego, który określił Nadleśniczego jako podmiot realizujący podstawowe obowiązki jako organ na którego obowiązki nakładają przepisy prawne. Słusznie podkreślono, że obowiązki te nie tyle wynikają z samej decyzji co z ogólnie pojętych obowiązków zarządcy lasów państwowych. Potwierdzeniem takiej pozycji Nadleśniczego w postępowaniu dotyczącym zalesienia gruntów rolnych jest treść art. 3 ust. 9 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Gdyby ustawodawca przyjął, że Nadleśniczy jest stroną postępowania w przedmiocie zalesienia gruntów rolnych, całkowicie zbędnym byłoby ustanowienie obowiązku doręczenia decyzji Starosty do wiadomości Nadleśniczego.
Z wymienionych powodów oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/ B. Kamieńska /-/W. Batorowicz /-/ St. Małek jw