Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. powołując się na art. 138 § pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 10071) w zw. z art. 17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71,poz. 734 ze zm.- dalej ustawa) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą przyznania Z. C. dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze potwierdziło prawidłowość dokonanych ustaleń i obliczeń, przez organ I instancji i ich zgodność z obowiązującymi przepisami.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazała, że organ ustalając dochód jednego członka rodziny mylnie przyjął, że rodzina skarżącej składa się z dwóch osób, podczas gdy jej gospodarstwo domowe składa się z pięciu osób, co wynika z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej w [...]. Skarżąca nie kwestionowała innych ustaleń organów I i II instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ustalił co następuje
Z. C. i jej mąż M. C. zajmują lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...]
Lokal ten ma powierzchnię użytkową 71,20 m2.
W lokalu tym zamieszkują 2 osoby. Łączny dochód rodziny skarżącej w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł 4348,20 zł, co w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa wynosi miesięcznie 724,40 zł.
Wydatki za lokal za jeden miesiąc wyniosły 427,32 zł.
We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, skarżąca podała, że w lokalu położonym w [...] przy ul. [...] jest zameldowanych 5 osób: skarżąca Z. C., jej mąż M. C., syn T. C., synowa B. S-C. i syn P. S-C. Synowie i synowa od około dwóch lat przed złożeniem wniosku o dodatek mieszkaniowy, do dnia wydania wyroku, nie zamieszkują z Z. C. i jej mężem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procedury cywilnej i do tych kwestii jedynie ograniczają się rozważania Sądu w sprawie objętej skargą.
W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.
Ustawa o dodatkach mieszkaniowych wprowadza dwa kryteria, od których uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego:
- - poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym (liczony według zasad określonych w art. 3 ustawy);
- - powierzchnię użytkową lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5 ust. ustawy).
Zasadnicze znaczenie dla sprawy ma ustalenie z ilu osób składa się gospodarstwo domowe skarżącej. Art. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą stanowił min., że przez gospodarstwo domowe rozumie się lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim stale zamieszkujące i gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania wywodzą z prawa tego lokatora. Z akt sprawy, oświadczeń skarżącej i jej męża, wynika, iż w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, synowie i synowa skarżącej nie zamieszkiwali stale z Z. C. Byli jedynie zameldowani w lokalu przy ul. [...].
Tym samym zaspokajali swoje potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu. Przebywający bowiem poza miejscem zameldowania członek rodziny, najczęściej z powodu podjęcia pracy, tworzy z reguły swoje, odrębne gospodarstwo domowe. Dlatego słusznie organ I instancji przyjął, że gospodarstwo domowe skarżącej składa się z dwóch osób.
Skarżąca nie przytacza innych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które prowadziłyby do ustaleń odmiennych, niż poczynione przez organy administracji publicznej w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i prawidłowo dokonały subsumcji prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku.
Art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy tym nie zastosowano, mając na uwadze charakter rozstrzygnięcia, na mocy którego strona nie nabyła żadnych praw oraz nie nałożono na nią żadnych obowiązków.
/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/G. Radzicka /-/E. Makosz-Frymus
MW