Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta P. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych Ł.F., a dotyczących działalności gastronomicznej prowadzonej przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezydent Miasta P. wskazał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ materiały dowodowe zebrane w toku postępowania nie potwierdziły faktu powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu przy ul. [...].
Od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.P., zamieszkały w budynku przy ul. [...] w P. Zarzucił, iż decyzja Prezydenta Miasta P. oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych, bowiem lokatorzy budynku, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna połączona ze sprzedażą alkoholu, wielokrotnie zgłaszali interwencje służbom porządkowym miasta w związku z zakłóceniami porządku publicznego, które należało łączyć ze sprzedażą alkoholu w lokalu prowadzonym przez Ł.F.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną w wyniku odwołania wniesionego przez J.P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ powołał się na przepis art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), zgodnie z którym zezwolenie na sprzedaż alkoholu organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6-ciu miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien więc zbadać, czy nie zachodzą określone w powołanym przepisie przesłanki dla cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, czego w ocenie organu odwoławczego, nie uczynił przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ł.F. zarzucił, że prowadzi działalność gospodarczą, w tym sprzedaż alkoholu, w taki sposób, że nie zakłóca porządku publicznego, a zarzuty podnoszone przez J.P. w odwołaniu są bezpodstawne i nie powinny być uwzględnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę uznać należy za uzasadnioną, jakkolwiek z innych względów niż podnosi skarżący. Jak wynika z treści art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35, poz. 230 z późn. zm.) przepis ten określa okoliczności stanowiące przyczyny cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu i wskazuje, że stroną postępowania o cofnięcie zezwolenia jest adresat decyzji tj. przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie i prowadził sprzedaż napojów alkoholowych. To, czy inny podmiot poza przedsiębiorcą, któremu udzielono zezwolenie, może być stroną tego postępowania, należy oceniać w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 28 kpa.
Zgodnie z tym przepisem, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny.
Chodzi zatem nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, lecz o interes prawny, wynikający z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy praw podmiotowych osoby prowadzącej sprzedaż tych napojów (przedsiębiorcy), któremu wcześniej udzielono zezwolenia, nie zaś praw podmiotowych lokatorów tego samego, czy też sąsiednich budynków. Efektem prowadzonej działalności gastronomicznej połączonej ze sprzedażą napojów alkoholowych mogą być zakłócenia porządku publicznego, naruszają jednakże interes faktyczny, a nie prawny osób zamieszkujących w pobliżu tego lokalu. Naruszenie interesu faktycznego nie daje zaś osobie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Na tle ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi utrwalony jest pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sąsiedzi, czy właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają przymiotu stron w postępowaniu o uchylenie lub cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 1998 r. II SA 155/98 Lex Nr 4315, wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1998 r. II SA 742/98 Lex Nr 43180, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2001 r. II SA/KA 564/99 OSS 2001/2/42).
W tych warunkach należy stwierdzić, iż J.P. nie miał przymiotu strony w postępowaniu w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Ł.F., nie mógł więc również wnieść skutecznie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., którą umorzono postępowanie prowadzone w tej sprawie.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., jako naruszającą przepis art. 28 kpa oraz art. 127 § 1 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, należało zatem uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
/-/ M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska /-/ M. Kosewska