Uzasadnienie
Stosownie do treści art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, który zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) ma zastosowanie w niniejszej sprawie, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny.
Pod rządem ustawy z dnia 11maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) utrwalony był zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak w Sądu Najwyższego (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/95 i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1993 r. sygn. akt III AZP 8/93) pogląd, że organ, który wydał decyzję nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania.
Powyższy pogląd, ze względu na identyczną regulację prawną w art.33 § 2 ustawy o NSA i w art.50 § 1 obecnie obowiązującej ustawy, jest nadal aktualny.
Skarga wniesiona przez skarżącego, który w niniejszej sprawie wydał decyzję jako organ I instancji, jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ M.Hrycaj