Uzasadnienie
Wójt Gminy K. decyzją nr [...] z dnia [...] orzekł na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych o wymeldowaniu A.K., jej męża Z.K. oraz synów S. i P.K. z zameldowania na pobyt stały w L. przy ul. [...]. Z postępowania wyjaśniającego wynika bowiem, iż osoby te zamieszkują w budynku przy ul. [...] (po drugiej stronie ulicy). W trakcie wizji lokalnej przeprowadzanej w spornym lokalu A.K. nie wskazała praktycznie rzeczy osobistych wskazujących na jej stały w nim pobyt. Wersja A.K. dotycząca tego, iż mieszka ona na stałe w domu przy ul. [...] wraz z córką, a jej mąż przebywa wraz z synami w budynku przy ul. [...] została uznana przez organ I instancji za niewiarygodną, m. in. ze względu na zeznanie bezpośredniego sąsiada małżeństwa K. – R.W., według którego cała rodzina zamieszkuje razem przy ul. [...]. Ponieważ zdaniem organu meldunkowego prowadzą oni pod tym adresem wspólne gospodarstwo domowe, lecz nie dokonali zameldowania w faktycznym miejscu pobytu, należało orzec o ich wymeldowaniu z budynku przy ul. [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji A.K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ze względu na błąd w ustaleniach faktycznych. Jej zdaniem zamieszkuje ona w spornym budynku nieprzerwanie od 1978r. W trakcie wizji pokazała komisji całą szafę z ubraniami oraz rzeczy służące do higieny osobistej w łazience, co świadczyć ma o stałym zamieszkiwaniu. Podniosła również, że opłaca regularnie rachunki za prąd, podatek od nieruchomości oraz za wywóz śmieci. Nie śpi przy tym z córką, ale z 7 letnią wnuczką i to na osobnych łóżkach. Zanegowała ponadto zeznania świadka W., z którym pozostaje w konflikcie.
Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji dotyczące faktycznego pobytu odwołującej się w budynku przy ul. [...]. Podstawowy środek dowodowy w postaci wizji lokalnej nie wykazał bowiem, że przebywa ona na stałe w domu przy ul. [...]. Konieczność wymeldowania A.K. miała również wynikać z treści zeznań wnioskodawcy K.S., samej zainteresowanej, świadka R.W. jako osoby obcej oraz informacji organu Policji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.K. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz "przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy". Powtórzyła przy tym zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy.
Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. - Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zmian.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, rozpatrywaną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002r. (sygn. akt K 20/01) orzekającym o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, powstałej na skutek dobrowolnego wyprowadzenia się z danego lokalu.
Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Organy ewidencyjne nie są wobec tego uprawnione - w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 27.05.2002r. - do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu.
Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego. Zebrane w sprawie dowody stanowiły bowiem wystarczającą podstawę do uznania, iż skarżąca A.K. nie przebywa na stałe w budynku przy ul. [...] w L. Wynika to przede wszystkim z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] w trakcie której oświadczyła ona, iż "śpi na jednym łóżku ze swoją córką" A.B., wynajmującą sporne mieszkanie. Poproszona o pokazanie rzeczy osobistych okazała jedynie swoją garsonkę oraz podomkę, żadnych przyrządów służących do higieny osobistej itd. (k. 16 akt administracyjnych). Większość rzeczy do użytku osobistego ma się znajdować – według oświadczenia samej zainteresowanej w domu jej męża przy ul. [...] (k. 20 akt). Za niewiarygodne – ze względu na sprzeczność z treścią protokołu wizji – uznano przy tym twierdzenia skarżącej (zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji) o pokazaniu komisji całej szafy z ubraniami oraz rzeczy do higieny osobistej, mających się znajdować w łazience.
Nie można było wobec tego przyjąć, iż w spornym lokalu znajduje się wyłączne centrum życiowe skarżącej, w którym koncentrują się jej codzienne sprawy, gdzie przebywa, wypoczywa czy prowadzi gospodarstwo domowe. Odwiedza ona co prawda członków swojej rodziny, jednakże nie zamieszkuje w przedmiotowym budynku na stałe. Stały pobyt A.K. w mieszkaniu jej męża Z. potwierdził świadek R.W. oraz Policja w piśmie z dnia [...] (k. 8 i 19). Ustaleń tych nie może przy tym zmieniać fakt płacenia przez nią rachunków za prąd, wywóz śmieci czy podatku od spornej nieruchomości itd., jak również kierowanie różnych przeznaczonych dla skarżącej pism na adres przy ul. [...], albowiem adres do doręczeń nie musi pokrywać się z miejscem faktycznego pobytu danej osoby.
Ponieważ w toku postępowania meldunkowego nie bada się tytułów prawnych do mieszkania w danym miejscu, a jedynie fakt przebywania osoby pod określonym adresem, zdaniem Sądu organy I i II instancji ustaliły prawidłowo, iż skarżąca nie zamieszkuje faktycznie w spornym lokalu, wobec czego należało uznać istnienie przesłanki określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, skutkującej koniecznością orzeczenia o jej wymeldowaniu.
Ze względu na powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi A.K., wobec czego należało orzec - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) - o jej oddaleniu.
/-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T. M. Geremek