Uzasadnienie
Stosownie do przepisów art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz. 1270) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie organu wyższego stopnia wyznaczające w trybie art. 37 § 2 Kpa dodatkowy termin załatwienia sprawy nie spełnia żadnego z wymogów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy cytowanej wyżej, bowiem zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego nie służy na nie zażalenie. Nadto postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga istoty sprawy.
Niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona postępowania administracyjnego może wyłącznie skarżyć bezczynność organu, nie może jednak skarżyć tego stanowiska, wyrażonego w formie postanowienia, mimo błędnego pouczenia o prawie do złożenia skargi od niego.
W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) skargę należało odrzucić.
/-/ G. Radzicka
DS