Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 i art. 71 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, postanowił nałożyć na inwestora G. G. obowiązek sporządzenia i przedstawienia do 31.12.2003 r. projektu budowlanego zamiennego dla budynku gospodarczego przy ul. [...] w R. oraz zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od decyzji tej G. G. złożył odwołanie, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.
Postanowieniem z dnia [...].11.2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez G. G..
W uzasadnieniu podano, iż z przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane wynika, że nałożenie obowiązków niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W tej sytuacji należało orzec o niedopuszczalności odwołania. Aby wyeliminować z obrotu prawnego wadliwie wydanej decyzji zostanie wszczęte stosowne postępowanie.
Od powyższego postanowienia skargę złożył G. G., podnosząc, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika jakie jest stanowisko nadzoru budowlanego w jego sprawie, skarżący nie wie co ma uczynić aby zalegalizować rozbudowę, rozbudowy dokonał w oparciu o rozmowę z pracownikiem Urzędu Miasta i Gminy w R., po wykonaniu rozbudowy zgłosił ten fakt w Gminie.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo poinformował, że w dniu [...] wydano decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane.
Zarzuty skarżącego o braku stanowiska organu odwoławczego co do meritum sprawy są nietrafne, bowiem w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji nie rozstrzygał o istocie sprawy, a jedynie o kwestiach proceduralnych, dotyczących dopuszczalności odwołania.
Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzić należy, iż wydane ono zostało z naruszeniem przepisów normujących kwestię odwołań od decyzji, w szczególności art. 127 i art. 134 kpa.
Zgodzić się należy z organem II instancji, iż nałożenie obowiązków zmierzających do legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r. ze późniejszymi zmianami, w tym zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27.03.07.2003 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw) następuje w formie postanowienia, co jednoznacznie wynika z brzmienia powyższego przepisu.
W przedmiotowej sprawie jednak organ I instancji błędnie wydał w tej materii decyzję, zamiast postanowienia. W dacie orzekania przez WINB nieprawidłowość ta nie została usunięta przez organ I instancji (np. przez sprostowanie) i w obrocie prawnym funkcjonowało rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w formie decyzji. W myśl art. 127 § 1 kpa każda decyzja wydana w I instancji jest zaskarżalna w drodze odwołania. Reguła ta odnosi się także do rozstrzygnięć, które niezgodnie z przepisami przybrały formę decyzji.
W takiej sytuacji nie można uznać odwołania wniesionego przez inwestora G. G. za niedopuszczalne.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje jego uchyleniem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien rozpoznać odwołanie, a jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe, umorzyć postępowanie odwoławcze.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.) należało uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast o wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 wymienionej ustawy.
/-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ W. Batorowicz