Uzasadnienie
Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] – aktem nadania stopnia awansu zawodowego- nadał Skarżącej G.D. stopień nauczyciela mianowanego z dniem 1 września 2002r. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie odwołania się od niej.
Pismem z 9 września 2002r. Starosta poinformował Kuratora Oświaty o wydaniu p. G.D. aktu nadania i poprosił o zajęcie stanowiska w sprawie orzeczenia wysokości należnego jej odszkodowania.
G.D. pismem z dnia 10 września 2002r. na którym widnieje prezentata Starostwa Powiatowego z 12 września 2002r. zwróciła się do Kuratora Oświaty wnosząc o uznanie jej kwalifikacji nauczyciela mianowanego z dniem 1.09.1987r. W uzasadnieniu wskazała, że stopień nauczyciela mianowanego zdobyła w dniu 1 września 1987, że jej kwalifikacje nauczyciela mianowanego, po wejściu w życie znowelizowanej ustawy Karta Nauczyciela tj. z dniem 6 kwietnia 2000r., zostały cofnięte przez Starostę Powiatowego, co było równoznaczne z otrzymaniem uposażenia nauczyciela kontraktowego. Nadto dodała, że w wyniku zaskarżenia decyzji Kuratorium Oświaty-Delegatury, Naczelny Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje obu instancji w związku z czym, w dniu 30 sierpnia 2002r. została ponownie nauczycielem mianowanym, jednakże Starosta odmówił wyrównania jej zaległych świadczeń wstecz.
W odpowiedzi Kurator Oświaty pismem z dnia 17 września 2002r. poinformował Skarżącą, że zgodnie z art. 39 ust. 1 Karty Nauczyciela zmiana wysokości wynagrodzenia w czasie trwania stosunku pracy w związku z uzyskaniem kolejnego stopnia awansu zawodowego następuje z dniem pierwszym najbliższego miesiąca kalendarzowego, a zatem nie widzi podstaw do ubiegania się o świadczenia za okres poprzedzający wydanie decyzji przez Starostę.
W dniu 17 grudnia 2002r. G.D. wniosła do Starosty odwołanie od jego decyzji z dnia [...] żądając ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej aktu nadania awansu zawodowego oraz podając, że źle zinterpretowała wykładnię prawną i odwołała się do Kuratora Oświaty, a po jego odpowiedzi skierowała sprawę do Sądu Pracy, gdzie poinformowano ją, iż powinna dochodzić swoich praw na drodze postępowania administracyjnego.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]Kurator Oświaty, z powołaniem się na przepis art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od aktu nadania stopnia awansu zawodowego.
Powyższe rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi, której dotyczy orzeczenie będące przedmiotem niniejszego uzasadnienia. W skardze G.D. zarzuciła, że jej pismo z dnia 10 września 2002r. skierowane do Kuratora Oświaty, było w istocie odwołaniem i jako takie winno zostać rozstrzygnięte aktem administracyjnym. Ponadto zarzuciła, że.postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 9 kpa oraz art. 134 kpa gdyż, jak twierdzi, nie zawiera stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Organ wniósł o odrzucenie skargi zarzucając, że Skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Ma rację skarżąca wywodząc, że jej pismo skierowane do Kuratora Oświaty datowane 10 września 2002r. było w istocie swej odwołaniem, choć tak nie zostało zatytułowane. Z pisma tego wynikało jednoznacznie, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przyjęta w artykule 128 kodeksu postępowania administracyjnego zasada odformalizowania odwołania, dopuszcza każde sformułowanie, z którego wynika, że strona jest niezadowolona z decyzji. Skarżąca dokładnie sprecyzowała jakie ma roszczenia, a ponadto załączyła dokumenty: akt mianowania z 1.09.1987 r., wyrok NSA oraz akt mianowania z 30 sierpnia 2002r. I właśnie ta merytoryczna treść jej pisma przesądziła o tym że mamy do czynienia z odwołaniem. Skarżąca ponadto wysłała to pismo do wiadomości Starosty Powiatowego. Nie mogło być więc żadnych wątpliwości, że strona jest niezadowolona z decyzji i że jest to odwołanie. Znamienne jest również to, że wniosła je za pośrednictwem Starosty, o czym świadczy prezentata tego Urzędu na jej piśmie, choć formalnie nie zaadresowała odwołania:"za pośrednictwem Starosty".
Nie ulega też wątpliwości, że wniosła je w terminie, bowiem pieczęć Starosty wskazuje na dzień 12 września 2002r., a odbiór decyzji (aktu nadania) Skarżąca pokwitowała w dniu 2 września 2002r. na samym akcie. W tej sytuacji Kurator Oświaty winien zastosować się do treści art. 56§2 zgodnie z którym, podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.
Ma również rację Skarżąca twierdząc, że Kurator Oświaty winien rozstrzygnąć jej zarzuty w formie decyzji z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Nie czyniąc tego dopuścił się rażącego naruszenia przepisów wskazanych wyżej. Okoliczności sprawy wskazują wręcz na nasilenie złej woli organu orzekającego w sprawie lub słabą znajomość procedury administracyjnej. W tej sytuacji należy uznać, że działania Kuratora Oświaty zniweczyły konstytucyjnie zagwarantowane Skarżącej prawo do dwuinstancyjnego toku postępowania w sprawie.
W świetle powyższych rozważań oczywiście bezzasadny jest zarzut organu II instancji o braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skoro, jak wyżej wykazano, Skarżąca wniosła odwołanie od orzeczenia I instancji w terminie, wniosek taki byłby całkowicie bezprzedmiotowy, a pouczenie o nim skarżącej wprowadzałoby ją w błąd.
Waga uchybień organu II instancji miała, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, istotny wpływ na jego rozstrzygnięcie sprawy i w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c usta wy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz. 1271 z późn. zm.) uchylił zaskarżone orzeczenie.
/-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus jfs