Uzasadnienie
Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. orzekł o przyznaniu Skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku.
W dniu [...] maja 2001 r. Skarżąca złożyła wniosek o podwyższenie zasiłku przedemerytalnego ze 120 % do 160 % kwoty zasiłku. Powodem złożenia wniosku było sprostowanie świadectwa pracy, które nastąpiło [...] maja 2001 r. Sprostowano w nim oczywistą pomyłkę zawartą we wcześniejszym świadectwie pracy, które było podstawą do wydania decyzji z [...] grudnia 1999 r. poprzez stwierdzenie, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. We wcześniejszym świadectwie pracy z [...] listopada 1999 r. napisano, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem w trybie art. 30 § 1 pkt 2 Kp.
Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w N. działając z upoważnienia Starosty N. decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 37j ust. 1, 3 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o przyznaniu Skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] maja 2001 r. w wysokości 739,10 zł miesięcznie stanowiącej 160 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Wojewody dnia [...] czerwca 2001 r. żądając wyrównania zasiłku przedemerytalnego za poprzednie miesiące.
Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty N. podając, że istnieją podstawy do przyznania zasiłku w kwocie 160 %, albowiem rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy.
W. M. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podała, że już w chwili wydawania pierwszej decyzji Starosty N. spełniała warunki uprawniające do otrzymania świadczenia przedemerytalnego w wysokości 160 % zasiłku. Przyznanie zasiłku przedemerytalnego w niższej kwocie było wynikiem niezauważonego przez nią błędu pracownika zakładu pracy, który wystawił świadectwo pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swą dotychczasową argumentację wskazując, że zgodnie z art. 37l ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. Nr 6 poz. 56 z późn.zm.) zasiłek przedemerytalny przysługuje od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż podanych w skardze. Zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć należy, że organ administracyjny orzekł w sprawie, która została zakończona ostateczną decyzją. Skoro ostateczną decyzją został przyznany zasiłek w kwocie 120 % to organ administracyjny po powzięciu wiadomości, że istniały podstawy do przyznania zasiłku w kwocie 160 % nie miał podstaw do wydania nowej decyzji. Podana przez Skarżącą okoliczność, że błędnie wystawiono świadectwo pracy może stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania.
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przebieg jest uregulowany w przepisach rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Postępowanie o wznowienie może dotyczyć wyłącznie ostatecznych decyzji administracyjnych i składa się z dwóch faz: w fazie pierwszej organ właściwy do rozpoznania wniosku (art. 159 kpa) bada legitymację osoby składającej wniosek, a więc czy jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, czy wniosek ten dotyczy decyzji ostatecznej oraz czy podane we wniosku przyczyny mieszczą się w katalogu podstaw do wznowienia wymienionych w art. 145 kpa, w fazie drugiej rozstrzyga sprawę o wznowienie co do jej istoty.
Przeprowadzenie postępowania w fazie pierwszej, to jest, co do przyczyn wznowienia następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 2 kpa). Ustalenie, iż wniosek złożyła osoba do tego legitymowana, że dotyczy on decyzji ostatecznej oraz że podana przyczyna wznowienia jest wymieniona w art. 145 kpa obliguje organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. "Rozstrzygnięcie istoty sprawy" nie odnosi się jednak do sprawy już zakończonej lecz do sprawy nowej (causa nova), jaką jest sprawa o wznowienie postępowania.
Tak przedstawiony przebieg postępowania wynika z treści art. 151 § 1 kpa, który przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są – uchyla decyzję dotychczasową i rozstrzyga sprawę co do jej istoty (por. wyrok NSA z 9 marca 1987 r. sygn. akt II SA 1389-1390/87 opubl. OSPiKA Nr 7/1989 poz. 109).
Zatem wniosek Skarżącej o wyrównanie zasiłku przedemerytalnego należało potraktować jako podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją przyznającą zasiłek przedemerytalny w kwocie 120 %.
Zaznaczyć należy, że sprostowanie świadectwa pracy stanowi przesłankę uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
/-/ E.Podrazik /-/ J.Stankowski /-/ M.Dybowski
MK