Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. powołując podstawę prawną z art. 27 pkt 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej i art. 104 kpa (Dz.U. Nr 64 poz. 414 z 1998 r. ze zm.) postanowił przyznać J. Z. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wyrównawczego w wysokości 121,80 zł miesięcznie od [...] do [...] r., świadczenia zdrowotnego od [...] do [...] r. i składki zdrowotnej w wysokości 7,75% od kwoty zasiłku na czas trwania świadczenia.
W uzasadnieniu wskazano, że J. Z. posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Osobie tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności przysługuje 30% przyznanego świadczenia - zgodnie z art. 28 cytowanej ustawy. Dlatego należało kwotę przyznanego zasiłku zmniejszyć do [...] zł.
W odwołaniu z dnia [...] r. (odręcznie odnotowana data wpływu na dzień [...] r.) J. Z. wnosi o przywrócenie mu wypłaty całości zasiłku, zawieszonego z powodu przebywania w Zakładzie Karnym.
Jako argument powołuje się na ciężką sytuację zdrowotną i konieczność wykupywania leków.
W odpowiedzi na powyższe odwołanie Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S., nie przekazując go organowi II instancji do rozpoznania, udzielił informacji co do treści decyzji, a nadto, iż decyzję z dnia [...] r. J. Z. otrzymał dnia [...] r., a więc minął termin do złożenia odwołania.
W drugim odwołaniu z dnia. r. J. Z. ponownie wnosi o przywrócenie zasiłku, którego wypłatę wstrzymano mocą decyzji nr [...].
W uzasadnieniu wskazuje na okoliczności podniesione w odwołaniu z dnia [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.
Według przedstawionych w uzasadnieniu postanowienia ustaleń J. Z.otrzymał pomoc społeczną w formie zasiłku stałego wyrównawczego w wysokości 121,80 zł od [...].
Decyzja w tym przedmiocie wydana została w dniu [...] r. a doręczona wnioskodawcy w dniu [...] r. Pierwsze odwołanie pochodzi z [...] r., a kolejne z [...] r. Odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, albowiem termin do jego wniesienia upłynął [...].
Ponieważ skarżący nie dotrzymał terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa, ani nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należało orzec jak w sentencji.
Na powyższe postanowienie J. Z. wniósł skargę do Sądu, domagając się jego unieważnienia.
W uzasadnieniu argumentował, iż organ odwoławczy uznał, że został prawidłowo powiadomiony o decyzji i terminie do wniesienia odwołania, choć w rzeczywistości nigdy nie otrzymał decyzji do rąk własnych, a o wstrzymaniu wypłaty całości zasiłku dowiedział się z rozliczenia konta, przebywając w ZK w G. W. W odpowiedzi na skargę orzekający organ II instancji wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazywanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. wydane na podstawie art. 134 kpa stwierdza niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.
Treść art. 127 § 1 kpa stanowi zasadę, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Termin do jego wniesienia wynosi - zgodnie z art. 129 § 2 kpa czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W sprawie niniejszej skuteczność doręczenia decyzji skarżącemu budzi uzasadnione wątpliwości.
Na karcie 19 akt administracyjnych pod treścią decyzji z dnia [...] r. znajduje się nieczytelny podpis oraz data [...]. Jednakże nie wynika kto dokonał odbioru decyzji. Również z akt tych wynika (k - 16), iż J. Z. przynajmniej [...] do [...] r. przebywał w Zakładzie Karnym w G. W. Nie wynika natomiast, aby decyzja została przesłana do Zakładu Karnego, bądź też, by osoba ją odbierająca zobowiązała się do oddania pisma adresatowi. Doręczenie to jest niewątpliwie wadliwe w świetle art. 42 i art. 43 kpa.
Kolejną kwestią podlegającą ocenie Sądu jest zastosowanie przez organ orzekający art. 134 kpa.
W sprawie niniejszej organ stwierdził niedopuszczalność odwołania, choć może ona wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym (to jest wniesione przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych, nie mającą legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa, lub odwołanie zawiera braki formalne), bądź przedmiotowym (np. brak przedmiotu zaskarżenia).
W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że "niedopuszczalność odwołania spowodowana jest uchybieniem terminu do jego wniesienia".
Odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia jest odwołaniem wniesionym po upływie terminu, a nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa, bowiem termin ten może być stronie przywrócony na jej żądanie (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r., syg. VSA 235/00, LEX 81351).
W przedstawionej sytuacji, wobec stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania obowiązkiem organu administracji publicznej, wynikającym z art. 7 i 77 § 1 kpa było wyjaśnienie, czy rzeczywiście skarżący przekroczył termin do wniesienia odwołania, określony w art. 129 § 2 kpa.
W przedstawionym stanie prawnym stanowisko orzekającego w sprawie organu II instancji naruszyło art. 42, 43 oraz 7, 77 § 1 kpa i mając na uwadze powyższe należało zaskarżone postanowienie uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a.
Sąd uznał, że w sprawie, w której uwzględniono skargę na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania.
Wobec stwierdzenia decyzję z dnia [...] r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W.. nieważności decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...]r. Nr [...], będącej przedmiotem odwołania J. Z., przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji publicznej II instancji winien rozważyć umorzenie postępowania odwoławczego na podst. art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski
TG