Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania T. J., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w której - w oparciu o przepisy art. 142 i art. 216 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami – odmówiono T. J. zwrotu nieruchomości – działek nr [...],[...], części działek nr [...],[...],[...],[...], położonych w J., Osiedle [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż T. J. sprzedał przedmiotową nieruchomość Skarbowi Państwa aktem notarialnym z dnia [...]1984 r., w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Celem wywłaszczenia było osiedlowe budownictwo mieszkaniowe. Na działkach nr [...],[...],[...],[...] wybudowano w 1988 r. bloki mieszkalne wielorodzinne, zaś na działce nr [...]pawilon handlowy i placówkę pocztową. Z powyższego wynika, że do dnia złożenia wniosku o zwrot na opisanej części przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia. Pawilon handlowy i placówka pocztowa stanowi infrastrukturę osiedlową.
W tym stanie rzeczy nie zaistniała żadna z przesłanek zbędności przewidzianych art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto część działek nr [...] i [...]została przekazana w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej aktem notarialnym z dnia [...]1988 r. Wniosek o ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej złożono w tym samym dniu, a wpis prawa dokonano w dniu 08.06.1998 r. Prawo użytkowania wieczystego powstało więc w dniu 22.02.1988 r. Co do tej części nieruchomości zastosowanie ma przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Skargę od powyższej decyzji złożył [...]domagając się jej uchylenia.
Skarżący podniósł, iż na przedmiotowych działkach nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, którym było budownictwo blokowe wysokościowe, nie zaistniały także przesłanki z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez organ i ocenę prawną. Zarzucił, iż organ nie opierał się na dokumentach źródłowych, dotyczy to głownie braku odpisów ksiąg wieczystych, które są jedynym miarodajnym dokumentem w sprawie. Wpisy prawa użytkowania wieczystego na działkach nr [...] i [...]dokonano po dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazano.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż z mocy przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) Sąd rozstrzygając sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.
W niniejszej sprawie decyzja Starosty z dnia [...], poprzedzająca zaskarżoną decyzję organu odwoławczego jest dotknięta wadą nieważności wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 kpa.
Zgodnie z art. 107 § 1 kpa każda decyzja powinna obligatoryjnie zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
W przedmiotowej sprawie oryginał decyzji Starosty znajdujący się w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu przez organy orzekające w sprawie nie zawiera w ogóle żadnego podpisu, jak również imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby wydającej decyzję (k. 43-38 akt [...]).
Podkreślić należy, iż w aktach sprawy administracyjnej pozostaje oryginał decyzji, który jest jedynym autentycznym i pierwotnym dokumentem odzwierciedlającym sposób załatwienia sprawy. Oryginał decyzji znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej jest podstawą do wydawania uwierzytelnionych odpisów decyzji. W istocie dokument doręczany stronom postępowania w trybie art. 109 § 1 kpa nie jest "oryginałem decyzji", lecz odpisem "oryginału decyzji", mającym walor jej duplikatu. Takie jest też stanowisko judykatury, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2003 r. sygn. III RN 135/03, OSNP 2004 nr 16 poz. 274).
Decyzja organu I instancji jest więc w przedmiotowej sprawie nieważna z mocy prawa, zaś zaskarżona decyzja Wojewody, który utrzymał wadliwą decyzję w mocy, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co również stanowi podstawę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia jej nieważności.
Z względów wymienionych wyżej pominięto ustosunkowanie się do zarzutów skargi, odnoszących się do meritum sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...].
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ W. Batorowicz