Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2001 r. (...) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W. do wydania aktu w sprawie rozpoznania wniosku Anny D. z dnia 22 września 1999 r. w terminie 1 miesiąca, przy czym wymieniony w rozstrzygnięciu wniosek dotyczył niezgodnej z prawem lokalizacji butli gazowych.
Decyzją z dnia 19 czerwca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. W. odmówił wydania decyzji nakazującej likwidację składowiska gazu płynnego.
Pismem z dnia 5 sierpnia 2001 r. Anna D. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o zastosowanie środków wymienionych w art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Nowiny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zastosowanie środków o jakich mowa w art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o NSA możliwe jest tylko wtedy, gdy zachodzi stan rzeczy, w którym organ administracji publicznej nie wykonał obowiązku określonego w orzeczeniu Sądu. Tymczasem Sąd, rozpatrując w trybie art. 17 i art. 26 ustawy o NSA skargę na bezczynność organu nałożył jedynie obowiązek wydania aktu w sprawie rozpoznania wniosku Anny D. nie rozstrzygając o treści takiego aktu. Zatem, wydanie decyzji zawierającej wyczerpujące, choćby negatywne, odniesienie do wniosku i kończące postępowanie przed organem danej instancji, stanowiło wykonanie obowiązku nałożonego przez Sąd. Niezgodność orzeczenia organu z żądaniem strony mogło przy tym stanowić powód do wniesienia odwołania a nie wniosku opartego na art. 31 ustawy o NSA.
W przedstawionych okolicznościach oddalano wniosek stosując art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o NSA.