Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Prezydent Miasta K., powołując podstawy prawne z art. 149 § 3 i art. 150 kpa, odmówił wznowienia postępowania "w sprawie z wniosku E. P. o wypłacenie wyrównania kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy zasiłkiem przedemerytalnym a świadczeniem przedemerytalnym w okresie od [...] kwietnia 2000 r. do [...] stycznia 2001 r. zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 12001 r."
W uzasadnieniu decyzji podano, że E. P. dostarczył świadectwo pracy, w którym zmieniono sposób rozwiązania stosunku pracy na wypowiedzenie przez zakład pracy z przyczyn ekonomicznych. Organ pierwszej instancji uznał jednak, że nie było możliwe doprowadzenie do wypłacenia różnicy między wcześniej wypłaconym zasiłkiem przedemerytalnym a świadczeniem przedemerytalnym, gdyż od [...] stycznia 2001 r. E. P. nabył prawo do renty inwalidzkiej.
W odwołaniu od tej decyzji E. P. podnosił, że jego zamierzeniem było uzyskanie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy świadczeniem przedemerytalnym a zasiłkiem przedemerytalnym za okres od [...] kwietnia 2000 r. a [...] stycznia 2001 r. Wyjaśnił, że w wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r. sygn. [...] stwierdzono, że stosunek pracy z nim rozwiązano z przyczyn dotyczących zakładu pracy a w dniu [...] czerwca 2001 r. pracodawca wydał nowe, sprostowane świadectwo pracy potwierdzające ten fakt. W tej sytuacji powoływał się na podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 i 7 kpa.
Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że E. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] kwietnia 2000 r. Na podstawie przedstawionych wówczas dokumentów ustalono, że spełniał on warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego i od dnia [...] kwietnia 2000 r. przyznano mu prawo do takiego zasiłku, który pobierał do dnia [...] kwietnia 2001 r., kiedy to przyznano mu prawo do renty.
W okresie gdy E. P. pobierał zasiłek przedemerytalny przed sądem pracy toczyła się sprawa z jego powództwa przeciwko Fabryce Wyrobów Runowych "R." S.A. w K. o odprawę. W związku z treścią powoływanego w odwołaniu wyroku pracodawca zmienił świadectwo pracy wpisując, że stosunek pracy ustalił w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy z przyczyn ekonomicznych.
Organ odwoławczy uznał że nie zachodziła żadna z powoływanych przez E. P. podstaw wznowienia postępowania.
W kwestii stosowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa podniesiono, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody musiałyby istnieć w dniu wydania decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że wyrok sądowy zmieniający świadectwo pracy nie mógł być znany organowi pierwszej instancji w chwili wydawania decyzji o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego w dniu [...] kwietnia 2000 r. podczas gdy wyrok wydano [...] kwietnia 2001 r.
Nadto stwierdzono, że przesłanka z art.145 § 1 pkt 7 kpa zachodzi tylko wtedy gdy decyzję wydano w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Tymczasem wydając decyzję o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego organ zatrudnienia nie opierał się na innej decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądu.
Poza tym organ odwoławczy wytknął organowi pierwszej instancji, że uzasadnienie decyzji było lakoniczne i nie odnosiło się do żądania.
E. P. wniósł skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, którym zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa gdyż wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy w K. i sprostowanie świadectwa pracy przez pracodawcę na skutek tego wyroku należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji, były nimi nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał skoro pierwotne świadectwo pracy było wadliwe.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazywanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można było odmówić trafności zarzutowi błędnej interpretacji art. 145 § 1 pkt 5 kpa, choć nie do końca podzielić należało argumentację skarżącego.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymieniona w tym przepisie podstawa prawna wznowienia zachodzi wtedy gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że wyjście na jaw "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" nie musi występować łącznie. Brak takiego wymogu dotyczy też przesłanki istnienia tych elementów już w chwili wydawania decyzji. Wystarczającą przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania jest zatem wyjście na jaw nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję a istniejącej w chwili wydawania decyzji choć dowody potwierdzające tą okoliczność powstały później.
Organ odwoławczy błędnie przyjął, że zarówno jako nowe okoliczności jak i nowe dowody traktować należało wyrok sądu i nowe świadectwo pracy potwierdzające, że stosunek pracy ze skarżącym rozwiązano z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tymczasem nową, istotną dla rozstrzygnięcia okolicznością było to, że stosunek pracy rozwiązano z przyczyn dotyczących zakładu pracy, która to okoliczność potwierdzona została później (po rejestracji i wydaniu decyzji o prawie do zasiłku) choć istniała już w chwili rejestracji. Okolicznośc ta miała istotne znaczenie z punktu widzenia obowiązującego w chwili rejestracji i orzekania o prawie do świadczeń art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. nr 25, poz. 128 ze zm.) wiążącego w pkt 2 i 3 uprawnienia do świadczenia emerytalnego ze sposobem rozwiązania stosunku pracy.
Zauważyć należało, że w aktach sprawy brak było jakichkolwiek śladów wskazujących by w postępowaniu poprzedzającym przyznanie zasiłku przedemerytalnego rozważano kwestię przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Brak w szczególności wniosku o jakim mowa była w art. 37 L ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który to wniosek był warunkiem przyznania zarówno świadczenia jak i zasiłku przedemerytalnego. Uzasadnione więc było twierdzenie, że skarżący domagał się przyznania najkorzystniejszego świadczenia nie powołując się na szczególne przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Tym samym okoliczność z zakresu przyczyn rozwiązania stosunku pracy była okolicznością nową, nieznaną w dniu wydawania decyzji.
Trafnie natomiast organ odwoławczy przyjął, że nie zachodziła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 7 kpa choć błędnie przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 8 kpa.
Art. 145 § 1 pkt 7 kpa odnosi się do specyficznej sytuacji o jakiej mowa w art. 100 § 2 kpa to jest rozstrzygania zagadnień wstępnych w niecierpiących zwłoki przypadkach, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła. Zgodzić się też należało, że nie zachodziła sytuacja zmiany lub uchylenia innej decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które wydano decyzję, tyle, że prawidłowy wywód organu odwoławczego w tym zakresie dotyczył interpretacji art. 145 § 1 pkt 8 a nie pkt 7 kpa.
Dodatkowo podnieść należało, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym błędnie określono przedmiot postępowania, którego dotyczyło podanie zakwalifikowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Decyzją ostateczną bowiem zakończono postępowanie w przedmiocie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego a nie z wniosku o wypłacenie wyrównania.
Z wymienionych przyczyn uchylono decyzje organów obu instancji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania stosownie do art. 200 tejże ustawy. Sąd nie stosował art. 152 upsa mając na względzie, że zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.
W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy mieć należy na względzie przedstawioną interpretację art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W dalszej kolejności we wznowionym postępowaniu, konieczne będzie rozważenie czy zachodziły warunki wymienione w art. 37 k i 37 L ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mając na względzie, że skarżący wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego złożył najdalej w podaniu kwalifikowanym jako wniosek o wznowienie postępowania.
/-/E.Podrazik /-/R.Batorowicz /-/M.Dybowski
KB/