Uzasadnienie
Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy dotyczącej ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej we wsi C., Gmina M., oznaczonej numerami geodezyjnymi [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej-jednorodzinnej we wsi C., obejmującej działkę o nr ewid. [...] (uchwała Nr XXXVIII/332/01 Rady Miejskiej w M. z dnia 15 marca 2001r., opublikowanej w Dz.Urz.Woj.Wielkopolskiego Nr 34, poz. 548) ustalił jednorazową opłatę w wysokości [...]zł i nakazał jej uiszczenie przez M.Z. w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że w oparciu o wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tereny zabudowy mieszkaniowo-jednorodzinnej we wsi C., obejmujące działkę nr ewid. [...] zastosowano 30% stawkę służącą naliczaniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez biegłego naliczono kwotę określona w rozstrzygnięciu.
Powyższą decyzję zaskarżył M.Z. podnosząc, że nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości na skutek zmiany planu, albowiem działki zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną wcześniej, tj. na mocy uchwały z dnia 9 czerwca 1998r. Nr XLVIII/366/98 (Dz.Urz.Woj.Poznańskiego Nr 16, poz. 197 z 1998r.). Wobec czego uchwała z 15 marca 2001r. nie wprowadza w tej mierze żadnych zmian.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...]r. Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach decyzji wyjaśniono, że niniejsze postępowanie znajduje oparcie w treści normy prawnej wyrażonej w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zobowiązuje ona wójta, burmistrza albo prezydenta miasta do pobrania jednorazowej opłaty, określonej w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W § 7 uchwały Rady Miejskiej z dnia 15 marca 2001r. Nr XXXVIII/332/01 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej – jednorodzinnej we wsi C. obejmującego działkę nr ewid. [...]" ustalono stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 30%, a przesłankami ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest wzrost wartości nieruchomości, będący wynikiem uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbycie nieruchomości przed upływem pięciu lat od dnia, w którym plan lub jego zmiana stały się obowiązujące.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu stwierdzono, że uchwała Rady Miejskiej z dnia 9 czerwca 1998r. "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Gminy M., obejmujący tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i aktywacji gospodarczej w C." nie dotyczył przedmiotowych działek, lecz działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...].
Pomimo braku szerokiej argumentacji uzasadniającej naliczenie stosownej kwoty w decyzji organu I instancji, organ odwoławczy uznał, iż to uchybienie nie miało wpływu na merytoryczne załatwienie sprawy.
Skargę na powyższą decyzję wniósł M.Z. zarzucając, iż brak było podstawy prawnej do naliczenia przedmiotowej opłaty.
W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości, gdyż już w 1997r. grunty te były przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a wynika to z opracowania J.B. z dnia [...].1997r. Przedstawia ona plan podziału działek nr [...],[...],[...],[...],[...] do [...] oraz działki [...]. teren ten oznaczono symbolem 3 MN, czyli zabudowy jednorodzinnej – mieszkaniowej.
Dnia 9 czerwca 1998r. Rada Miejska w M. uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego. W § 3 planu zapisano, że "integralną częścią planu jest rysunek stanowiący załącznik nr 1". Rysunek ten stanowi niemal dokładne powtórzenie projektu sporządzonego przez J.B.
Postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz Miasta M. wydał postanowienie, w którym pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...] na 20 działek.
Skarżący zarzucił, że pomimo przedłożenia tych dokumentów w Samorządowym Kolegium Odwoławczym zostały one całkowicie pominięte przy rozpoznaniu odwołania. Skarżący wskazał też, że postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz Miasta M. wyraził zgodę na dokonanie zmiany sposobu podziału działki nr [...], tj. działki powstałej w wyniku podziału działki nr [...].
Wobec powyższego nie można przyjąć, że dopiero uchwałą z 2001r. dokonano zmiany przeznaczenia terenu z rolniczego na budowlany, co podkreślił organ odwoławczy, a powoływanie się na późniejszą uchwałę jest o tyle błędne, że nie dotyczy ona działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], albowiem były one objęte uchwałą z 1998r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, przytaczając argumenty wywiedzione w zaskarżonej decyzji, jakkolwiek sprostował swoje twierdzenie z decyzji, w którym podkreślał zmianę gruntów rolnych na budowlane i przyznał, że zmiana polegała na przeznaczeniu gruntów pod budownictwo mieszkaniowe na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.
Na rozprawie skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę dołączając do akt ponownie uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia 9 czerwca 1998r. dotyczącą działki nr [...], z której wydzielono działkę nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej... W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, a więc czy wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia i czy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy administracji nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego i nie rozważyły zastosowanego prawa.
Warunkiem wymierzenia tzw. renty planistycznej jest:
- - wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- - zbycie nieruchomości w terminie 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania stał się obowiązujący.
Jak wynika z treści Uchwały nr XLVIII/366/98 Rady Miejskiej w M. z dnia 9 czerwca 1998r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M., obejmujący tereny zabudowy mieszkaniowej – jednorodzinnej i aktywacji gospodarczej w C. gmina M., działki o nr geodezyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...], ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego nr 16, poz. 196 z 30 lipca 1998r., działka nr [...] leżała na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i oznaczona była symbolem MN.
Tenże plan ustalał dla terenów MN wyznaczenie terenu działek zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, zakładał adaptację istniejących działek i postuluje wydzielenie dalszych 26; proponowane linie podziału miały charakter postulatywny; wielkość działek zróżnicowana – 600m2 do 1300m2.
Jak wynika z zarzutów skarżącego, podnoszonych już w odwołaniu, działka [...] objęta planem z 1998r. uległa dalszemu podziałowi i właśnie z niej wydzielono działkę nr [...], a dalej z działki [...] wydzielono kolejne od nr [...] - do [...].
Powyższe twierdzenia skarżącego są wiarygodne w świetle załączonego postanowienia Burmistrza Gminy M. (k. 9 akt) oraz decyzji zatwierdzającej podział z 9 maja 1998r. Burmistrza Gminy M. zamieszczonej w operacie szacunkowym.
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i wyjaśnienie zarzutów M.Z. pozwoliłoby na stwierdzenie czy na skutek zmiany planu, uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/332/01 Rady Miejskiej w M. z dnia 15 marca 2001r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 34 poz. 548, wartość nieruchomości wzrosła, skoro jak twierdzi skarżący, teren na którym były położone działki objęte decyzją był terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od 1998r. i takim pozostał podczas uchwalania planu w 2001r. na co zdają się wskazywać wyrysy planu.
Jeżeli informacja geodezyjna, choćby wyciąg z rejestru gruntów przy porównaniu stanu uprzedniego oraz stanu w dacie wydawania decyzji zarzuty skarżącego - do których się nie odniesiono – potwierdziły się, wówczas wadliwym byłby operat będący podstawą rozstrzygnięcia, który stwierdza, że na skutek zmiany planu teren z zabudowy mieszkaniowej uzyskał przymiot zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Jak już wspomniano wyżej, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego należy do organu administracyjnego rozstrzygającego sprawę i skoro stan ten jest wątpliwy, a organ odwoławczy w tym zakresie postępowania nie uzupełnił i odniósł się wadliwie do zarzutów odwołującego się np. stwierdzając, że na skutek zmiany planu teren z rolniczego stał się budowlanym, co jest oczywistym błędem, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 20012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.), należało zaskarżone decyzje uchylić, o czym orzeczono w sentencji wyroku.
/-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka
MarK