Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 marca 2017 r. I. K. wniósł skargę na postanowienie Wojewody z dnia 7 lutego 2017r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność jego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 5 grudnia 2016 r., nr [...] W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy – skarżący wystąpił w niej o zwolnienie z wpisu sądowego (k. 3 akt sądowych).
Postanowieniem dnia 9 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił I. K. przyznania prawa pomocy (k. 27-31 akt sądowych).
Od powyższego postanowienia I. K. złożył sprzeciw (k. 37 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 43 akt sądowych). Doręczając je Sąd pouczył skarżącego, że jest ono niezaskarżalne (k. 55 akt sądowych).
Pismem z dnia 27 lipca 2017 r. I. K. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 6 lipca 2017 r. (w zażaleniu błędnie oznaczono datę "08.07.17 r.") domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i uchylenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2017 r. Dodatkowo wskazał na konieczność uzupełnienia sprostowania zaskarżonego postanowienia w części orzekającej i wystąpił ponownie o zwolnienie go z kosztów wpisu sądowego w części oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana.
Mając na uwadze powyższe regulacje oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Ubocznie Sąd wyjaśnia, że zawarte w treści zażalenia, ponowione wnioski przyznanie prawa pomocy, we wskazanym w nich zakresie zostaną odrębnie rozpoznane przez referendarza sądowego (z uwzględnieniem przedłożonego przez I. K. formularza PPF – k. 59 akt sądowych).
/-/ J. Szuma