Uzasadnienie
Z.M. pismem z [...] października 2003 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. o rozpatrzenie nieprawidłowości związanych ze złym stanem technicznym nieruchomości położonej w S. przy ul.[...] położonej na działce oznaczonej geodezyjnie [...]. Domagał się zamurowania okien wychodzących na jego posesję oraz rozstrzygnięcia sprawy związanej ze spadającymi tynkami. Powyższy wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. potraktował jako dwie odrębne sprawy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016) organ I instancji nakazał właścicielce nieruchomości Z.M. usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w budynku mieszkalnym położonym w S. przy ul. [...] polegających na skuciu ze ściany szczytowej zniszczonego tynku podając termin do dnia 15 kwietnia 2004 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że po dokonaniu oględzin ustalono, że na ścianie szczytowej budynku mieszkalnego położonego w linii granicznej dzielącej nieruchomość Z.M. i Z.M. znajdują się fragmenty zniszczonego tynku. Z uwagi na fakt, że są częściowo odspojone od podłoża na skutek czynników atmosferycznych, zwisające fragmenty tynku odpadają stwarzając zagrożenie.
Odwołując się do przepisu art. 61 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., który stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, organ budowlany wydał nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Od powyższej decyzji odwołał się Z.M., który domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy, a w części związanej z tematem zaskarżonej decyzji domagał się nakazania ponadto otynkowania budynku, co jego zdaniem dopiero zabezpieczy zły stan techniczny domu, a także poprawi wygląd estetyczny.
Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że prawidłowo nakazano usunięcie fragmentu opadającego tynku eliminując w ten sposób ewentualny stan zagrożenia. Natomiast nie było potrzeby i możliwości nakazania otynkowania ściany budynku. O wszelkich inwestycjach dotyczących obiektu budowlanego decyduje jego właściciel, chyba że wykonanie robót budowlanych w jego obrębie wiąże się z usunięciem stanu zagrożenia lub doprowadzeniem obiektu do zgodności z prawem.
Skargę na powyższą decyzję złożył Z.M., który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7 kpa i art. 107 § 3 kpa. Pełnomocnik skarżącego w skardze zarzucał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jakie fakty zostały uznane za udowodnione oraz na podstawie jakich dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi zarzucane w skardze naruszenie przepisu art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 7 stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jest oczywiste, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji mogą być jedynie takie dowody, które zostały przeprowadzone w ramach postępowania w danej sprawie.
Należy tutaj wskazać, że w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazano, iż ustaleń stanu faktycznego dokonano na podstawie oględzin, natomiast oględzin obiektu budowlanego w obecności zarówno skarżącego Z.M. i uczestniczki postępowania Z.M. dokonano w dniu [...] listopada 2003 r. Wynika z nich zarówno stan budynku opisujący istniejące otwory okienne i drzwiowy oraz stan tynków. Do powyższego protokołu dołączony jest szkic sytuacyjny jak również zdjęcia fotograficzne spornego budynku.
W zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jednoznacznie wskazano, że na podstawie tychże oględzin oraz fotografii była pełna podstawa do ustalenia przez organ I instancji decyzji nakazującej dokonanie skucia odpadającego tynku. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut zawarty w skardze, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł (...), zaś uzasadnienie prawnej – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji organ II instancji zaaprobował podaną w decyzji I instancji podstawę prawną – przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Przepis prawa materialnego będący podstawą zaskarżonej decyzji stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.
Dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotu niniejszej sprawy nie było ani konieczne ani celowe ustalanie przez organ administracji państwowej, czy budynek zajmowany przez Z.M. jest zabytkiem.
W ocenie sądu administracyjnego wszystkie elementy, jakimi powinna się charakteryzować decyzja administracyjna w niniejszej sprawie zostały zachowane.
Skarga w ocenie Sądu jest nieuzasadniona i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/ E. Brychcy /-/ B. Kamieńska /-/ A. Łaskarzewska