Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej: Kolegium) – po rozpoznaniu odwołania E. K. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2014 r. znak [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w kwocie 11,06 zł miesięcznie na opłacenie kosztów prowadzenia rachunku bankowego oraz na opłaty za użytkowanie karty bankowej związanej z korzystaniem z rachunku – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję tę wydano w następującym stanie sprawy.
W piśmie z dnia 3 października 2014 r. E. K. (dalej: "wnioskodawca", "zainteresowany" lub "strona") zwrócił się do Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent Miasta) m.in. o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie kosztów prowadzenia jego rachunku bankowego w wysokości 8,90 zł miesięcznie oraz "opłaty za kartę zgodnie (...) z TPIO wynoszącą 2,16 miesięcznie", razem 11,06 zł na miesiąc.
Prezydent Miasta, wydając decyzję z dnia 23 października 2014 r., odmawiającą wnioskodawcy udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie kosztów związanych z użytkowaniem rachunku bankowego, powołał się na przepisy art. 8 ust. 1, 3 i 4, art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 4 oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182, z późn. zm. [aktualnie: Dz.U. z 2015 r., poz. 163, z późn. zm.] - dalej: u.p.s.). Wyjaśnił, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalił, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu komunalnym, jest bierny zawodowo, nie pracuje i nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy [z uwagi na schorzenia kręgosłupa i układu krążenia].
W zakresie sytuacji finansowej wnioskodawcy organ ustalił, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dysponował on zasiłkiem okresowym w kwocie 283 zł oraz dodatkiem mieszkaniowym w kwocie 219,67 zł, łącznie kwotą 502,67 zł, co stanowi dochód niższy od kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 542 zł.
W ocenie organu opłata za prowadzenie rachunku bankowego oraz opłata za użytkowanie karty [wydanej do rachunku bankowego] nie stanowią niezbędnej potrzeby wnioskodawcy, na zaspokojenie której mógłby zostać przyznany zasiłek celowy na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. Ponadto organ podniósł, że udzielenie pomocy w tej formie ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny i nie ulega wątpliwości, że organ nie może zaspokoić wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości oraz spełniać każde żądanie obywatela. W tym zakresie organ odwołał się do poglądów orzecznictwa. Zwrócił także uwagę na to, że wcześniej zainteresowany nie składał wniosków o zaspokojenie potrzeby w zakresie kosztów użytkowania rachunku bankowego i opłacał te koszty z własnych środków, co zdaniem organu pozwala założyć, że nadal tak może czynić, ponieważ jego sytuacja finansowa w ostatnim półroczu nie uległa zmianie.
Wskazując na zakres dotychczas udzielonego zainteresowanemu wsparcia, organ podał, że została przyznana wnioskodawcy pomoc w formie ustalenia prawa do świadczeń z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - na okres 90 dni; kolejnymi decyzjami z dnia 13 października 2014 r. udzielono również stronie pomocy pieniężnej w formie: 1) zasiłku okresowego od 1 października do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 274 zł miesięcznie, 2) zasiłku celowego na zakup żywności za październik 2014 r. w kwocie 250 zł, 3) zasiłku celowego na października 2014 r. na dopłatę do rachunku za gaz w kwocie 90,48 zł.
W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta wnioskodawca, kwestionując prawidłowość ustaleń faktycznych i podejmowane w jego sprawie działania organu ([...]), podniósł, że już w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. zwrócił się o wsparcie finansowe na ten cel począwszy od marca 2014 r. Ponadto stwierdził, że nie posiada innych dochodów niż pomoc z[...] [ośrodka], w tym jedynie 250 zł miesięcznie na żywność, a pożyczane od znajomych pieniądze na pokrycie innych niezbędnych potrzeb życiowych, nie są jego środkami własnymi.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium uznało, że stan faktyczny sprawy został przez organ I instancji ustalony prawidłowo. W tym kontekście odwoławczy powołał przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. i potwierdził stanowisko Prezydenta Miasta co do tego, że dochód miesięczny wnioskodawcy we wrześniu 2014 r. wyniósł 502,67 zł (zasiłek okresowy na kwotę 283 zł i dodatek mieszkaniowy na kwotę 219,67 zł) i jest niższy od kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej. Zarazem Kolegium stwierdziło, że organ I instancji podkreślił, iż w różnej formie zaspokaja potrzeby bytowe strony, w tym w sposób nieprzerwany przyznawany jest zasiłek celowy w kwocie 250 zł na zakup żywności, a wnioskodawca otrzymuje również jeden gorący posiłek o wartości 8,50 zł, tj. pomoc o wartości miesięcznie 255 zł. Zdaniem Kolegium, uwzględniając posiadane przez zainteresowanego środki, może on sam ponosić miesięczne koszty prowadzenia rachunku bankowego, jak i koszty użytkowania karty; tym bardziej, że jest to kwota 11,06 zł, a wiec mieszcząca się w możliwościach finansowych strony, która otrzymuje zasiłek okresowy.
Ponadto Kolegium podtrzymało stanowisko organu I instancji co do tego, że ponoszenie opłat za prowadzenie konta bankowego oraz użytkowanie kart [wydanych do rachunku] nie jest w świetle art. 39 ust. 1 1 i 2 u.p.s. nie dotyczy zaspokajania niezbędnej potrzeby bytowej, a jej poniesienie przez organ pomocy społecznej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami pomocy społecznej wskazanymi w art. 2-art. 4 u.p.s.
W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2015 r. zainteresowany przedstawił argumentacje analogiczną do podanej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, że [ośrodek] w pobliskich placówkach nie ma kasy i gdyby nie pomoc sąsiedzka - łącznie ok. 100 zł na pokrycie kosztów rachunku bankowego, to pozbawiony byłby pomocy z [ośrodka]. Nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że pokrycie tych kosztów mieści się jego możliwościach finansowych ze względu na przyznany mu zasiłek okresowy. W tym zakresie podniósł, że otrzymuje zasiłek okresowy na ściśle określone cele uzgadniane wcześniej z pracownikiem socjalnym [ośrodka] i w kwocie tego zasiłku nie ma żadnej dodatkowej rezerwy finansowej "(nawet 5-ciu złotych)" na inne nieprzewidziane wcześniej wydatki. wysokość zasiłku okresowego jest dostosowywana do zgłaszanych przez niego potrzeb, tzn. że pracownik organu w trakcie wywiadu ustala, jakie są potrzeby skarżącego i oblicza wysokość zasiłku okresowego; w tym kontekście skarżący "nie ma nawet 5 złotych".
Skarżący podniósł, że organ I instancji nie chciał przyznać mu kwoty 10 zł na usługę fryzjerską, a ostatecznie po roku, uznając ją za niezbędną potrzebę bytową, udzielił stronie zadanej na ten cel pomocy. W związku z tym stwierdził, że uznaniowo może być mu przyznana odpowiednia kwota również na pokrycie kosztów prowadzenia rachunku bankowego.
Zakwestionował również stwierdzenie Kolegium co do tego, że dodatkowo otrzymuje również pomoc na dożywianie w postaci jednego gorącego posiłku o wartości 8,50 zł, a więc 255 zł miesięcznie, bowiem nie otrzymuje pomocy o wartości 505 zł na potrzeby żywieniowe, ale jedynie 250 zł zasiłku celowego na zakup żywności.
W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że dochód miesięczny wnioskodawcy we wrześniu 2014 r. wyniósł 502,67 zł, na który składa się kwota zasiłku okresowego (283 zł) i kwota dodatku mieszkaniowego (219 zł miesięcznie), wobec czego nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego 542 zł. Ponadto Kolegiom podniosło, że przedmiot skargi niejako przestał istnieć, gdyż wnioskodawca podpisał z Miastem w dniu 8 kwietnia 2015 r. umowę o korzystanie z karty przedpłaconej do konta, którego koszty ponosi Miasto Poznań.
Na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i podniósł, że skarżący zarzuca naruszenie art. 39 ust. 1 u.p.s., bowiem jego zdaniem opłata za prowadzenie konta bankowego stanowi niezbędną potrzebę bytową. Nadto pełnomocnik zaprzeczył, że uruchomiono dla skarżącego przedpłaconą kartę płatniczą do konta, którego koszty miałoby pokrywać Miasto Poznań. Pełnomocnik skarżącego wniósł również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały opłacone nawet w części. Skarżący poparł argumentację swojego pełnomocnika, a nadto podał, że bez karty bankomatowej do swojego rachunku bankowego nie mógłby odbierać pieniędzy [ośrodka]. Podniósł, że wysokość zasiłku okresowego jest dostosowywana do zgłaszanych przez niego potrzeb, tzn. że pracownik organu w trakcie wywiadu ustala, jakie są potrzeby skarżącego i oblicza wysokość zasiłku okresowego; w tym kontekście skarżący "nie ma nawet 5 złotych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola działania organów pomocy społecznej w zakresie odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na opłacenie kosztów prowadzenia rachunku bankowego oraz opłaty za użytkowanie karty bankowej związanej z korzystaniem z rachunku (karty bankomatowej) - łącznie w kwocie 11,06 zł miesięcznie.
Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 39 ust.1 i 2 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może być przyznany na pokrycie części, całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, kosztów pogrzebu. Tym samym, rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy, organ musi kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 u.p.s., a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna stanowi bowiem instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.).
Stąd też warunkiem korzystania z pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności ustalenie, że jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi zasobami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania (art. 7 u.p.s.). Tym samym ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej.
Równocześnie, jak wynika z powołanych powyżej przepisów, wysokość przyznanego świadczenia zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Innymi słowy, organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, pozostawiając kwestię możliwości jego przyznania oraz jego wysokości swobodnemu uznaniu organu administracji publicznej. Pamiętać jednak należy, że organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swoich uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie.
Co więcej, podjęte przez niego ustalenia muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (decyzji administracyjnej). Fakultatywność i uznanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego nie oznacza bowiem pełnej dowolności i nie może prowadzić do rozstrzygnięć arbitralnych, wymykających się weryfikacji.
Zauważyć również należy, że wykładnia przepisów art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już wcześniej wskazano, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd też w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze.
Odnosząc przedstawione rozważania prawne do realiów niniejszej sprawy, zauważyć należy, że we wrześniu 2014 r., a więc w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku w niniejszej sprawie, skarżący otrzymywał pomoc w formie zasiłku celowego na żywność w kwocie 250 zł oraz dodatku mieszkaniowego w kwocie 219,67 zł, nie uzyskując dochodu z innych źródeł. Łącznie dochód ten wynosił 502,67 zł, wobec czego nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. dla osoby samotnie gospodarującej kwotę 542 zł. Takie też było podstawie ustalenie organu I instancji i Kolegium.
Wprawdzie skarżący trafnie zwrócił uwagę na błędne stwierdzenie Kolegium, które odwoływało się do stanowiska organu I instancji, że skarżący rzekomo poza kwotą 250 zł zasiłku celowego na żywność otrzymuje również pomoc w postaci gorących posiłków o łącznej wartości 255 zł, jednak to uchybienie Kolegium nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro Kolegium prawidłowo ustaliło miesięczny dochód skarżącego we wrześniu 2014 r. na kwotę 502,67 zł, a zatem faktycznie abstrahując od wartości domniemanej pomocy w postaci gorących posiłków. Ponadto organ I instancji, do którego stanowiska odwołało się Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie twierdził, że udzielił wcześniej skarżącemu również pomocy w postaci gorącego posiłku. Wartość tego rodzaju pomocy została jedynie wspomniana we wstępnym uzasadnieniu do planowanej decyzji Prezydenta Miasta przyznającej stronie pomoc na zakup żywności w kwocie 250 zł - jako wartość referencyjna dla skalkulowania wysokości zasiłku celowego na zakup żywności.
W ocenie Sądu stwierdzone uchybienie Kolegium wprawdzie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro organy prawidłowo, w granicach uznania administracyjnego, przyjęły, że udzielana stronie pomoc w postaci zasiłku okresowego – tak w dacie miesiącu poprzedzającym złożenia wniosku, jak i w dacie rozstrzygania przez organ I instancji – stanowi adekwatne wsparcie do potrzeb wnioskodawcy i możliwości ośrodka pomocy społecznej. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają sprzeczne twierdzenia stron postępowania co do tego, czy od kwietnia 2015 r. uruchomiono dla skarżącego przedpłaconą kartę płatniczą do konta, którego koszty miałoby pokrywać Miasto Poznań. Stanowiska te dotyczą okoliczności pozbawionych doniosłego znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia organów dotyczących konkretnego stanu faktycznego aktualnego na dzień podjęcia przez Kolegium zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu koszty związane z korzystaniem z rachunku bankowego, tj. koszt prowadzenia takiego rachunku, jak i użytkowania karty bankomatowej mogą określonych sytuacjach być uznane za związane z niezbędną potrzebą życiową. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko skarżącego, a nie poglądy Kolegium. Jeżeli rachunek bankowy służy przekazywaniu kwot udzielanie danej osobie pomocy finansowej przez organy pomocy społecznej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie (wynika z treści decyzji o przyznaniu wsparcia finansowego), a inne sposoby przekazywania takiej pomocy są mniej efektywne organizacyjnie lub kosztowo, czy wręcz wykluczone (skarżący twierdzi, że filie ośrodka pomocy społecznej na Jeżycach nie prowadzą kas, a skarżony organ temu nie przeczy), to zasadnie można rozważać uznanie zwykłych kosztów związanych z korzystaniem z takiego rachunku (jego prowadzenia, jak i używania karty bankomatowej) za dotyczące niezbędnej potrzeby bytowej.
Podkreślić jednak należy, że zdaniem Sądu sfinansowanie tej potrzeby skarżący powinien zabezpieczyć w ramach przyznawanego mu regularnie zasiłku okresowego (we wrześniu 2014 r. w kwocie 283 zł, zaś w następnych miesiącach 2014 r. w kwocie 274 zł). W tym zakresie stanowisko organów jest trafne i nie przekracza granic uznania administracyjnego.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, nie można uznać, że zasiłek okresowy został przyznany stronie na zaspokojenie ściśle określonych potrzeb bytowych i nie może być przeznaczony na pokrycie innych kosztów. Nawet jeżeli skalkulowanie jego wysokości opiera się na ocenie zgłaszanych potrzeb w trakcie wywiadu środowiskowego, to wydatkowanie kwot zasiłku okresowego pozostawione jest uznaniu osoby otrzymującej wsparcie. Wynika to z samej istoty zasiłku okresowego, który w przeciwieństwie do zasiłku celowego nie jest i nie może być przyznawany na zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, nawet jeżeli z jego kwoty koszty takiej potrzeby są faktycznie pokrywane. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje m.in. osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego.
Dodać należy, że zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s.). Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym takiej osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 3 pkt 1), ale nie mniej niż 20 zł (art. 38 ust. 4 u.p.s.). W tym wypadku zatem ustawodawca wyznaczył granice w ramach których organ może decydować o wysokości zasiłku, na zasadzie uznania administracyjnego, jednak samo przyznanie zasiłku okresowego jest obligatoryjne.
Natomiast, jak wynika z art. 39 u.p.s., zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym, którego przyznanie w pełni zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu, o czym już była wcześniej mowa. Ten rodzaj pomocy jest przyznawany na ściśle określone w decyzji administracyjnej cele, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów potrzeb określonych w art. 39 ust. 2 i 3 u.p.s.
Z zawartego w aktach postępowania kwestionariusza wywiadu środowiskowego i zestawienia wydatków (w ujęciu miesięcznym) wynika, że skarżący ponosi miesięczne koszty stałe związane z utrzymaniem mieszkania w kwocie 482,74 zł, tj. koszty z tytułu czynszu za mieszkanie (307,54 zł), za energię elektryczną (39,16 zł), za gaz 30,66 zł), za leki (40,92 zł), telefon 16,66 zł, TV (26,90 zł), podatek od nieruchomości (2,48 zł), użytkowanie wieczyste (3,48 zł) oraz za środki czystości (15 zł). Zabezpieczenie pokrycia kosztów tych potrzeb zapewnia mu dodatek mieszkaniowy w kwocie 219,67 zł i zasiłek okresowy w miesięcznej kwocie od 283 zł (wrzesień 2014 r.) do 274 zł (na kolejne miesiące 2014 r.).
Ponadto w październiku 2014 r. została stronie przyznana pomoc na dopłatę w kwocie 90,48 zł do rachunku za gaz za ten miesiąc. Z kolei na zaspokojenie potrzeby żywnościowej skarżący otrzymał w październiku 2014 r. wsparcie w wysokości 250 zł zasiłku celowego na zakup żywności.
Mając na uwadze wszystko powyższe stwierdzić należy, że w okresie, w którym skarżący wystąpił z wnioskiem oraz w którym wydano zaskarżoną w tej sprawie decyzję, korzystał on z regularnego wsparcia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego, jak i z pomocy doraźnej w postaci zasiłków celowych na zaspokojenie jego niezbędnych potrzeb bytowych. W tych warunkach organ mógł zasadnie rozważyć, które ze zgłaszanych potrzeb są istotniejsze i udzielić wnioskodawcy pomocy stosownie do jego sytuacji oraz warunków udzielania wsparcia i możliwości pomocy społecznej.
Sąd uznaje za stosowne jeszcze raz przypomnieć, że w myśl zasady pomocniczości - pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ponadto, jak wynika z przywołanego art. 2 ust. 1 u.p.s., zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób tego wymagających w przezwyciężaniu trudności, a nie zaspokajanie ich wszystkich niezbędnych potrzeb. Tym samym, skoro skarżącemu poza regularnie wypłacanym zasiłkiem okresowym przyznano pomoc finansową w wymiernym zakresie, na pokrycie znacznej części jego podstawowych potrzeb (na zakup żywności i pokrycie części kosztów eksploatacji mieszkania), to w pozostałym zakresie skarżący powinien zadbać samodzielnie o zaspokojenie innych swoich potrzeb. Tym bardziej, że pomoc społeczna jedynie wspiera osoby w trudnych sytuacjach życiowych, a nie wyręcza w przezwyciężaniu takich trudności.
Odnosząc się z kolei do samego postępowania, jakie zostało przez organy przeprowadzone w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że poza już wcześniej wytkniętym nieistotnym naruszeniem przez Kolegium przepisów postępowania – zasadniczo zostało ono przeprowadzone prawidłowo. W szczególności, zgodnie z art. 106 ust. 4 u.p.s. decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia poprzedzono przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego. Wywiad ten pozwolił pracownikowi socjalnemu dokonać właściwej analizy okoliczności sprawy i oceny sytuacji wnioskodawcy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił, o czym orzekł w punkcie I części rozstrzygającej wyroku.
O wynagrodzeniu ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu - Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., uwzględniając zasady określone w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych i wniosek pełnomocnika.