Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Burmistrz K. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") ustalił na rzecz B. i T. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na budynek usługowy (zakład tapicerski) z częścią mieszkalną i garażową z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr [...] i w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr [...] do decyzji.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że B. i T. K. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego Burmistrz K. stwierdził, że omawiane przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na terenie o funkcji mieszkaniowej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i gospodarczo-garażowa, zabudowa zagrodowa i zabudowa usługowa. Gabaryty i formy obiektów architektonicznych są częściowo ujednolicone. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się obszar, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący na tym terenie zabudowę o funkcji mieszkaniowej. Kwestia kontynuacji funkcji przez nową zabudowę powinna być przy tym rozumiana szeroko, nie ograniczając się tylko do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie do działki inwestora. Wszelkie wątpliwości powinny być zarazem rozstrzygane na korzyść osoby ubiegającej się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też ustalono warunki zabudowy dla poruszanej inwestycji.
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. A. J. i E. J. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., wskazując, że są niezadowoleni z wydanego rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2016 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie obowiązuje aktualnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne było zatem wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 61 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następnie, że szerokość elewacji frontowej działki inwestora wynosi 60 m, a zatem obszar analizowany powinien być wyznaczony w odległości co najmniej 180 m. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w oparciu o większy promień, obejmując nim również teren, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na terenie poddanym analizie znajduje się w przeważającej mierze zabudowy mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa garażowa i zabudowa gospodarcza. Występuje tam również zabudowa usługowa. Kontynuacja funkcji powinna być przy tym rozumiana jako skonfigurowanie nowej zabudowy z istniejącym w danym miejscu porządkiem zagospodarowania terenu.
Tym samym wymóg ten zostaje spełniony, o ile planowana zabudowa nie godzi w zastany stan rzeczy. Oznacza to w kontekście rozpatrywanej sprawy, że nowy obiekt budowlany nie musi być wyłącznie budynkiem mieszkalnym. Zabudowie mieszkaniowej może również towarzyszyć zabudowa usługowa, handlowa lub usługowa. Przesłanka kontynuacji funkcji powinna być zatem rozumiana szeroko. Dlatego w niniejszej sprawie dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa, mimo występowania w obszarze analizowanym jedynie zabudowy o funkcji mieszkaniowej. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, wskazując na zgodność inwestycji z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
A. J. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie, (2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, (3) art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niepełne zastosowanie, (4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez wadliwe uznanie, że powstanie zakładu tapicerskiego stanowi kontynuację zabudowy o funkcji mieszkaniowej, (5) § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) polegające w istocie na niewykonaniu analizy urbanistycznej, zwłaszcza w zakresie funkcji zabudowy, i (6) art. 15 k.p.a. przez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że rozważane postępowanie dotyczy obiektu, którego legalność budowy i użytkowania nie została stwierdzona przez żaden z organów administracji publicznej. Obiekt ten znajduje się w stanie surowym i jako taki nie może być w ogóle użytkowany. Skarżący zaznaczył zarazem, że zmiana użytkowania, jakiej domaga się inwestor, nie jest możliwa w świetle art. 54 pkt 1 u.p.z.p., gdyż niezbędna jest w tym przypadku przebudowa istniejącego budynku garażowo-gospodarczego. Takie roboty budowlane powinny być zatem przedmiotem wniosku inwestora.
Ponadto skarżący zauważył, że uzasadnienia decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji są wadliwe, gdyż nie zawierają części historycznej. Nie jest również jasne, na jakiej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że szerokość frontu działki inwestora wynosi 60 m. Żaden z organów administracji publicznej nie rozważył przy tym, która granica działki stanowi jej front, mimo że działka ta usytuowana jest od strony dwóch ulic. Poza tym wydane decyzje są niekompletne, gdyż nie zawierają wyników analizy, o jakich mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Nie podano również pełnej informacji o osobie, której powierzono sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku organów administracji publicznej, nie można przyjąć, że planowana inwestycja kontynuuje dotychczasową zabudowę. Inwestorzy prowadzą bowiem działalność gospodarczą nakierowaną na produkcję mebli tapicerowanych, która ma niewątpliwie charakter uciążliwy.
Trudno również określić, na jakiej działce w ocenie organu I instancji występuje zabudowa usługowa. Poza tym w decyzji o warunkach zabudowy mowa jest o odprowadzaniu ścieków do zbiornika bezodpływowego. Tymczasem postanowienie to nie było przewidziane we wniosku inwestora. Nie wskazano również dowodu potwierdzającego możliwość korzystania przez inwestora z istniejącego zjazdu. W zaskarżonej decyzji nie określono również żadnych wymogów dotyczących wyznaczenia miejsc postojowych dla właściciela zakładu, pracowników, klientów oraz pojazdów obsługujących zakład dostawczy, co należy uznać za rozwiązanie niepełne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] października 2015 r. B. i T. K. wystąpili do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku garażowo-gospodarczego na budynek mieszkalno-, garażowo-usługowy i handlowy, tj. zakład tapicerski (k. 1-8 akt adm. organu I instancji).
Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Konkluzję tę potwierdza także art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w świetle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Szczegółowy tryb sprawdzania, czy dana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jak wynika przy tym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, niemniejszej jednak niż 50 m. Prawodawca wyjaśnia zarazem w § 2 pkt 5 przytoczonego rozporządzenia, że wyrażenie "front działki" odnosi się do części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi wadliwego przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wspomniana analiza została wykonana w terenie w dniu [...] grudnia 2015 r., a samo opracowanie sporządzono w dniu [...] grudnia 2015 r. (k. 37-54 akt adm. organu I instancji). Analizując to opracowanie, należy najpierw zauważyć, że obszar, na którym badano ład architektoniczno-urbanistyczny, został wyznaczony arbitralnie, a zatem wadliwie. Działka inwestora położona jest bowiem u zbiegu ul. [...] i ul. [...]. Organy administracji publicznej powinny zatem na początku ustalić, od której strony – od strony ul. [...] czy ul. [...] – znajduje się front tej posesji. Cel ten mógł być osiągnięty np. w drodze wezwania inwestora do sprecyzowania swojego wniosku z dnia [...] października 2015 r. Dopiero następnie możliwe jest wyznaczenie szerokości elewacji frontowej działki inwestora, co z kolei stanowi podstawę do wyznaczenia obszaru analizowanego w oparciu o § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Tymczasem powyższe zagadnienie nie było w ogóle rozważane przez organy administracji publicznej, co doprowadziło do wadliwości sporządzonego opracowania.
Niemniej omawiana analiza urbanistyczna obarczona jest także dalszymi wadami. Na podstawie części graficznej tego opracowania można bowiem jedynie ogólnie stwierdzić, że odległość względem granicy działki inwestora, w jakiej wyznaczono obszar analizowany, wielokrotnie przewyższa szerokość elewacji tej posesji zarówno od strony ul. [...], jak i od strony ul. [...]. Odległość ta nie jest jednak podana dokładnie, podobnie jak brakuje również wskazania punktu wyjścia do jej wyliczenia, tj. szerokość elewacji nieruchomości inwestora. Co więcej, informacje te nie są zawarte również w części tekstowej analizy urbanistycznej, która zresztą okazała się także wadliwa. Organy administracji publicznej nie podjęły ponadto żadnej próby usunięcia tej niejasności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzestało jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że rozważana odległość jest większa niż minimalna odległość wynikająca z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.
Uwaga ta jest jednak niewystarczająca, by zwolnić się z zarzutu dowolności przyjętych ustaleń. Organy administracji publicznej mogą bowiem rozszerzyć obszar analizowany poza jego minimalny zakres wynikający z § 3 ust. 1 wymienionego aktu wykonawczego. Taki zabieg musi być jednak uzasadniony w szczególności przez odwołanie się do specyfiki badanego obszaru. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej nie przedstawiły natomiast żadnego wyjaśnienia dla rozszerzenia obszaru analizowanego.
Wątpliwości budzi również część tekstowa omawianej analizy urbanistycznej. Dokument ten jest bowiem nieczytelny i niejasny, stanowiąc raczej zbiór odręcznych notatek niż opracowanie dokładnie opisujące parametry ładu przestrzennego. Uwagi zawarte w części opisowej wymienionej analizy urbanistycznej są przy tym zdawkowe i nieprecyzyjne. Nie wskazują wyraźnie, na podstawie jakich danych poczyniono zawarte w niej ustalenia. Brakuje m.in. odniesienia do poszczególnych działek, jak i wyjaśnienia odległości, w oparciu o którą wyznaczono obszar analizowany. Konsekwentnie zatem należy stwierdzić, że analiza urbanistyczna z dnia [...] grudnia 2015 r. została sporządzona wadliwie, a jako opracowanie jest nierzetelna i nie może stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla poruszanej inwestycji. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, uzasadniając tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego kontrolowanych rozstrzygnięć.
Abstrahując od powyższych wad, trzeba także wskazać, że spełnienie przez planowaną inwestycję wymogu kontynuacji funkcji może budzić wątpliwości nawet w świetle analizy urbanistycznej w kształcie zaaprobowanym przez organy administracji publicznej. Z powyższego opracowania wynika bowiem, że na badanym terenie znajduje się niemal wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa oraz zabudowa garażowo-gospodarcza. Zabudowa usługowa, zgodnie z opisem na części graficznej analizy urbanistycznej, zlokalizowana jest natomiast głównie na działce nr [...], na której usytuowane jest przedsiębiorstwo wulkanizacyjne. Posesja ta dostępna jest jednak z innej drogi publicznej niż działka inwestora, a nadto znajduje się przy granicy obszaru analizowanego. Uwzględniając zarazem sygnalizowane wyżej zastrzeżenia co do prawidłowego zastosowania § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, wątpliwości może budzić przyjęcie działki nr [...] jako podstawy do wnioskowania o kontynuacji funkcji przez omawiane przedsięwzięcia.
Niemniej w pobliżu działki inwestora, tj. na działce nr [...], znajduje się obiekt budowlany oznaczony w części graficznej analizy urbanistycznej jako tartak. Kwestia ta nie została jednak dokładnie zbadana przez organy administracji publicznej. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala natomiast jednoznacznie stwierdzić, czy występująca na wymienionej działce zabudowa pełni w rzeczywistości funkcję usługową (czy przedsiębiorstwo jest faktycznie prowadzone oraz jaki jest zakres jego działalności gospodarczej). Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie podjąły jednak żadnych działań zmierzających do usunięcia sygnalizowanych wątpliwości.
Nie ulega zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej naruszyły art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło zarazem do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowych, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotne znaczenie, co z kolei uzasadniało uchylenie kontrolowanych decyzji.
Kontrolowane rozstrzygnięcia okazały się przy tym wadliwe także z uwagi na nieokreślenie liczby miejsc postojowych. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Ponadto § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) wskazuje, że ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury zapisuje się w szczególności przez określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej liczby miejsc parkingowych.
Ponadto prawodawca przewiduje w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosowanie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Jak wynika przy tym z § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Mając na uwadze przytoczone przepisy, należy zauważyć, że ustawodawca nie określa minimalnej liczby miejsc postojowych dla danej inwestycji. Niemniej decyzja o warunkach zabudowy powinna ustalać ten parametr sposobu zagospodarowania działki inwestora. Nie można bowiem pozostawić określenia liczby miejsc parkingowych wyłącznie do rozstrzygnięcia na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę. Wtedy bowiem kwestia ta powinna być już przesądzona w decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej interpretacja § 18 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie powinna zarazem prowadzić do niedozwolonej ingerencji organu wydającego decyzję z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Jak sygnalizowano bowiem powyżej, decyzja o warunkach zabudowy nie musi określać dokładnej liczby miejsc postojowych.
Wymieniony akt administracyjny zmierza bowiem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy na danym terenie może powstać zabudowa o określonych cechach. Tym samym w przypadku rozważanej kwestii wystarczające jest wskazanie minimalnej liczby miejsc parkingowych, które mogą być zrealizowane na danym terenie w związku z planowanym przez inwestora przedsięwzięciem.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej kwestii, należy przyjąć, że organy administracji publicznej powinny były określić w decyzji o warunkach zabudowy minimalną liczbę miejsc parkingowych, jaka powinna być wykonana przez inwestora. Zagadnienie to nie zostało natomiast rozstrzygnięte przez organy administracji publicznej. Tymczasem sygnalizowane uchybienie dodatkowo przemawia za wyeliminowaniem kontrolowanych decyzji z obrotu prawnego.
Trzeba ponadto zauważyć, że decyzja Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], okazała się niekompletna. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Jak wskazuje zarazem § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem wymieniona decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. posiada jedynie załącznik mapowy określający linie rozgraniczające teren inwestycji, wymagany przepisem art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Nie załączono do niej natomiast wyników analizy urbanistycznej ani w formie tekstowej, ani w formie graficznej. Nie ulega przy tym wątpliwości w świetle przytoczonych przepisów, że ustawodawca traktuje wspomniane załączniki jako integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Ich brak oznacza zatem niekompletność wydanego rozstrzygnięcia, co z kolei przesądza o jego wadliwości i konieczności usunięcia z obrotu prawnego aktu obarczonego tak istotną wadą.
Odnosząc się do zarzutów związanych z konstrukcją sentencji wspomnianej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., Sąd uznał, że odesłanie w tej mierze do szczegółowych parametrów określonych w załącznikach jest dopuszczalnym rozwiązaniem i nie narusza prawa. Taki zabieg nie ma bowiem wpływu na istotę samego rozstrzygnięcia, ani nie utrudnia zapoznania się z ustalonymi w decyzji parametrami nowej zabudowy.
Podsumowując, kontrolowane decyzje administracyjne okazały się obarczone istotnymi wadami, które uzasadniały usunięcie tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Analiza urbanistyczna została bowiem przeprowadzona w sposób wadliwy, a decyzja wydana przez organ I instancji nie zawiera postanowienia dotyczącego miejsc postojowych, jak i nie załączono do niej wymaganych wyników analizy urbanistycznej.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2016 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 i § 9 powołanego rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., co miało istotny wpływ na wynik postępowania, jak i z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany, a następnie zbadać ład przestrzenny na tak zakreślonym terenie. Konieczne jest także sporządzenie decyzji o warunkach zabudowy zaopatrzonej we wszystkie niezbędne elementy, w tym postanowienie dotyczące miejsc postojowych oraz wyniki analizy urbanistycznej.
Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804).