Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skargę wniesiono na decyzję Burmistrza Gminy i Miasta P. wydaną dnia [...] 1998 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Zarówno obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - dalej ustawa o NSA), jak również obowiązująca od 01.01.2004 r. ustawa z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) zakładają, iż decyzja administracyjna może zostać zweryfikowana w postępowaniu sądowoadminstracyjnym po spełnieniu szeregu wymogów. Są to warunki konieczne, których niespełnienie skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Przede wszystkim, z woli ustawodawcy skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (art. 52 § 2 ppsa). Analogiczne rozwiązanie przewidywała obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa o NSA (art. 34).
Od będącej przedmiotem skargi decyzji Burmistrza stronom przysługiwało odwołanie, które skutecznie można było wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 129 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa). Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę kwestionowana decyzja stała się ostateczna. Decyzje ostateczne korzystają z tzw. zasady trwałości (art. 16 § 1 kpa), co oznacza, że mogą one zostać wzruszone wyłącznie w przypadkach przewidzianych w kpa lub w ustawach szczególnych. Bezspornie nie można natomiast domagać się wzruszenia ostatecznej decyzji pierwszoinstancyjnej w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego, przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa.
/-/W. Batorowicz