Uzasadnienie
Skarżąca A. J. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (k. 10 akt sąd.).
We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca argumentowała, że sama nie potrafi dochodzić swoich racji. Nie zna prawa. Nadto ma trudną sytuację zdrowotną. Jest inwalidką z orzeczoną całkowitą niezdolnością do pracy, nie posiada prawa do renty. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie ma żadnych innych dochodów prócz alimentów na dziecko w wysokości [...] zł i świadczeń z pomocy społecznej w wysokości [...] zł, co łącznie daje kwotę [...] zł miesięcznie. Środki jakimi dysponuje nie pozwalają jej na skorzystanie z płatnej pomocy prawnej.
Skarżąca podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jedynie z małoletnią córką. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości, czy oszczędności.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych swoich wydatkach bieżącego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić wszystkich należności wymaganych w toku postępowania sądowoadministracyjnego (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Prawo pomocy w zakresie częściowym może natomiast obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 §3 p.p.s.a.).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącej pozwala na przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni z uwagi na stan zdrowia nie posiada zdolności zarobkowych. Nadto ciąży na niej obowiązek utrzymania małoletniej córki. Wnioskodawczyni wraz z dzieckiem utrzymuje się jedynie z alimentów i świadczeń z pomocy społecznej. Doświadczenie życiowe wskazuje, że wysokość tych dochodów jest na tyle ograniczona, że z trudem pozwala na zaspokojenie bieżących koniecznych potrzeb rodziny. Nadto skarżąca nie dysponuje oszczędnościami, ani majątkiem, z którego dochody mogłaby przeznaczyć na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Sytuacja majątkowa i finansowa wnioskodawczyni zawarta we wniosku o prawo pomocy znajduje potwierdzenie w informacjach zebranych w toku postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczeń z miejskiego ośrodka pomocy społecznej.
W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że wnioskodawczyni nie ma możliwości wygospodarowania środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 245 §3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/K. Witkowicz-Grochowska