Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta odmówił D.K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku garażowego na działce o nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej [...] w L. (uchwała Rady Miasta z dnia 25 października 2001r. nr XXXIX/203/2001) przewiduje na działce o numerze ewid. [...] projektowaną drogę konieczną dla istniejącej działki o numerze ewid. [...] oraz wydzielonych planem działek. Skoro zatem inwestor ma zamiar rozbudować istniejący budynek garażowy w pasie drogi koniecznej projekt budowlany sprzeczny jest z ustaleniami planu miejscowego.
W wyniku wniesionego przez D.K. odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że zapisy planu miejscowego dotyczące przedmiotowego obszaru (oznaczonego symbolem 3 MN) są zapisami warunkowymi, co oznacza, ze D.K. nie musi wyrażać zgody na podział nieruchomości nr [...] i może dowolnie zabudować swoją nieruchomość.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...]r. odmówił D.K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku garażowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, ze wyznaczona planem droga konieczna stanowi wyłączne zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...], na której jej właściciel – R.Z. ma zamiar wybudować budynki mieszkalne. Biorąc powyższe pod uwagę oraz treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdzono brak możliwości pozytywnego załatwienia wniosku.
W odwołaniu od powyższej decyzji D.K. podniosła, że skoro plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu dopuszcza możliwość zmiany powierzchni i układu granic pokazanych na rysunku planu, to dopuszcza tym samym i taką okoliczność, w której właściciel działki może nie dokonywać żadnego podziału swojej nieruchomości. Innymi słowy, właściciel działki nie musi dzielić swojej działki w sposób jaki pokazuje mapa planu. Ponadto organ I instancji nie uwzględnił faktu, że działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej od ul. [...] poprzez działkę [...].
Wojewoda decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że niemożliwa jest rozbudowa istniejącego budynku garażowego, bowiem inwestycja swym zasięgiem wkracza w obszar, który zgodnie z obowiązującym planem stanowi drogę konieczną. Jednocześnie wskazał, że projektowane granice podziału nieruchomości są warunkowe i umożliwią podział działki nr ewid. nr [...] tylko wówczas, gdy jej właściciele na taki podział wyrażą zgodę.
W skardze na powyższą decyzję D.K. powtórzyła dotychczasową argumentację i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie dla nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał plan miejscowy Miasta L. – [...] (uchwała Rada Miasta z dnia 25 października 2001r. nr XXXIX/203/2001). W § 6 ust. 5 pkt 1 tejże uchwały postanowiono, że na obszarze objętym planem ustala się podziały zgodnie z rysunkiem planu. Na rysunku teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka, oznaczono symbolem 3 MN, przeprowadzono na nim linię podziału przez działkę nr [...]. Linia ta stanowi granice projektowanych działek. Na rysunku planu oznaczona jest jako przerywana kreska.
Przedmiotowa sprawa sprowadza się do ustalenia, czy postanowienia planu miejscowego w zakresie podziału przedmiotowej nieruchomości uniemożliwiają D.K. rozbudowę garażu na terenie wskazanym w planie pod nowoprojektowaną działkę.
Zważywszy na treść art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm.) obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym.
Z przepisu tego wynika zatem, że w planie ustanawia się warunki i zasady podziału. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierające ograniczenia określonego w art. 140 k/c/ władztwa nad gruntem nie mogą być interpretowane rozszerzająco (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.01.1991r. sygn. akt IV SA 1024/90, ONSA 1991/1/15).
Zdaniem Sądu przyjąć należy, iż zapis planu w zakresie podziału nieruchomości D.K., stanowiącej działkę nr [...] obowiązuje w takim zakresie w jakim wskazują linię ewentualnego podziału. Zważywszy na treść zapisu przyjąć należy bowiem, że postanowienia planu w części dotyczącej podziału działek na obszarze oznaczonym symbolem 3MN są zapisami warunkowymi, co oznacza jedynie prawo do dokonania podziału działek. Analizowane postanowienia nie różnicują zagospodarowania działek możliwych do wydzielenia względem działki dzielonej.
Postanowienia planu nie zmieniają bowiem przeznaczenia działek projektowanych. Oznaczono je dotychczasowym symbolem – 3MN, który oznacza tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności.
Powyższych rozważań nie zmienia fakt, iż warunkiem podziału uczyniono m.in. dostęp do drogi publicznej.
Zapis ten, zdaniem Sądu, w żadnym razie nie nakłada obowiązku na skarżącą zapewnienia tego dostępu poprzez wyłączenie części działki spod innego zainwestowania, na wypadek ewentualnego podziału.
Postanowienia planu nie przeznaczają żadnej z projektowanych do wydzielenia działek z nieruchomości skarżącej na drogę.
Identycznie postanowienia planu są rozumiane przez jednego z dwóch głównych projektantów planu – I.M. (patrz notatka służbowa z dnia [...]r. – k. 15, 16 akt I instancji).
W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, by postanowienia planu stały na przeszkodzie projektowanej rozbudowie.
Uznać należy zatem, że nie znajdowała podstaw prawnych odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na rozbudowę garażu z uwagi na jego sprzeczność z postanowieniami planu.
W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w pkt I sentencji wyroku.
Jak w punkcie II orzeczono na zasadach art. 152 p.p.s.a
Jak w punkcie III rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a
/-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Drzazga /-/ St.Małek
MarK