Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], Rektor Uniwersytetu [...] w P., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "K.p.a.") i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku R. B. z dnia 24 lutego 2022 r., uzupełnionego w dniu 3 marca 2022 r., odmówił udostępnienia informacji w części dotyczącej udzielenia informacji "ile razy na Uniwersytecie miała do tej pory miejsce interwencja poselska od 1989 roku", albowiem wniosek ten prowadzi do nadużycia prawa podmiotowego do informacji publicznej.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wiadomości e-mail z dnia 24 lutego 2022 r. R. B. zwrócił się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej o podanie, ile razy na Uniwersytecie miała do tej pory miejsce interwencja poselska (pkt 1), kiedy wpłynęło do Uniwersytetu w trybie interwencji poselskiej pismo od posła K. K. ws. nieruchomości (pkt 2) oraz o przesłanie kopii odpowiedzi Uniwersytetu dla posła K. (jeżeli taka została już udzielona) (pkt 3).
W odpowiedzi na ten wniosek organ drogą e-mailową udzielił wnioskodawcy informacji co do punktu 2 i 3 wniosku, wnosząc jednocześnie o sprecyzowanie wniosku w zakresie punktu 1 co do okresu, którego żądanie dotyczy. Wnioskodawca wskazał w dniu 3 marca 2022 r., że punkt 1 wniosku dotyczy okresu od 1989 r.
Zdaniem organu zasadne jest odmówienie wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej, albowiem wnioskodawca jest stroną kilku sporów - w tym sporów sądowych, które zostały zapoczątkowane przez wnioskodawcę wraz z rozwiązaniem z nim umowy o pracę. W roku 2020 - 2021 wnioskodawca złożył łącznie 168 wniosków o udzielenie informacji publicznej, podczas gdy w trakcie okresu zatrudnienia, tj. od roku [...] złożył ich 31. Wskazuje to, że żądanie udostępnienia informacji publicznej wnoszone przez R. B. do Rektora Uniwersytetu [...] w P. nie zmierzają do realizacji celów przewidzianych przez ustawodawcę, a wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, lecz podyktowane są indywidualnym interesem wnioskodawcy. Postępowanie mające cechy nadużycia prawa do informacji nie może być zaakceptowane i zasługiwać na ochronę prawną ze strony sądu, tym bardziej, że może prowadzić do zagrożenia konstytucyjnego (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) prawa dostępu do informacji innych osób, które chcą go realizować zgodnie z jego istotą.
Wskazane nadużycie absorbuje bowiem organ - jego siły i środki (w tym osobowe), co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa, ale przede wszystkim uniemożliwiać realizację podstawowych zadań organu.
Mając na względzie, że wnioskodawca R. B. jest stroną dwóch postępowań cywilnych, w których po przeciwnej stronie występuje Uniwersytet [...] w P., liczne wnioski składane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowią przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej, jako zmierzające do realizacji indywidualnego interesu wnioskodawcy, wobec czego odmówiono udostępnienia żądanej informacji.
W skardze z dnia 21 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji odmownej, mimo braku zaistnienia jakiejkolwiek ustawowej przesłanki ograniczającej prawo do informacji, a także art. 10 ust. 1 i 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w treści zaskarżonej decyzji organ nie przywołał żadnej materialnej podstawy ograniczenia prawa do informacji, ani nie zakwestionował, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Tymczasem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis ten pozostaje w zgodzie z ogólną dyrektywą art. 31 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Przesłanka rzekomego "nadużycia prawa do informacji publicznej" jest nieznana ustawie, i jako taka nie może stanowić podstawy do ograniczenia informacji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się przy tym, że organ nie może uzależniać udzielenia informacji publicznej od akceptacji sposobu wykorzystania informacji publicznej. Motywacja wnioskodawcy uzyskania informacji o sprawach publicznych jest zasadniczo prawnie irrelewantna. Tym samym nie mają znaczenia na gruncie niniejszej sprawy spekulacje organu odnośnie genezy zainteresowania skarżącego sprawami publicznymi, zakreślonego w ramach wniosku. To, czy dana informacja ma charakter publiczny, zależy od jej treści. Jeśli stanowi informację publiczną, a nie istnieją ustawowe ograniczenia dostępu, to organ może wyłącznie ją udostępnić. To, czy toczy się jakiekolwiek postępowania karne tudzież cywilne, nie może zmienić charakteru wnioskowanej informacji na gruncie sprawy. Także to, jaka jest motywacja skarżącego w odniesieniu do żądanej informacji, nie wpływa na jej charakter i organ nie może badać tej kwestii rozważając udostępnienie wnioskowanej informacji.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że skarżący oraz Uniwersytet [...] w P. lub też Rektor Uniwersytetu [...] w P. są stroną postępowania zawisłego przed Sądem Rejonowym P. pod sygnatura akt V P [...], Sądem Okręgowym w P. pod sygnaturą akt XVIII C [...] oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygnaturami II SAB/Po [...] i II SAB/Po [...]. R. B. złożył także zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę Uniwersytetu [...] w P. i postępowanie w tej sprawie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową P. w P. pod sygnaturą akt PR [...] zostało umorzone. W okresie, kiedy skarżący był zatrudniony w Uniwersytecie [...] w P. wniósł 31 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy po rozwiązaniu z nim umowy o pracę, w okresie od 2020 do 2021 roku złożył ich aż 168. Intensyfikacja działań skarżącego, a także treść składanych wniosków niejednokrotnie dotyczy informacji przetworzonych, której udostępnienie wymaga zaangażowaniu dużej ilości pracowników z wielu wydziałów/działów czy innych jednostek, jednocześnie żądane informacje w żaden sposób nie służą realizacji celów ustawy, na podstawie której wnioski te są oparte.
Dalej organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej. Wynikać może z takich okoliczności jak: seryjność i podobieństwo skarg, akcentowanie w treściach pism kwestii kosztów postępowania, model działania skarżącego i jego pełnomocnika, okoliczność czasowa między wniesieniem skargi a zaistnieniem bezczynności w sprawie.
Również sposób wysłania wiadomości w sprawie może wskazywać, że wnioskodawca nie wykluczał możliwości zakwalifikowania jej jako SPAM, czego skutkami byłby obciążony organ, a nawet liczył się z możliwością wykorzystania tego faktu w postępowaniu sądowym. Takie postępowanie, mające cechy nadużycia prawa do informacji, nie może być zaakceptowane i zasługiwać na ochronę prawną ze strony sądu tym bardziej, jeżeli prowadzi do zagrożenia konstytucyjnego prawa dostępu do informacji tych osób (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), które chcą go realizować zgodnie z jego istotą.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2022 r. Stowarzyszenie Sieć Obywatelska Watchdog Polska z siedzibą w Warszawie zgłosiła swój udział w sprawie i wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że niedopuszczalna jest praktyka polegająca na ograniczeniu prawa do informacji ze względu na nadużycie prawa do informacji, ponieważ ustawa nie przewiduje takiego ograniczenia prawa do informacji.
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...], Sąd na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "P.p.s.a.") dopuścił Stowarzyszenie Sieć Obywatelska Watchdog Polska do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Kontroli Sądu poddano decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w P. z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], o odmowie udostępnienia R. B. informacji publicznej na wniosek z dnia 24 lutego 2022 r., uzupełniony w dniu 3 marca 2022 r., w części dotyczącej udzielenia odpowiedzi na pytane ile razy na Uniwersytecie miała do tej pory miejsce interwencja poselska od 1989 r.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że żądane informacje wypełniają desygnat informacji publicznej. Nie ulega również wątpliwości, że Rektor Uniwersytetu [...] w P, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Oś sporu w sprawie koncentruje się natomiast wokół ustalenia, czy w realiach rozpoznawanej sprawy Rektor Uniwersytetu [...] w P. mógł odmówić udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej powołując się na nadużycie prawa do informacji.
Na wstępie Sąd podkreśla, że podziela wyrażany zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dopuszczający możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Argumentacja na poparcie tego stanowiska została wyczerpująco przedstawiona w wyroku tut. Sądu z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 732/19 (wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie orzekającym przyjmuje ją za własną.
W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że obywatelskie prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji "za wszelką cenę" (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dostępne pod adresem https://ipo.trybunal.gov.pl/ipo). Art. 61 ust. 3 Konstytucji dopuszcza ograniczenie tego prawa, ale jednocześnie wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia. Może ono nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). To znaczy, że ustawodawca, który ogranicza w wydawanych ustawach dostępność informacji publicznej, musi respektować konieczność ważenia zasady jawności (dostęp do informacji publicznej) i wartości wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji jako dopuszczalnych kryteriów ograniczenia zasady dostępności (jawności) informacji publicznej.
Przepisy muszą być zatem tak ukształtowane, aby ten dostęp był zapewniony, a wszelkie ograniczenia ustawowe muszą być interpretowane ściśle. Wątpliwości w tym zakresie powinny być rozstrzygane na rzecz prawa dostępu do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14).
Dalej wskazać należy, że z uwagi na konstrukcję prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego, w praktyce już samo stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci. Ten stan rzeczy powoduje, że może dochodzić do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. Zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być więc w każdym przypadku oceniane indywidualnie nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach również przy uwzględnieniu nadrzędnych wobec niego zasad i wartości.
Wobec powyższego, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje pogląd dopuszczający możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej.
Wskazuje się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy jakiś podmiot podejmuje prawnie dozwolone działania dla osiągnięcia celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Takie działanie lub zaniechanie jest wprawdzie zachowaniem podmiotu "mającego prawo", ale nie służy społecznie uzasadnionym interesom tego podmiotu (H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym). Nadużycie prawa definiowane jest więc jako wykorzystywanie tego prawa w sposób, który nie jest zgodny z założeniami aksjologicznymi leżącymi u jego podstaw [A. Piskorz-Ryń (w:) G. Szpor, A. Piskorz-Ryń (red.), Jawność i jej ograniczenia. Dostęp i wykorzystywanie. Tom V, 2015, wyd. el./Legalis].
W kontekście prawa dostępu do informacji publicznej nadużycie prawa definiuje się więc jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005 r., s. 146–147; wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16).
W oparciu o poglądy wyrażane w literaturze oraz w orzecznictwie można wskazać trzy główne grupy problemowe, w kontekście których pojawia się zagadnienie nadużycia prawa do informacji publicznej, tj. wykorzystanie prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji), wykorzystanie dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, a także wykorzystanie dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji.
Wykorzystywanie rozwiązań ustawowych do zakłócania funkcjonowania organów administracji określa się niekiedy mianem dążenia do "udręczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Udostępnienie informacji publicznej zawsze bowiem wiąże się z zaangażowaniem personelu urzędniczego i określonych środków technicznych. Związane z tym obowiązki administracji nie są wobec tego obojętne dla efektywności wykonywania innych zadań publicznych. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę miedzy korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może zakłócić funkcjonowanie urzędu i zmniejszyć efektywność jego działania w zakresie wykonywania powierzonych mu ustawowych zadań, w tym w zakresie udostępniania informacji innym podmiotom (J. Parchomiuk, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, Warszawa 2018, wyd. el./Legalis).
Wprawdzie więc osoba korzystająca z prawa do informacji nie jest zobowiązana wskazywać celów ani motywów swego działania, to jednak w każdym indywidualnym przypadku istnieje możliwość oceny zachowania wnioskującego o informację publiczną pod kątem tego, czy korzysta on ze swojego uprawnienia zgodnie z jego celem i funkcją. Ocena ta powinna być oparta o okoliczności faktyczne, w szczególności uwzględniać treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz dotychczasowe relacje z wnioskodawcą (na płaszczyźnie korzystania przez niego z prawa do informacji publicznej) (por. A. Kręcisz-Sarna, Informacja w Administracji Publicznej 2019/1, s. 50 i nast.). O nadużyciu prawa dostępu do informacji przez wnioskodawcę może w szczególności świadczyć duża liczba spraw wszczynanych przez wnioskodawcę w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, albowiem może to nasuwać poważne wątpliwości co do intencji wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5081/21).
W kwestii nadużycia prawa do informacji należy dodatkowo wyjaśnić, że takiej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej nie zna ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zatem przy uwzględnieniu takiej okoliczności należy zachować szczególną ostrożność. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych. Skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. Dlatego też ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez organ administracji publicznej (tak NSA w wyroku z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 86/21, zob. także M. Jaśkowska, Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2018, nr 1, s. 27-41) (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 4371/21).
Reasumując, co do zasady Sąd w składzie orzekającym nie kwestionuje możliwości odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu nadużycia prawa do informacji przez wnioskodawcę. Jednakże zdaniem Sądu okoliczności rozpatrywanej sprawy stoją na przeszkodzie przyjęciu, że wnioskiem z dnia 24 lutego 2022 r. R. B. nadużył prawa do informacji publicznej.
W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że skarżący we wniosku z dnia 24 lutego 2022 r. zawarł trzy żądania, tj. wystąpił o podanie ile razy na Uniwersytecie miała do tej pory miejsce interwencja poselska (pkt 1 wniosku), wystąpił o podanie kiedy wpłynęło na Uniwersytet w trybie interwencji poselskiej pismo od posła K. K. ws. nieruchomości (pkt 2 wniosku) oraz wystąpił o przesłanie kopii odpowiedzi Uniwersytetu dla posła K. (jeżeli taka została już udzielona) (pkt 3 wniosku) (k. [...] akt adm.). Co przy tym szczególnie istotne na gruncie rozpatrywanej sprawy, organ udzielił skarżącemu informacji odnośnie żądania zawartego w punkcie 2 wniosku wskazując, że pismo posła K. K. ws. nieruchomości wpłynęło do Uniwersytetu w dniu 9 lutego 2022 r., a także przesłał odpowiedź Uniwersytetu na wskazane pismo, wobec czego udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną także w zakresie punktu 3 (k. [...] akt adm.).
Jednocześnie organ wystąpił o doprecyzowanie okresu, którego dotyczy pytanie nr 1 (k. [...] akt adm.), a po uzyskaniu stosownej informacji od skarżącego, pismem z dnia 10 marca 2022 r., działając na podstawie § 13 ust. 2 u.d.i.p. (powinno być art. 13 ust. 2 – uw. własna Sądu) powiadomił go, że z uwagi na okres, którego dotyczą wnioskowane informacje i konieczność sprawdzenia zasobów archiwum Uniwersytetu, termin udostępnienia zostaje przedłużony do dnia 2 maja 2022 r. (k. [...] akt adm.).
Stosownie do powołanego przez organ art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Z powyższego wynika, że organ w sposób wyraźny podejmował kroki mające na celu udostępnienie skarżącemu także żądanej w punkcie 1 wniosku z dnia 24 lutego 2022 r. informacji publicznej. Niezrozumiałym jest więc dlaczego ostatecznie organ uznał, że skarżący nadużył dostępu do informacji publicznej tylko w odniesieniu do punktu 1 wniosku z dnia 24 lutego 2022 r. Choć przy tym co prawda organ powołał się na spory sądowe toczące się między nim a skarżącym, a także fakt znaczącej intensyfikacji składania przez skarżącego wniosków po utracie przez skarżącego zatrudnienia na uczelni, to o ile w innym stanie faktycznym być może mogłyby to być argumenty przemawiające za przyznaniem organowi racji, to w realiach rozpoznawanej sprawy było to niemożliwe.
Nie sposób bowiem znaleźć racjonalnego wyjaśnienia dlaczego wskazane przez organ okoliczności (tj. spory sądowe między stronami, ilość składanych wniosków od momentu rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę) nie stanowiły przeszkody w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej na wniosek z dnia 24 lutego 2022 r. w zakresie punktu 2 i punktu 3, ale w zakresie punktu 1 już tak. Nie bez znaczenia pozostaje także, że przed wydaniem decyzji organ podejmował czynności mające na celu udostępnienie wnioskowanej informacji (vide: pismo z dnia 10 marca 2022 r.), nie traktując wniosku skarżącego jako nadużycia prawa do informacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w P. z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], albowiem została wydana z naruszeniem art. 1 ust. 1 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy.
Ponownie prowadząc postępowanie organ rozważy, czy żądana informacja stanowi informację prostą, czy też informację złożoną. W przypadku, gdy będzie to informacja prosta organ udzieli żądanej informacji, natomiast w przypadku gdy organ uzna, że jest to informacja przetworzona, organ podejmie stosowne kroki w celu ustalenia, czy uzyskanie tej informacji przez skarżącego jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W zależności od dokonanych ustaleń organ udzieli żądanej informacji lub wyda decyzję o odmowie jej udostępnienia.
O kosztach postępowania, na które składa się kwota 200 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt XV zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2022 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).