Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 49 ust. 1 i art. 55 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) udzielił P.S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo - garażowego na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że przedmiotowy budynek wybudowany został na działce nr [...] położonej przy ul. [...], która graniczy z nieruchomością stanowiącą własność T. Z.. W oparciu o przedłożoną inwentaryzację budowlaną i dokonane oględziny organ stwierdził, że budynek nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także nie pogarsza warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia.
Decyzję tę doręczono T. Z. 07 marca 2000 r.
Wojewoda decyzją z dnia [...] na podstawie 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
T. Z. wniosła skargę na powyższą decyzję, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2002 r. oddalił.
Wnioskiem z dnia 9 września 2003 r. skierowanym do Prezydenta Miasta K. T. Z. wniosła o wznowienie postępowania. We wniosku stwierdziła, że oględziny zostały przeprowadzone bez jej udziału, czym naruszono art. 79 i 10 kpa. Dodała też, że obiekt jest uciążliwy i powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych.
Prezydent wniosek skierował do Wojewody, ten zaś wniosek przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K..
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania, stwierdzając, że T. Z. złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie.
Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżonym postanowieniem naruszono art. 150 § 1 kpa, albowiem w sprawie orzekał niewłaściwy organ. Organem właściwym do rozstrzyganie w kwestii wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W rozpatrywanej sprawie decyzję te podjął Wojewoda. Z uwagi jednak na zmianę przepisów, w aktualnym stanie prawnym winien orzekać Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.
T. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia. Podniosła, że jest osobą wiekową, a sposób wykorzystania przedmiotowego obiektu zagraża jej zdrowiu.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych powodów aniżeli wywiedzionych w skardze.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 150 § 1 kpa organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem organ ten pozostaje właściwy także w przypadku, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość rzeczowa lub miejscowa, i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji nie jest już właściwy (E.Iserzon, J.Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 1970, s. 201.) Podobny pogląd wyrażony został w orzecznictwie. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.03.1999 r.(sygn. akt I SA 1445/98, Lex 47968) przyjęto, że "Właściwość organu odwoławczego w postępowaniu wznowieniowym ustala się według przepisów określających właściwość organu, który wydał decyzję w podlegającym wznowieniu postępowaniu, niezależnie od późniejszych zmian stanu prawnego.
Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego aczkolwiek słuszne, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 150 § 1 kpa nie może ostać się w obrocie prawnym, gdyż uzasadnienie decyzji jest wadliwe. W uzasadnieniu tym błędnie przyjęto, że zmiana właściwości organu wpływa na zmianę organu orzekającego w sprawie wznowienia postępowania. W związku z tym organ uznał, że zamiast Wojewody w sprawie powinien rozstrzygać Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który w ówczesnym (data orzekania przez organ II instancji) stanie prawnym rozpatrywał tak jak niegdyś Wojewoda - odwołanie od decyzji wydanych przez organ I instancji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W istocie zaś w świetle powyższych rozważań w przedmiocie żądania wznowienia winien rozstrzygać organ, który wydawał w ostatniej instancji decyzję, co do istoty sprawy. W niniejszym postępowaniu skoro w ostatniej instancji decyzję wydawał Wojewoda to on będzie właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 kpa. Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego było więc bezprzedmiotowe. Wniosek o wznowienie przekazać należało do Wojewody.
Przyjęcie w uzasadnieniu decyzji błędnego poglądu i oparcie na nim wyjaśnienia zastosowanej podstawy prawnej uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 kpa uzasadnienie decyzji stanowi integralną jej część. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa, subsumcji, celów i skutków rozstrzygnięcia.
Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z dnia 15.11.2000 r. sygn. I SA/Gd 668/98, Lex 47.109).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności.
Stąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska
MK