Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 roku NR [...]działający z upoważnienia Starosty Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w P. przyznał A.K. prawo do zasiłku w kwocie 476, 70 zł brutto miesięcznie od dnia [...] października 2001 roku to jest w wysokości 100% zasiłku podstawowego. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. B, art. 23 ust. 6, art. 24, art. 27 ust. 4 Ustawy z dnia 14 grudnia 1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. DZ. U. Nr 6 poz. 56 z 2001 roku). W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. podnosiła, że prawo do przedmiotowego świadczenia w wysokości 100% nabyła wcześniej. Już bowiem w lipcu 2001 roku, legitymowała się ponad pięcioletnim okresem uprawniającym do zasiłku w pełnej wysokości i okres ten wówczas udokumentowała. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2002 roku NR [...]orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy argumentował, że A.K. dopiero [...] października 2001 roku wykazała w Powiatowym Urzędzie Pracy ponad pięcioletni okres uprawniający do zasiłku. Taki stan rzeczy prowadzi zgodnie z art. 23 ust. 1 i 6 przywołanej ustawy o zatrudnieniu do przyznania zasiłku w pełnej wysokości od dnia udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku to jest dopiero od [...] października 2001 roku. Zatem rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego odpowiada prawu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K. argumentowała, że w momencie rejestracji w Urzędzie Pracy przedstawiła wszystkie potrzebne dokumenty w tym także wszystkie okresy zatrudnienia przedstawiając wszystkie świadectwa pracy. Wypełniła także kartę osoby bezrobotnej. Już wówczas legitymowała się i wykazała ponad pięcioletni staż pracy i miała prawo do zasiłku w pełnej wysokości (100%). Obsługujący ja pracownik Urzędu Pracy nie uwzględnił świadectwa pracy opiewające na 3 lata i 3 miesiące zatrudnienia i nie załączył go do akt.
Wprowadzono ją przy tym w błąd, że w następnym terminie otrzyma decyzje uwzględniającą cały staż zatrudnienia. Zdarzenie miało miejsce w pokoju 13. w odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie przywołując argumentacje zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i posterowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd administracyjny sprawuje bowiem co do zgodności zaskarżonego aktu, w granicach danej sprawy, z obowiązującym porządkiem prawnym, czyli krótko mówiąc jego legalności, niezależnie od granic zaskarżenia i stawianych w skardze zarzutów i jakości przytaczanej argumentacji (art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002. Prawo o Postępowaniu przed Sadami Administracyjnymi). Skarżąca już w postępowaniu odwoławczym podnosiła. że wbrew ustaleniom organów orzekających w tej sprawie okres od którego zależy wysokość przedmiotowego zasiłku w pełnym wymiarze udokumentowała w lipcu 2001 roku. Skarżąca wskazała przy tym okoliczności towarzyszące temu twierdzeniu. Tymczasem organ odwoławczy wbrew nakazowi wynikającemu z podstawowych zasad procedury administracyjnej zawartych w art. 7, 8, 9 i 10 KPA okoliczności tych, z naruszeniem nadto regulacji zawartej w artykułach 77 oraz 107 § 3 KPA nie zweryfikował i nie omówił ich w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stanowi istotne uchybienie powodujące konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia stosownie do wskazań art. 145 par§ 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002. Prawo o Postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. Ust. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a w oparciu nadto o art. 200 wyżej wymienionej procedury sądowo - administracyjnej do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Takie bowiem działanie administracji publicznej nie pozwala dokonać przez sąd administracyjny skutecznej kontroli legalności zaskarżonego aktu i meriti.
Sąd nie orzekł przy tym o rygorze z art. 152 wyżej wymienionej ustawy Prawo o Postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, gdyż wykonanie względnie nie wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga dla skarżącej taki sam skutek.
/-/ D.Rzymiak-Owczarczak /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus
JFS za nieobecnego sędziego
/-/ P.Miładowski