Uzasadnienie
Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 7 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na wytyczeniu z działki nr ewid. [...] drogi publicznej łączącej ul. [...] (dz. nr [...] i [...]) z ul. [...] (dz. nr [...]) położonych w R..
Uzasadniając wskazano, że M. W. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na wytyczeniu z działki nr ewid. [...] drogi publicznej łączącej ul. [...] (dz. nr ewid. [...] i [...]) z ul. [...] (dz. nr ewid. [...]) położonych w R..
Odwołaniem z dnia [...] grudnia 2005 r. M. W. sołtys wsi R. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzone było zgodnie z przepisami prawa, a w rozpoznawanej sprawie, gdy działka, na której ma być zlokalizowana inwestycja zapisana jest w ewidencji gruntów jako las, burmistrz nie miał prawa wydać decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła sołtys wsi R. podnosząc, że organ I instancji nie wszczął postępowania w celu zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na inwestycję celu publicznego, zauważając jedynie, że taka procedura powinna zostać zastosowana w rozpatrywanej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
W rozpoznawanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] wniosła M. W. - sołtys wsi R., działająca w imieniu Rady Sołeckiej i mieszkańców wsi R..
Organem właściwym do wniesienia skargi i do reprezentowania sołectwa jest sołtys działający na podstawie uchwały organu uchwałodawczego (por. wyrok NSA z dn. 20 września 2001 r., sygn. II SA 1539/00). Z akt sprawy i złożonego przez M. W. na rozprawie oświadczenia wynika, że nie zwołano zebrania wiejskiego wsi R., w związku z czym nie podjęto też uchwały o udzieleniu jej pełnomocnictwa do reprezentowania wsi R. w tej sprawie.
Skargę wniesioną przez sołtysa, występującego w imieniu Rady Sołeckiej i mieszkańców wsi, bez umocowania w drodze stosownej uchwały należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do art. 222 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie żąda się opłat od pism, jeżeli już z ich treści wynika, że podlegają odrzuceniu. Natomiast, gdy strona uiści opłatę nienależną, Sąd ma obowiązek z urzędu zwrócić nadpłaconą kwotę kosztów postępowania (art. 225). W rozpoznawanej sprawie skarżąca uiściła wpis od skargi, która podlegała odrzuceniu, dlatego na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga /-/ St.Małek
MK