Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. decyzją nr [...], na podstawie art. 10 pkt 4, art. 13 ust. 1 i 4 i art. 42 ust. 1, w związku z art. 41 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.95.82.433 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071) orzekł o wykwaterowaniu J. K. wraz zamieszkującymi z nim osobami z zajmowanej przez nich kwatery stałej przy ul. [...] w S.. Wykwaterowanie orzeczono bez wskazania kwatery zastępczej ani lokalu socjalnego. W uzasadnieniu Dyrektor OT WAM wskazał, że J. K., po otrzymaniu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, utracił prawo do osobnej kwatery stałej na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 2 Ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I instancji wskazał również, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy J. K., jako emeryt wojskowy, który otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, był zobowiązany przekazać do dyspozycji OT WAM dotychczas zajmowaną kwaterę stałą.
Z uwagi na to, że J. K. nie zdał dobrowolnie zajmowanego lokalu mieszkalnego do dnia [...].07.2001 r., do czego został wezwany pismem z dnia [...].06.2001 r. należało, zdaniem Organu, orzec o wykwaterowaniu bez wskazania kwatery zastępczej.
W odwołaniu od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM J. K. wskazał na szczególne okoliczności, w jakich realizował przyznaną mu w 1990 i 1992 r. pomoc finansową, a które sprawiły, że zamierzona przez niego budowa domu nie doszła do skutku. Odwołujący się wskazał tu przede wszystkim na fakt, że z powodu ogromnej inflacji nie był w stanie spłacić kredytu bankowego, wobec czego zawarł umowę o przejęcie długu ze S. K.. J. K. zaznaczył również, że w styczniu 1995 r. starał się dokonać zwrotu udzielonej mu pomocy, ale okazało się to niemożliwe ze względu na brak konta, na które mógłby wpłacić pieniądze, a później ze względu na podjęcie decyzji o zamianie udzielonej mu pomocy na pomoc bezzwrotną.
Odwołujący się wniósł zatem o uwzględnienie faktu, że nie ponosi winy w związku z niezrealizowaniem celu, na który została mu przyznana pomoc. Zaznaczył też, że poniósł poważne nakłady na remont zajmowanej kwatery i podtrzymał swą gotowość do jej wykupienia.
Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 87 ust. 1 Ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Dyrektor OR WAM uznał, że skoro pomoc finansowa udzielona na podstawie wcześniejszych przepisów jest traktowana przez obowiązującą ustawę jako ekwiwalent, to należy przyjąć, że prawo do kwatery realizuje się przez przydział kwatery lub wypłatę ekwiwalentu pieniężnego (a więc wcześniej pomocy finansowej) w zamian za rezygnację z kwatery. Organ podniósł również, że składając w 1990 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej, J.K. zobowiązał się dobrowolnie przekazać zajmowaną kwaterę do dyspozycji organów kwaterunkowo - budowlanych. W uzasadnieniu decyzji podkreślono jednocześnie, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających podjęcie przez Odwołującego się działań związanych ze zwrotem pobranego świadczenia, co zresztą w tym wypadku, zgodnie z obowiązującymi w 1995 r. przepisami, nie mogło nastąpić.
Organ podkreślił też, że nie ma znaczenia podnoszona przez J. K. okoliczność niezrealizowania celu przyznanej pomocy, gdyż obowiązujące przepisy nie dają żadnej możliwości zwrotu otrzymanej pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe.
J. K. zaskarżył decyzję organu II instancji, podtrzymując swą argumentację zawartą w odwołaniu.
Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przywołał w odpowiedzi na skargę argumenty podnoszone w dotychczasowych uzasadnieniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Organ naruszył w istotny sposób tryb postępowania określony w sprawach dotyczących zwolnienia kwatery i zarządzenia przekwaterowania na podstawie przepisów Ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.95.82.433 z późn. zm.). Nie jest sporne w niniejszej sprawie otrzymanie przez Skarżącego pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe w formie zaliczkowej z funduszu MON, na podstawie decyzji z [...]r. i [...]r. Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. ustawy pomoc taka stanowi ekwiwalent w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Organ II instancji słusznie powołał się również na art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy, na podstawie którego żołnierz zawodowy i zamieszkujące z nim wspólnie osoby są obowiązane przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów.
W takich wypadkach, zgodnie z powołanym zresztą przez organ II instancji art. 42 ust. 1 powinna zostać wydana decyzja o zwolnieniu kwatery. Dopiero po jej uprawomocnieniu dyrektor oddziału terenowego Agencji może zarządzić przekwaterowanie.
Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie dotrzymano określonej w ustawie kolejności wydawania decyzji. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM wydał bowiem od razu decyzję o wykwaterowaniu, a nie jak przewiduje ustawa - najpierw decyzję o zwolnieniu kwatery. Organ II instancji utrzymał zaś tę decyzję w mocy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 cytowanej ustawy.
/-/ E.Podrazik /-/ J. Stankowski /-/ A.Łaskarzewska
JFS