Uzasadnienie
Wojewoda P. postanowieniem z dnia S lutego 1998 r. na podstawie art. 134 Kpa stwierdził, że odwołanie Teresy i Tadeusza G. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 15.XII.1998 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 par. 2 Kpa.
W motywach powyższego postanowienia wyjaśniono, że decyzja organu I instancji została doręczona odwołującym się w dniu 19.XII.1997 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji odwołanie należało wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Terminem powyższym w rozpoznawanej sprawie był zatem dzień 2 stycznia 1998 r. Odwołanie nadane zostało przez Teresę i Tadeusza G. w urzędzie pocztowym 5.I.1998 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Dlatego odwołanie pozostawiono bez rozpatrzenia.
Postanowienie Wojewody P. zakwestionowali skargą Teresa i Tadeusz G. Skarżący zarzucili, że "na mocy rozporządzenia Ministra" dni od 2 do 4 stycznia 1998 r. zostały uznane według wyboru za dodatkowe dni wolne od pracy dla organów administracji państwowej. Wobec tego, skoro koniec terminu do wniesienia odwołania przypadł na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy /2 styczeń/, a pierwszym dniem roboczym był dzień 5.I.1998 r., to skarżący nie uchybili terminowi do wniesienia odwołania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona.
W sprawie bezspornym jest, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 15.XII.1997 r. doręczona została skarżącym w dniu 19 grudnia 1997 r. Wobec tego 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania upływał w dniu 2 stycznia 1998 r. /art. 129 par. 2 Kpa/.
Wbrew twierdzeniom skarżących, dzień 2 stycznia 1998 r. /piątek/ nie mógł być uznany za dzień ustawowo wolny od pracy w rozumieniu art. 57 par. 4 Kpa.
Wprawdzie, zgodnie z par. 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1997 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zasad ustalania rozkładu i wymiaru czasu pracy pracowników urzędów państwowych /Dz.U. nr 158 poz. 1054/ w 1998 r. ustalono dzień 2 stycznia dniem wolnym od pracy w urzędach państwowych za ekwiwalentnym jego odpracowaniem, to takie unormowanie nie oznacza, że owy dzień należy traktować jako dzień ustawowo wolny od pracy. Regulacja zawarta w powołanym wyżej rozporządzeniu dotyczy tylko jednej kategorii pracowników - urzędów i niektórych instytucji państwowych. Nie ma ona zatem charakteru powszechnego.
Ponadto, wprowadzone stosownie do uregulowań wynikających z rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1997 r. w sprawie zasad ustalania rozkładu i wymiaru czasu pracy pracowników urzędów państwowych /Dz.U. nr 14 poz. 74/, dodatkowe dni wolne od pracy nie są dniami, które ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy /Dz.U. nr 4 poz. 28 ze zm./ wprost uznaje za dni wolne od pracy.
Należy nadmienić, że w omawianych kwestiach wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 1997 r. I CZ 144/97 /OSN 1998 z. 6 poz. 95/ - stwierdzając, że dodatkowe dni wolne od pracy /w tym soboty/, wprowadzone stosownie do przepisów kodeksu pracy po jego zmianie ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy kodeksu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 24 poz. 110/, lub na podstawie innych przepisów, nie są w rozumieniu art. 165 par. 1 Kpc w związku z art. 115 Kc, dniami uznanymi ustawowo za wolne od pracy.
Wobec powyższego, skoro termin do wniesienia odwołania upłynął 2 stycznia 1998 r. /piątek/, a odwołanie złożone zostało 5 stycznia 1998 r., to słusznie organ odwoławczy na podstawie art. 134 Kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Dlatego skargę, jako nieuzasadnioną, oddalono, orzekając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jak w sentencji.